Les Sacripantes versus Adelphi

Wat is het moeilijkste en het leukste aan het voorzitterschap?

Liefhebber: “Moeilijk is het om grenzen te stellen. Iedereen heeft wel een reden om een keer niet op de dispuutsavond te komen, of niet naar een activiteit te gaan, of eerder naar huis te moeten. Elk lid heeft dan zijn eigen verhaal.”

Van der Zwaluw: “Ik probeer consequent te zijn, dus niet bij de een goedvinden wat je bij de ander niet toelaat, althans, het verschil mag niet te groot zijn.”

Liefhebber: “En het leukste, tja, nou ja, dat je aanspreekpunt bent. Iemand heeft moeite met de planning: hoe besteed je genoeg tijd aan zowel de studie als het dispuut. Of als iets minder goed gaat, bijvoorbeeld in de thuissituatie.”

Hoe zie je zoiets?

Liefhebber: “Je ziet wel of ze zich niet goed voelen, zich anders gedragen.”

Van der Zwaluw: “Je probeert er voor te zorgen dat iedereen het leuk heeft, en je probeert te zien of er wat aan de hand is met iemand.”

Liefhebber: “Bij meisjesdisputen heb je dat eerder, meisjes zeggen meer tegen elkaar.”

Van der Zwaluw: “Niet dat we een praatgroepje zijn hoor, maar het komt er wel bij.”

Wanneer maakt iemand het zo bont dat ze uit het dispuut wordt gezet?

Dat hebben ze allebei nog nooit meegemaakt, sterker, ze kunnen zich er nauwelijks iets bij voorstellen. Niet dat niemand zich ooit misdraagt overigens.

Liefhebber: “Dat gebeurt wel, en dat krijg je dan te horen in de vergadering. Toen ik net lid was hadden we een keer ergens een gala, daar liepen mensen na afloop met allerlei spullen weg, tapijten, van alles. Niet alleen wij.”

Van der Zwaluw: “Wij zijn wel van Tragos maar zelf zijn we niet van het vechten hoor. Het valt trouwens sowieso wel mee, ook bij de jongens. Bij ons misdraag je je als je alleen komt wanneer het jou uitkomt, zoiets. En er zijn natuurlijk wel eerstejaars die zich helemaal klem zuipen. Daar voel je je stiekem toch een beetje verantwoordelijk voor. Als we daar een opmerking over maken schrikken ze er wel van.”

Liefhebber: “Op de avond dat ik praeses werd ben ik heel dronken geworden. Anderen, het bestuur, hebben toen wel gezegd dat dat niet zo leuk was. Maar ze begrijpen wel dat je af en toe dronken kan zijn.”

Je vriendje heeft ’s middags een negatief bindend studieadvies gekregen, hij mag niet door met zijn studie, jij hebt een belangrijke dispuutsavond, maar hij wil per se dat je bij hem bent. Wat doe je?

Allebei: “We hèbben geen vriendje!”

Als je er wel een had?

Van der Zwaluw: “Ik zou proberen het te combineren, later naar het dispuut komen, eerder weg. Het dispuut, de rest van het bestuur, zou het wel begrijpen. Je kunt niet tegen je vriendje zeggen: ik kom niet.”

Liefhebber: “Ik zou het aan het bestuur voorleggen. Het is pas een probleem met een vergadering. Geen vergadering zonder praeses. Dus dan beloof ik hem dat ik het kort zal houden. En in noodgeval verzet ik de vergadering, je wilt toch het liefste bij hem zijn, het is echt niet leuk als je vriendje zich kut voelt.”

Je dispuut mag iemand uitnodigen, de keus is tussen André Rouvoet en Geert Wilders.

Liefhebber: “Rouvoet, aan Wilders hebben we niks. Aan de andere kant, het zou wel interessant zijn, veel mensen zijn fel tegen hem.”

Je geeft hem dan wel een podium.

Van der Zwaluw: “Het gaat erom of je een leuke avond hebt. Hoewel, misschien is het toch niet zo’n goed idee.”

Even later, bij het maken van de foto, gaan de jasjes uit want “we moeten toch een beetje leuk op de foto. Al die jongens die dit straks lezen…”

Is dat nou toeval dat jullie allebei geen vriendje hebben?

Liefhebber: “Ik begin er niet aan, de jongens hier zijn echt niet trouw. Vreemdgaan wordt heel gewoon gevonden.”

Lucie van der Zwaluw knikt instemmend. “Zo’n vriendje, dat komt wel een keer.”