Voor de kerst zat ik aan bij een diner van Observant, en het werd boven verwachting gemoedelijk. Niemand was te beroerd om een blik sterke verhalen open te trekken, en natuurlijk was ook het college van bestuur onderwerp van vriendelijke spot. Er wordt op de Minderbroedersberg nog wel eens verstoord gereageerd op de berichtgeving in deze krant, zeker wanneer die over de steken gaat die men her en der laat vallen. Terwijl ik mijn glas nog eens bij liet schenken gaf ik (als het bleue jongetje wat ik in dit gezelschap was) ook te kennen dat dit maar onzin was, men zou zich moeten ergeren aan de problemen op de universiteit, niet aan wat er over deze problemen geschreven wordt.
Toen werd er aan de andere kant van de tafel fijnzinnig opgemerkt dat ik wel iets anders piepte toen aan het licht kwam dat de (Duitse) voorzitter van mijn vereniging er per direct mee op zou houden. En inderdaad, toen de hoofdredacteur belde of ik hier enige toelichting op kon geven, mompelde ik slechts dat ik de nieuwswaarde van dit feit betwijfelde en dat ze beter het bestuur kon bellen. Hoe minder verslag hierover, hoe beter, dacht ik, en het matte artikel op de voorpagina deed me opgelucht ademhalen. Het was niemands shining moment, maar we kunnen verder. Ik ben dus een hypocriet.
Helemaal onlogisch is dat niet. Ik zal er weinig slaap om verliezen als de universiteit straks een paar honderd inschrijvingen misloopt door het bericht dat ze in Randwyck nog steeds allemaal steenkolen-Engels spreken, maar vind het wel vervelend als ineens onze subsidie op de tocht komt te staan vanwege het beeld dat het bestuur van mijn club er een bende van maakt. Gelukkig is dit laatste (tot dusver) niet het geval, heeft de affaire ook niets met cultuurverschillen te maken (hoewel de grap ‘de niet-zo-wijze uit het Oosten’ snel was gemaakt), en kan louter vastgesteld worden dat het antecedentenonderzoek te wensen overliet. Kan gebeuren, en is overal al wel eens gebeurd.
Van tijd tot tijd doen we het allemaal wel, een beetje spin. Van de toets waarvoor je keihard bent gezakt is het resultaat na twee maanden nog steeds niet binnen, verzeker je je moeder. Jullie hebben het samen uitgemaakt, vertel je je vriendjes op de kroeg. En hoewel een publieke instelling als een universiteit (of een kabinet, trouwens) aan hogere normen wordt gehouden, vind ik enige irritatie over berichtgeving niet verkeerd. It means they care.