Weinig bands zijn zo ambitieus als de Ierse Editors. Medio januari 2005 kwam debuut-cd The Back Room uit en die werd onmiddellijk door pers en publiek omarmd. Het is een cd vol scherpe, gejaagde popsongs à la Joy Division, mede door baritonstem van zanger Thom Smith die qua klankkleur erg lijkt op hun overleden zanger, Ian Curtis. De plannen van de Editors om de beste band op aarde te worden, raken in een stroomversnelling. Binnen een paar jaar stomen de Editors door van intieme ro(c)kersholen naar grote zalen. Onder de fans die graag het bloed en zweet van hun hardwerkende iconen voelen spatten in kleine tentjes lonkt zelfs het gevreesde S-woord: stadions.
En getuige de goedlopende tour en het verkoopsucces van het nieuwste album In this light and on this evening, zijn ze aardig op weg. Enerzijds verwonderlijk, aangezien op voorganger An end has a start slechts een handvol nummers te pruimen waren. Tijd voor de hoognodige revanche.
Topproducer Flood (U2, Depeche Mode) werd aangetrokken en radicale vernieuwing was het streven. De gitaren met typische galm-pedaaltjes mochten niet mee de studio in, en werden vervangen door synthesizers. Iets wat Radiohead met matig succes al eens deed. Maar waar Radiohead werkelijk koos voor vernieuwing en ook songstructuren aan revisie onderwierp, blijft Editors de veilige paden bewandelen. De ‘orenschijnlijk’ refreinloze opener wekt nog even hoge verwachtingen wanneer Smith over een eenvormige synthesizerbas de luisteraar toefluistert over zijn geliefde London, overigens het sleutelonderwerp van de cd. Maar na stadionhoop Bricks and Mortars en de geslaagde danskraker Papillon, gaan de Editors uiteindelijk kopje onder. Platte bombast, tenenkrommende teksten, en kitscherige synthesizers domineren het album. Anders komen die stadions nooit!, zullen de Editors gedacht hebben terwijl ze hun songmateriaal gladschuurden.
Bijgevolg eindigt In this light and on this evening helaas als die druilerige plaat vol niemandalletjes die Depeche Mode nooit durfde maken.Maar let op, de gelimiteerde ‘digi-packversie’ bevat bonus-cd Cuttings II. En laat deze nu de moeite waard zijn. Rauw, ongepolijst, dreigend en niet gemaakt met opdringerige verkoopgrage platenlabels in gedachten.