Daps Decentium versus Nos Ergo

Wat doet een meetlint in een logo? Een wonderlijk embleem maar het raakt wel meteen de kern van Koko-dispuut Daps Decentium, wat betekent: Feestmaal der Welgevormden. En dat laatste slaat niet meteen op de academische vorming, maar op de lichamelijke welvingen. Leden van DD (“nee, heeft niets te maken met Dikkertje Dap”) hebben immers lak aan maatje 36, zegt praeses Gemma Hilverdink. “Ja, we hebben ook slanke leden, maar belangrijker is: we kijken niet op een glaasje wijn meer of minder en we houden allemaal van lekker en veel eten. DD begon als een kookclubje en nog steeds eten we met z’n allen elke woensdag samen, bij leden thuis. Eens per jaar bereiden de A-leden een acht-gangen-diner.”

Alsof de duvel ermee speelt: ook aan het dispuut Nos Ergo kleeft de reputatie van ‘overgewichtige’ vrouwen. Vooral Tragos-mannen hebben het weleens over “duizend ons ergo”, zegt praeses Marlies Lugtenberg. “Alleen, die reputatie klopt niet meer. Laatst, tijdens een soort verenigingsquiz, zaten we onder het gemiddelde. Wel waren we koploper ‘studievertraging’. Tweederde van onze leden heeft een jaar of meer vertraging.”

Wat is jullie imago in de rest van de studentenwereld?

Lugtenberg: “We staan, denk ik, bekend als een gezellig dispuut dat veel drinkt. Woensdagavond is voor iedereen het hoogtepunt van de week. De leden die donderdagochtend onderwijs hebben, zijn daar dan ook zwaar van over de zeik. Vorige keer was het ook weer erg gezellig. Ik had bij de Action een octopus gekocht, zo’n opblaasbaar ding dat leuk is voor kinderen in de tuin. We hadden de octopus met een stuk of acht slangetjes aan de tap aangesloten. Ja, dat ging hard. Daarna hebben we ‘lullenpotten’ uitgedeeld. Wie iets onfatsoenlijks heeft gedaan, laten we zeggen, gezoend in het openbaar, die moet op grond van een door anderen bedachte titel een verhaal houden voor de hele groep. Met een intro, middenstuk en climax.”

Hilverdink: “Wij hebben binnen Koko de naam van ontspannen vrouwen, met wie het goed ouwehoeren is. We zorgen voor sfeer, houden van zingen, al weet ik niet of dat vóór ons spreekt. Ik zie weleens iemand zuur kijken. Nee, nee, geen smartlappen, voornamelijk dipuutsliederen.”

Als je een ander dispuut moest kiezen, welk zou dat zijn?

Hilverdink: “Wij hebben geen octopus maar we lijken wel op Nos Ergo, als ik dat zo hoor. Ja, we zijn net zulke zuipschuiten.”

Lugtenberg: “Dan ga ik wel naar DD. Weet je, zo groot zijn de cultuurverschillen tussen Tragos en Koko nou ook weer niet. Als je eenmaal lid bent van een club is alles leuk. Had ik in de Inkom kennis gemaakt met een klein onafhankelijk dispuut, dan zat ik daar nu bij.”

Zou jij als praeses aangifte doen als een van jouw dispuutsleden zich zou misdragen?

Lugtenberg: “In een vechtpartij of zoiets? Ik kan me niet voorstellen dat iemand van Nos Ergo een ander levensgevaarlijk zou verwonden. Deze vraag moet je aan herendisputen stellen. Voorbeelden genoeg, van jongens die een glaasje op de bar kapot tikken… De heren van Tragos gedragen zich ook vaak als haantjes en willen niet dat er na twaalf uur ’s avonds nog externe mannen op de sociëteit zijn. Zo ja, dan worden die ‘eruitgezooid’. Het is zogenaamd een spel, maar het gaat er hardhandig aan toe. Laatst werden mannen die ons dispuut had uitgenodigd, eruitgekegeld. We hebben toen een klacht ingediend bij het bestuur.”

Hilverdink: “Dat soort taferelen spelen zich bij ons vooral in de A-tijd af. De nieuwe leden worden dan opgestookt om cool te doen, om tegen elkaar aan te beuken.”

Stel dat het college van bestuur eist dat jullie een verplicht aantal buitenlanders moeten opnemen, ziet jouw dispuut dat zitten?

Lugtenberg: “Nos Ergo is geen liefdadigheidsinstelling.”

Hilverdink: “Als buitenlanders dat zelf willen, prima. Maar de meesten hebben geen zin om lid te worden van een vereniging. Je kunt ze moeilijk dwingen.”

Lugtenberg: “Ik vind het soms te ver gaan met die buitenlanders. Ik bedoel, we zijn nog altijd een Nederlandse universiteit. Weet je dat er huisbazen zijn die Nederlanders liever zien gaan dan komen! Ze hebben het liefst Duitsers omdat die meer betalen. Kamers waar Nederlanders 250 euro voor betalen, kunnen ze aan Duitsers verhuren voor vierhonderd euro.”