Observant Online

mijn laatste dag

Max van Berlo — Sat, 05 Mar 2011 10:17:00 GMT

Een leraar van mijn school kwam donderdag langs. Voor een kleine controle en een paar vraagjes. Toen dit klaar was ben ik weer terug gegaan naar mijn eerdere werkzaamheden. Ik was namelijk mijn interview met Wammes uit aan het werken. Na een aantal minuutjes was ik ook daarmee klaar en gaf ik het aan Riki voor een spellings check. Ik had gelukkig maar weinig fouten. En Tijdens het nakijken heeft Riki ook nog eens iets geleerd over Wammes(i.v.m. antwoorden op vragen). Verder mocht ik eerder weggaan omdat ik alles al af had. Ik heb toen nog even afscheid genomen van Riki(want de rest was al eerder weg en daar had ik toen al afscheid van genomen). En ben toen weer richting bus gelopen.

Redactieleden van Observant, bedankt voor alles ik heb een hele leuke stage gehad en heb veel geleerd door bij jullie op de werkvloer rond te struinen. Ik zal zeker nog eens langskomen om in te checken. En dan breng ik weer vlaai mee .

Mijn elfde dag

Max van Berlo — Thu, 03 Mar 2011 14:58:00 GMT

Nou, ik neem aan dat iedereen nu onderhand wel weet dat ik iedere dag een blog moet schrijven dus hoef ik dat ook niet meer te vertellen. Maar ik hoef dat sowieso niet meer erbij te schrijven want dit is al mijn voorlaatste blog. Eens even kijken… Ik heb gisteren nog een interview afgenomen bij Wammes (de Meneer die even mijn verstand heeft bijgeschaafd op het gebied van suikerziekte en obesitas) dat ging wel goed. Op het punt na dat hij een forse tijd na heeft gedacht over zijn antwoord op de vraag “wat doe je het eerste als je thuiskomt”. Waarop het langverwachte en goed overdachte antwoord was: “Het alarm uitzetten”. Na dit hele gebeuren heb ik samen met Riki en Mo drie stukjes nagekeken die drie studenten geschreven hadden. Dit vond ik heel leuk omdat ik de dag erna (vandaag) samen met Riki en Mo de artikelen mocht “recenseren”. Maar daar hoor je morgen over.

Mijn tiende dag

Max van Berlo — Wed, 02 Mar 2011 10:06:00 GMT

Ik was met mijn moeder een vlaai gaan halen bij de Prevoo in Margraten. Deze had ik gekocht als bedankje voor mijn stage hier. Nadat iedereen een stukje vlaai had gegeten kreeg ik twee boekjes van Riki en de rest van de redactie. Een daarvan was een boekje met verscheidene columns die Martin Bril heeft geschreven. En het andere was een schrift waar ik mijn belevenissen in kan schrijven als ik een keer inspiratie krijg voor mijn blog of iets anders. Hier hebben later alle leden van de redactie een stukje in geschreven. Jullie zullen je vast wel afvragen waarom ik twee dagen voor mijn vertrek al afscheid nam. Dat komt omdat alleen op dinsdag iedereen er was (en om jullie even jaloers te maken, Marlies ging naar Tenerife en die zal daar tijdens het lezen van deze blog waarschijnlijk al in de zon zitten). Een leuke dag dus overall.

Mijn negende dag

Max van Berlo — Tue, 01 Mar 2011 16:00:00 GMT

Ik had mijn gebruikelijke plaatsje (bij Wammes en Mo) ingeruild voor mijn oorspronkelijke plaatsje (bij Riki). Ik was de mannenpraat even moe, ha ha. Ik begon aan mijn cultural tip toen de organisatoren van Tuna Festival Maastricht binnenliepen voor een interview. Daarna moest ik verkassen, want er ging een gesprek plaatsvinden waar ik niet bij mocht zijn. Ik ben toen maar in het printerkamertje gaan zitten. Daar moest ik eigenlijk sowieso al naartoe omdat ik internet nodig had voor de cultural tip. Deze moest ditmaal gaan over carnaval en een band. Eerst deed de computer een beetje raar, maar daar was ik al op voorbereid want mij was al eerder verteld dat hij oud en versleten was en dus enigszins langzaam. Ik heb er toch nog goed aan kunnen werken en had dus een geslaagde dag.

Mijn achtste dag

Max van Berlo — Mon, 28 Feb 2011 15:04:00 GMT

Ik moest (zoals gewoonlijk) weer een blog schrijven, en het interview met Wendy verder uitwerken. Dat houdt in dat ik bijvoorbeeld de antwoorden die ik als steekwoorden in mijn kleine kladblokje had geschreven, moet uitwerken tot goeie brede reacties. Bijvoorbeeld toen ik vroeg wat zij vroeger wilde worden, schreef ik als antwoord op: “Vergeten.” En dit moest ik later dus veranderen in: ”Poeh”, ze denkt even na, ”dat ben ik vergeten” . Dit kan op een gegeven moment aardig frustrerend worden als je bent vergeten wat de persoon nou echt zei. Ik heb tot nu toe nog niets gevonden waardoor ik terug moet naar Wendy (ik ben namelijk nog bezig met het interview, afkloppen dus). Nou, mijn tijd voor het blog voor vandaag is weer besteed, dus ik ga weer verder aan het interview.

Mijn zevende dag

Max van Berlo — Thu, 24 Feb 2011 14:22:00 GMT

“Tjonge”, zei Wammes toen hij mijn laatste blog las, “dagelijks tripje naar de Jamin!?!” Waarna ik even op de feiten van obesitas en suikerziekte gewezen werd. En het bleef niet alleen bij een gesprek over snoep. Kip kwam ook nog aan bod. Wammes vindt namelijk dat je minder kip moet gaan eten nu dat wetenschappers ontdekt hebben dat je door bijvoorbeeld kipfilet besmet kunt raken met ESBL. Maar die bacterie – die je resistent maakt voor antibiotica - is net zo vaak voorkomend als e.coli, dus waarom NU beginnen te minderen?

Toen dit mateloos interessante gesprek voorbij was kwam Cleo binnen. Zij kwam klagen over het feit dat niemand van ons (Wammes, Mo en ik) alle delen van Harry Potter had gelezen. Te veel werk, zei ik. En Mo beaamde dat.

Uiteindelijk kwamen de vragen voor mijn interview met Wendy aan bod. Dit interview moest een aantal persoonlijke vragen bevatten. Ik had wel een idee wat ik moest doen, maar de goede vragen kwamen maar niet. Dus ben ik met mijn 15 simpele vragen (zoals: wat is je lievelingsboek?) naar Cleo gegaan voor advies. Waar ik mijn vragen wat serieuzer maakte (wie is je lievelingsauteur?). Daarna ben ik naar Wendy gegaan om haar te interviewen, en dat viel niet mee aangezien ik mijn kleine schrijfblok in plaats van het grote mee had genomen. Met het interview op mijn schrijfblokje en een heerlijk broodje van Deli Belge in mijn maag ben ik toen weer naar de bus gelopen en heb me weer naar huis laten rijden…

Ps: ik heb mijn verwaarlozing van de straatmuzikanten goedgemaakt met twee vijftig centjes.

Mijn zesde dag

Max van Berlo — Wed, 23 Feb 2011 13:27:00 GMT

Ik kreeg de opdracht om de cultural tip voor de nieuwe uitgave van Observant te doen. Daarvoor kreeg ik 3 dingen doorgestuurd die leuk zouden zijn voor studenten. Ik moest deze vervolgens in het Engels presenteren. Dat ging op zich wel makkelijk want het waren leuke dingen. Daar was ik dus snel klaar mee. Met mijn blog daarentegen had ik wel moeite. Ik had nu eenmaal weinig om over te schrijven. Iets waar ik deze keer eigenlijk weer mee zit. Alhoewel, het viel me op dat er meer straatmuzikanten in Maastricht waren dan normaal. En dan voel je je wel een beetje lullig als zij daar in de kou zitten terwijl jij aan het genieten bent van je snoepkettingen (die ik gekocht had tijdens mijn dagelijkse tripje naar de Jamin). Vroeger zou ik daarvoor naar de Pinky zijn gegaan, maar die hebben hun prijzen zo extreem verhoogd dat het tegen mijn principes in zou gaan om daar nog iets te kopen. En wat ook nog erg was, is dat ik niemand meer geld kon geven omdat ik dat al op gemaakt had bij de Jamin. Ach ja, je kunt niet altijd de toffe peer zijn… Na deze beschamende ervaring ben ik weer naar de bus gelopen, en heb me naar huis laten rijden.

Mijn vijfde dag

Max van Berlo — Tue, 22 Feb 2011 15:26:00 GMT

“Poeh, ik zet het raam even open hoor”, zei Wammes. Waarop Mo antwoordde: “Nee joh, het is veel te koud buiten.” Ik was maandag bij Wammes en Mo gaan zitten om eens te kijken hoe het er daar aan toe gaat. Ik was al gewaarschuwd voor het geklets door Riki maar het viel me toch nog wel mee. Ik kon gewoon rustig werken aan het blog van donderdag en mijn interview met Cleo. Het was mij ook opgevallen dat ik misschien een paar fouten had gemaakt in het interview. Dus ben ik bij Cleo gaan vragen of de antwoorden wel klopten. Toen bleek dat ik een antwoord verkeerd had begrepen.

En bij een ander antwoord had ik te veel geschreven. Na dat even gefixt te hebben, hoorde ik Wammes iemand aan de telefoon corrigeren. Om daarna mij - beschaamd over de fout van de beller - te vertellen wat het verschil is tussen de Provinciale Staten en Gedeputeerde Staten. En toen was de dag alweer om en ben ik weer naar de bus gelopen.

(ik weet dat het kort is, er is gewoon weinig gebeurd)

Mijn vierde dag

Max van Berlo — Mon, 21 Feb 2011 12:35:00 GMT

Over het eerste deel van mijn dag is eigenlijk weinig te vertellen ik heb nog wat gewerkt aan mijn blog en interview. Maar rond één uur vertrokken Wendy, Cleo, Mo en ik naar Sittard om een social media congres bij te wonen. Na een stukje vlaai (of twee) en een glaasje cola geconsumeerd te hebben, begon de eerste spreker. Hij vertelde eerst waar over er gesproken ging worden. Dingen als: Facebook, Twitter en Hyves. Hij maakte een paar grapjes die het publiek – druk aan het twitteren - ontging.

De eerste spreker werd aangekondigd: hij (sorry, ben de namen vergeten) praatte over social media en hoe het allemaal begonnen is. Hij legde zelfs een verband met knikkeren. Nou, dit was nog wel een interessant onderwerp. Maar toen begon de tweede spreker. Deze praatte eigenlijk alleen over de dingen die ik al jaren weet. En ook over de volgens hem “nieuwe” site Quora waar je vragen op kunt zetten die vervolgens beantwoord worden door andere gebruikers. Een idee dat mij toch een beetje te veel op Yahoo lijkt… Verder was er ook nog workshop waar Cleo en Wendy naartoe gingen. Die later niet erg relevant bleek.

Na het congres ben ik afgezet bij het Vrijthof. En ben toen nog even naar de Jamin gelopen om wat snoep te halen. Daarna ben ik met de bus naar huis gegaan.

Mijn derde dag (ja, ik weet dat ik niets heb over de tweede dag):

Max van Berlo — Thu, 17 Feb 2011 11:36:00 GMT

Op mijn derde dag was ik net te laat bij Observant (dit was buiten mijn schuld want de bus was te laat). Ik heb toen ik aankwam nog even koffie gedronken en gewerkt aan mijn blog. Rond één uur kreeg ik honger, dus ging ik naar de “Wok to Go”. Ik had een beetje haast en koos er voor om niet uit een bakje te eten (de “traditionele wijze”), maar om het vlees op een stokbroodje te laten doen. Precies zoals op de foto in de “Wok to Go”. Maar toen ik het kreeg bleek dat het geen stokbroodje, maar een slap ALDI broodje was. Bij iedere hap die ik probeerde te nemen, viel er weer een groot deel van de inhoud op de grond … of op mijn broek. Maar ja, shit happens.

Op de terugweg naar Observant, op de Tongersestraat, hoorde ik auto’s toeteren. Ik begreep het niet, maar naarmate ik dichterbij kwam, zag ik dat een Poolse vrachtwagen zich vast had gereden. Er stond al heel wat publiek te kijken hoe de arme man zich hier uit ging redden. Hij moest eerst zijn aanhanger los koppelen, toen de vrachtwagen een ander straatje inrijden, en vervolgens de lading weer vastkoppelen. De chauffeur gaf gas, een man klapte toen hij wegreed. Ik ben even gaan kijken of er nog wat schade aangericht was. Het viel mij op dat een Audi die geen deuk had toen ik ging eten, nu toch wel een flinke “blutsj” had. En een verkeersbord was ook licht geraakt. Maar al met al vond ik het toch een hele prestatie om zo’n grote vrachtwagen door zo’n smal straatje te loodsen.

Mijn eerste dag

Max van Berlo — Wed, 16 Feb 2011 14:30:00 GMT

Op de eerste dag van mijn stage was ik al meteen het verkeerde straatje ingelopen. Ik zag namelijk opeens dat ik op het Onze Lieve Vrouweplein stond. Ik keek op mijn mobieltje en dacht … shit het is al 9 uur. In al mijn haast vroeg ik de eerste persoon die ik zag om de weg, dit was tot mijn verrassing een dronken Rus die mij antwoordde met: “I don’t speak Dutch.” Dat had dus weinig nut. Ik liep naar een vrouw toe en stelde dezelfde vraag waarop ik met een Belgisch accent antwoord kreeg. Ik heb de richting gevolgd die zij aangaf en kwam gelukkig nog op een redelijk tijdstip aan bij Observant.

Eerst was er koffie en vertelde Mo over zijn tangoworkshop. Rond half tien begon de vergadering met een evaluatie van de vorige Observant: ieder individueel artikel en iedere foto werd besproken. Toen kwam de taakverdeling voor deze week. Na de vergadering kreeg ik de opdracht vragen te maken voor een interview met de redactieleden. Ik heb al het eerste interview gedaan met Cleo (redactielid). Dat ging heel goed omdat ze duidelijke antwoorden gaf. Dus het eerste interview is al geslaagd. Om vijf uur liep ik richting de bus naar Margraten. Onderweg zag ik opeens een dronken man die tegen een bouwvakker zat te praten: “Ik zou ook wel een baan willen,*hik*.” Ik bleef even kijken en liep vervolgens de Servaasbrug over waar ik een (volgens mij) junk zag die extreem paranoïde rond aan het kijken was. Daar ben ik maar even omheen gelopen. Het begon hard te regenen, ik zette stevig de pas erin.

Nieuws van het front

maarten tilburgs — Sun, 28 Nov 2010 13:15:00 GMT

'WWIII: NOORD-KOREA BESCHIET ZUID-KOREA'. Zo kopte geenstijl op haar website naar aanleiding van het bombardement van Noord-Korea op het Zuid-Koreaanse eiland YeonPyeong. Een paar dagen voor de aanval vertelde onze professor dat de campus net binnen het bereik van de Noord-Koreaanse artillerie valt. Hoewel YeonPyeong maar een uur hier vandaan ligt, hoorde ik van de beschieting via facebook. Een vriend had vanuit Maastricht een nieuwsbericht gepost met daaronder zijn toevoeging: “Still alive?”.

De oorlog tussen Noord en Zuid is ondanks de wapenstilstand van 1953 officieel nog steeds gaande. Regelmatig vinden er incidenten plaats. Dieptepunt; de aanslag van twee Noord-Koreaanse agenten op een Zuid-Koreaans vliegtuig in 1987 waarbij 114 mensen om het leven kwamen. Bij een schermutseling eerder dit jaar stierven 46 mariniers toen een Noord-Koreaanse torpedo een Zuid-Koreaans marineschip tot zinken bracht. Met de aanval van afgelopen dinsdag staan beide landen weer op scherp.

Toch is de kans op een oorlog, laat staan een derde wereldoorlog, klein. Zuid-Korea heeft aan de V.S. een goeie vriend en de grote broer van Noord-Korea China, zit niet te wachten op onrust in Azië.

Noord-Korea verandert continu haar houding ten opzichte van de internationale gemeenschap. Na een periode van agressie volgt een periode van toenadering waarna ze de relatie weer laat verslechteren. Zo chanteert het land de internationale gemeenschap en kan het eisen blijven stellen. Een tweede reden voor de onrust is dat er een machtswisseling nadert. De jongste zoon van Kim jong-il, Kim jong-un, moet laten zien dat hij, net als zijn vader, zich niet zal laten intimideren door Zuid-Korea en de VS.

Vandaag hebben de VS en Zuid-Korea een ouderwets potje machtsvertoon gehouden in de Gele Zee. Noord-Korea heeft laten weten dit met nieuwe bombardementen te beantwoorden. Ook vond er een demonstratie in Seoul plaats waar oud-militairen zich bereid toonden de wapens uit de kast te halen. Ondanks dat beide kampen het vuur blijven voeden, ga ik er vanuit dat de kast gesloten blijft. Mijn facebook-post luidde dan ook; “alive and kicking, see you at Christmas!”

There's no place like home!

Michelle Spaen — Sat, 27 Nov 2010 20:38:00 GMT

“You don’t know what you have until its gone”. Dat zijn een paar hele wijze en ware woorden. Hallo Nederland, hallo Calvé pindakaas, hallo pepernoten! Wat heb ik jullie gemist! Naast de smaak van deze delicatessen was ik even vergeten hoe de gure wind door Maastricht raast en mijn adem een klein wolkje maakt als ik in de buitenlucht uitblaas. Terwijl ik in Spanje nog zonder handschoenen de deur uit kan, is dat in Nederland haast onmogelijk. Maar het heeft ook wel wat. Sinterklaas, chocomelk en oorwarmers. Hoewel de goedheiligman bij mij in de buurt schijnt te verblijven, hebben de Spanjaarden nog nooit van hem gehoord en moet ik eerlijk bekennen dat ik 5 december een dipje zou hebben wanneer ik het niet alsnog zou vieren. Met zoveel landgenootjes om me heen zou het namelijk een schande zijn het tegenovergestelde te doen. Voorbereidingen zijn dan ook in volle gang en meerderen van ons hebben al pepernoten het land in gesmokkeld. Wanneer mijn Zweedse en Amerikaanse huisgenootje de chocoladevariant van het snoepgoed ook geweldig vinden, realiseer ik me dat ik thuis mis. Tapas, strand en warme winters zijn leuk, maar zo heel af en toe blijk ik toch gehecht aan ons kleine kikkerlandje. Na een bepaald aantal weken is een stad gewoon een stad en nu de nieuwheid er vanaf is en het gewone leven zijn intreden heeft gedaan, mis ik mijn vriendinnetjes, mijn vriendje en Maastricht. Zo blijken de English proverbs het nogmaals bij het juiste eind te hebben, want aan het eind van de dag is er “No place like home”!

Tokyo the city that....

maarten tilburgs — Tue, 16 Nov 2010 10:02:00 GMT

Iets meer dan zestig jaar geleden had het niet gekund. Mijn opa zou me voor gek, en misschien voor erger uitmaken. De periode waar ik op doel ligt echter al ver achter ons vandaar dat ik, als Nederlander, samen met vier Duitse jongens Tokyo heb bezocht. Iedereen weet dat ‘New-York never sleeps’, mijn professoren zeggen ‘Seoul never stops’, maar hoe zit het met Tokyo?

Na twee uur opgewonden rondgedarteld te hebben, wordt de gate geopend. Eindelijk. Terwijl we aanstalten maken om naar de gate te lopen zien we dat Gregor een tikkeltje paniekerig met zijn armen staat te zwaaien. Er klinkt “Shit Shit Shit” en alle zakken worden geleegd. ‘Boarding pass’ kwijt. Zoals het goede vrienden betaamt, lopen we de hoek om en barsten we in lachen uit. Op de uni werden al weddenschappen afgesloten wanneer Gregor zijn paspoort weer kwijt zou raken. Hij heeft in de afgelopen drie maanden een reputatie opgebouwd. Gelukkig doet het vliegpersoneel niet moeilijk en twee uur later landen we in Tokyo!

Het probleem is nu dat ik geen flauw idee heb hoe ik Tokyo moet beschrijven. Ik kan zeggen dat er zo’n 14 miljoen mensen wonen, meer dan 30 miljoen met alle voorsteden meegerekend. Dat er drukke straten maar ook rustige straten zijn. Dat de metro niet zo druk is als Seoul maar wel tig keer groter. Dat er veel betonnen gebouwen en wolkenkrabbers zijn maar ook veel mooie parken en tempels. Al een idee over Tokyo? Nee, waarschijnlijk niet.

Tokyo is simpelweg te groot en te veel om in woorden te vangen. Hetzelfde geldt voor New-York en Seoul, en een goede oneliner van zo’n drietal woorden als ‘New-York never sleeps’ zegt meer dan 1000 woorden. Voor Tokyo zou het zoiets moeten zijn; Tokyo……never, sleeps or stops, when New-York is out of Starbucks coffee and dozes off…and Seoul out of energy and triples, Tokyo just laughs and jumps over them while doing several salto’s…… but even when New-York stays awake and Seoul keeps running, Tokyo will be faster, crazier and more impossible to capture in one single one-liner.

Ik ben en blijf een meisje...

Michelle Spaen — Sun, 14 Nov 2010 22:31:00 GMT

En dan nu voetbal! Na tweeënhalve maand moet ik eraan geloven; een wedstrijd van FC Barcelona bijwonen. Een kleine toelichting is hier wellicht op zijn plaats. Ik geef niets om voetbal, maar dat ook helemaal niks. Tijdens het WK ben ik één keer in de stad geweest, ik weet (nog steeds) niet wat buitenspel is en ik bezat geen Dutchy-dress. Vorige week liet ik me meeslepen naar een wedstrijd van Ajax in bar Amsterdam en ik vind het vreselijk om te zeggen, maar de kroketten – die nergens anders in Barcelona te krijgen zijn – kregen meer mijn aandacht dan de zwetende mannen op het scherm. Ik hield mijn hart dus vast toen ik het stadion binnenliep op zoek naar mijn stoeltje. Bij de ingang kocht ik snel een rood-blauwe sjaal – met het oog op integreren – en nam ik plaats op de tribune. Ik was omringd door fanatiekelingen, zo bleek, want het eerste doelpunt was nog niet gemaakt of het volledige vak was al opgesprongen om te juichen. Ik weet niet wat het is met juichen, maar ook dat blijkt niet mijn ding. Ik voel me te opgelaten en gênant om in het openbaar op te springen en de longen uit mijn lijf te schreeuwen (met de paar aangeschoten-laten-we-op-de-bar-dansen-momenten van mijn leven daar gelaten). De wave kon ik me enigszins in vinden, maar dat kan ook gelegen hebben aan het tot mij nemen van het duurste bier ooit. De kou, waar iedereen me voor gewaarschuwd had en ik me middels een dikke jas, sjaal en handschoenen op had voorbereid, was daarentegen ondragelijk en ik heb diep respect voor de vaste supporters die door weer en wind trouw komen aanmoedigen. Naast negentig minuten stilzitten, heb ik daarentegen weer geen moeite met uren door de sneeuw in de binnenstad ploeteren om het perfecte paar pumps te vinden. Vandaar dat ik me dus een beetje schaam voor mijn volgende bekentenis. Ik heb het stadion vroegtijdig verlaten. Alle mannen van de wereld zullen mij voor gek verklaren en ik ben er ook zeker niet trots op, maar tenzij voetbal vrouw-vriendelijker gemaakt wordt, zal het voor mij bij deze ene keer blijven. Mijn excuses aan alle heren die zich persoonlijk aangesproken voelen (en hulde aan degenen die mijn mening delen). Ik ben en blijf een meisje!

Beste studenten, het ligt helemaal aan mij

Pieternel Fleskens — Wed, 03 Nov 2010 13:40:00 GMT

De naam komt me bekend voor, maar ik kan hem niet meteen plaatsen. Nieuwsgierig klik ik op de foto van een jongen die mij een Facebook-vriendenuitnodiging stuurde.

Sleutel misère

Michelle Spaen — Sun, 31 Oct 2010 15:55:00 GMT

Na een griepje en een weekend met mijn ouders en vriendje, heb ik een kleine achterstand opgelopen met betrekking tot bloggen. Maar het goede nieuws is, ik leef nog! Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat. Mijn conclusie wat betreft deze ervaring is het volgende. Ziek zijn is nog minder aantrekkelijk wanneer je eigen bedje en een mama die voor je kan zorgen, zich aan de andere kant van Europa bevinden. Terwijl je vroeger met thee, soep en keelpastilles op de bank naar Kindernet keek, moest ik het doen met drie Spaanse zenders en een trage internetverbinding. Verveling was dan ook mijn grootste kwaal. Wat is dus een betere manier om mijn beter zijn te vieren dan een Halloween feestje? All dressed-up als duiveltje lijkt niemand mijn bleke gezicht op te merken en kan ik al feestend verbloemen dat ik me enkele dagen eerder hondsberoerd voelde. Een mooi einde van een mooie avond zat er helaas niet in, want na mijn vertrek met een taxi kwam ik (bij mijn voordeur) erachter dat mijn sleutels zich nog in het appartement bevonden. Licht paniekerig wilde ik mijn huisgenoten bellen, maar tot mijn verbazing lag ook mijn telefoon met Spaanse nummers binnen. Hopeloos hield ik nog maar een taxi aan in de hoop de bar terug te kunnen vinden. Na enige moeite en een set sleutels ging ik – in taxi nummer drie – weer op weg naar huis. Maar de goden (dank u Halloween) waren mij alweer niet goed gezind en zo bleken de sleutels waar ik eerst zo blij mee was, de verkeerde te zijn. Terwijl de moed me nog verder in mijn hoog gehakte schoentjes zakte, begaf ik me nogmaals richting de bar. Deze keer verzekerde ik mijn huisgenootje dat het van wereldbelang – en de nachtrust van medebewoners – was dat ik de juiste sleutels mee kreeg. Taxi nummer vijf bracht me vervolgens (voor de derde keer) netjes naar mijn voordeur, die wonder boven wonder open ging met hulp van mijn metalen vijanden. Een gouden tip voor een ieder die zich ooit in het nachtleven wil begeven luidt dan ook als volgt: neem ten alle tijden genoeg cash mee (of vergeet je sleutels niet)!

Politics of Fear

maarten tilburgs — Mon, 25 Oct 2010 14:01:00 GMT

Een uitwisselingsstudent heeft hier qua wonen twee keuzes; Je deelt een kamer met één iemand of met drie mensen. Ik ging voor drie en momenteel leef ik in de grootste zwijnenstal van onze verdieping. Hoewel het al een bende was toen we aankwamen, heeft nooit iemand het initiatief genomen er iets aan te doen. Nu we ook last hebben van muggen lopen de spanningen soms hoog op.

Kamergenoot 1 is een gezellige, gezette Duitser met een typisch Wilders kapsel. Hij is charismatisch en ik mag hem graag. We maken ons niet druk om onze vakken en we zien onze tijd hier als een extra vakantie. Om andere dingen kan hij zich wel druk maken. Zo heeft hij de pech dat alle muggen op hem af komen. Elke ochtend klinkt ‘verdammte Mücken’ waarna hij chagrijnig zijn nieuwverworven muggenbulten categoriseert van groot, tot dit-zou-een-muggenbult-kunnen-zijn-maar-het-lijkt-eerder-alsof-ik-headfirst-uit-mijn-hoogslaper-ben-gevallen. Het is balen, maar sommige mensen zijn nu eenmaal meer in trek dan andere. Na de zoveelste klaagzang over zijn collectie maakte mijn andere kamergenoot gekscherend de opmerking: “maybe you get Japanese encephalitis!” Sinds deze opmerking is mijn Duitse compagnon een geradicaliseerd mens. Hoewel het hier nog bijna 20 graden is, slaapt hij met kleren aan en verstopt hij zich diep onder zijn dekens. Hij heeft altijd een flesje handsanitiser bij zich en schoolt ons regelmatig over het gevaar van onze illegale kamergenoten. Laatst wilde hij niet mee naar Jeju island want ja; ‘eiland’ impliceert ‘water’, en ‘water’ = 'muggen'. Zelf zou ik mijn tijd hier nooit door zoiets onbenulligs laten beïnvloeden.

Gisteren begon hij weer met zijn angstcampagne. Ik had er geen zin in en riep dat de muggen die Japanese encephalitis bij zich dragen een uitzondering op de regel zijn. Volgens hem kan echter elke mug Japanese encephalitis hebben. Een paar uur later zat ik achter mijn bureau. Er zat een mug op de kast. Gewoon een mug maar dat maakte hem al verdacht. Geïndoctrineerd door de woorden van mijn huisgenoot, sloeg ik hem dood.

If you talk the talk you got to walk the walk

maarten tilburgs — Sat, 09 Oct 2010 14:25:00 GMT

Professor Gong is een Koreaan van de oude stempel. Hij is ouder dan wij dus wij luisteren en hij vertelt.Voor zijn assistente geldt hetzelfde; ja knikken en doen wat hij zegt. Zijn eerste les was; “You don’t get to know Korean society while sitting behind your desk”. Vandaar dat hij afgelopen zaterdag een feest voor ons organiseerde.

Professor Gong had zijn best gedaan om er een leuk feestje van te maken. Er was een dj met een karaoke set, goed eten en heel veel drank. We namen plaats aan de tafels en begonnen te eten. Al snel kwam Professor Gong met de flessen Soju aanzetten. Aan elke tafel mixte hij een cocktail in elkaar en gebood hij de studenten deze ad fundum tot zich te nemen. Zelf deed hij vrolijk mee. Ik zat aan de laatste tafel en toen hij bij ons kwam had hij al aardig wat cocktails op. We kenden de procedure en gooiden de cocktail achterover.

Na het eten was het tijd voor karaoke. Professor Gong had al vaker feestjes gegeven en wist dat de Europeanen niet uit zich zelf de microfoon zouden grijpen. Geen probleem. “Alexander! You’re master of ceremony!” Alexander, een Amerikaan, keek ietwat geschrokken, gooide zijn cocktail achterover en opende het karaoke festival. De toon was gezet en niemand durfde de professor meer aan te kijken. Het drinktempo werd opgevoerd uit angst nuchter achter de microfoon te moeten verschijnen. Na Alexander bleef de professor studenten oproepen. Zijn assistente moest er ook aan geloven maar was dit waarschijnlijk gewend en gaf een geweldige show weg.

Na twee uur hoorde ik; “Maarten you’re next!” Ietwat overmoedig dankzij de zoveelste cocktail besloot ik een eerbetoon aan Tom Jones te geven en het lied ‘Sex Bomb’ op te voeren. Hoewel ik niet kan zingen en een olifant galanter met zijn heupen beweegt dan ik, was het mijn show die iedereen de dansvloer op kreeg. Misschien was het de drank, of mijn spetterende optreden maar voordat ik het wist flapte ik het eruit; “Professor Gong! You’re next!” De professor keek net zo geschrokken als Alexander en antwoordde met een rood hoofd; “Sorry students, I have a cold”.

Onhandig

Pieternel Fleskens — Thu, 07 Oct 2010 12:27:00 GMT

Ik ben vrij onhandig. Vallen, stoten, struikelen en botsen zijn werkwoorden die bijna dagelijks tot mijn vocabulaire behoren. Daarnaast knoei ik ook vaak, stoot ik regelmatig dingen om en laat ik zeer frequent iets uit mijn handen vallen.

Dit-meen-je-niet-momentjes

Michelle Spaen — Wed, 06 Oct 2010 20:30:00 GMT

Ik ben hier nu vier weken, maar heb nog iedere dag dit-meen-je-niet-momentjes. Ik blijf me verbazen over de (voor mij) onbekende gebruiken. Zo is het doodnormaal dat oma’s je omver duwen om als eerste de metro in te kunnen, dat leraren simpelweg niet komen opdagen en dat volwassen meneren hun fiets parkeren in de bank om vervolgens netjes in de rij voor de balie aan te sluiten. Ik vraag me af hoe het ABN-personeel zal reageren als ik doodleuk naar binnen zou fietsen. Ik kan het natuurlijk proberen om mijn vermoeden te bevestigen, maar ik ben er vrij zeker van dat dit niet gewaardeerd zal worden. Misschien heeft de Spaanse bevolking lak aan normen en waarden of misschien ben ik heel (dank U, Balkenende) Nederlands om me hier aan vast te klampen. Wat het ook is, mooie verhalen levert het me wel op. De staking van vorige week toonde eveneens geen enkel teken van klasse. Jonge studenten luidden hun protest middels vandalisme en rellen, maar ik vraag me af hoe het in brand steken van vuilnisemmers en het vernielen van pinautomaten bijdraagt aan het bestrijden van de aankomende loonsverlagingen. Hoe dan ook, staken betekende voor mij een les vrije dag, die ik dan maar nuttig besteed heb. Terwijl Maastricht in de UB luisterde naar het tikken van de regen, genoot ik van het zonnetje op het strand. Eind september, vijfentwintig graden. Wat is het leven toch oneerlijk, zal ik dan maar zeggen!

The partying days are over!

Michelle Spaen — Tue, 28 Sep 2010 15:25:00 GMT

De grote stad bevalt me wel. Tot op zeker hoogte dan. In de laatste paar dagen ben ik beroofd, heb ik me verbaasd over het gebrek aan Engels en ben ik een weekendje in Nederland geweest. Dit laatste ging gepaard met veel commentaar. Ja, ik weet het, ik ben zwak. Drie uur vertraging, meerdere uurtjes reizen naar de desbetreffende vliegvelden en de Hollandse kou, zouden me iets moeten leren, maar ik moet helaas bekennen dat ik een romanticus ben en dat de hete zonnestralen dus niet op kunnen tegen de warme armen van mijn vriendje. Toch ben ik blij weer in Barcelona te zijn, een dag na de start van het academisch jaar. Studenten zijn druk in de weer met boeken en de bieb is afgeladen vol. Het echte leven is begonnen, ook voor mij dit keer. Geen verzuim van college´s of slapend een onderwijsgroep bijwonen. Het PGO-systeem is onbekend bij de Spanjaarden en ik word geacht voorbereid naar alle lessen te komen. Dit doe ik dan ook braaf. Feestjes zijn er nog steeds iedere nacht, maar met het beeld van mijn boze docente op mijn netvlies gebrand, denk ik twee keer na voordat ik het laatste biertje naar binnen werk. The partying days are over. Zou ik dan eindelijk volwassen worden?

Wij kopen, de Chinezen koken

maarten tilburgs — Mon, 27 Sep 2010 08:43:00 GMT

Het eerste dat opvalt wanneer je de keuken van het wooncomplex binnenkomt, is het aantal rijstkokers. Voor ik naar Zuid-Korea kwam, wist ik niet van het bestaan van zulke keukenmachines. Nu ken ik ze in alle soorten en maten.

De rijstkokers zien eruit als frietpannen. Een handvat maakt het mogelijk de rijstkoker, wanneer de rijst klaar is, te verplaatsen naar de eetbestemming. Elke avond zie je Chinezen gewapend met hun toverdoos richting de keuken lopen. Hier wordt het apparaat aangesloten waarna de ‘magic happens’. Tijdens het koken van de rijst zijn de Chinezen druk in de weer met het bereiden van, naar het ruikt, geweldige gerechten. Jonge gasten van ik schat zo’n 20 jaar staan te kokkerellen alsof ze al jaren een vijf sterren restaurant runnen. Het verschil zal zijn dat de keuken slechts twee pitten en een magnetron bevat en dat de Chinese topchefs af en toe gehinderd worden door Europeanen die hun instant-noedels ‘bereiden’ in de magnetron.

De Europeanen koken nooit. En ik, Nederlander, ben hier ook schuldig aan. Thuis kook ik regelmatig voor mezelf en mijn 8 huisgenoten. Hier blijft het bij magnetron-noedels en eten in de stad. Waarom wij kopen en zij koken? Waarschijnlijk omdat in de supermarkten niks te krijgen is wat in Europa op elke hoek te halen valt. Aardappels daar doen ze niet aan. Sperziebonen kennen ze niet. Een heerlijk gefileerd biefstukje? No way. Het wordt ons Europeanen niet makkelijk gemaakt en als je vervolgens voor minder dan 10 euro een geweldige maaltijd en een halve liter bier in de stad kan krijgen, is de keuze snel gemaakt.

Als ik van te voren geweten had dat de Chinezen met hun rijstkokers naar Korea kwamen, had ik me beter voorbereid. Ik had wat kleren thuis gelaten en een frietpan meegenomen. Niemand zou het verschil merken tussen mijn frietpan en de rijstkokers, totdat de gang gevuld wordt met de heerlijke geur van Nederlandse bitterballen.

Daar heb je weer zo'n toerist

Michelle Spaen — Sat, 18 Sep 2010 16:23:00 GMT

Mensen blijven me fascineren in deze stad. Een tripje met de metro is al voldoende om “totally flabbergasted” te raken, zoals mijn Amerikaanse huisgenootje het noemt. Spaansen hebben piercings op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat ze gepierced konden worden. Tattoos kunnen niet groot en opvallend genoeg zijn en nadat men een godsvermogen aan deze versieringen heeft uitgegeven moet dit gezien worden. Dit resulteert in (te) korte rokjes en bovenstukjes, het liefst met hoge sleehakken eronder en een raar kapsel waar vaak ergens een deel is weg geschoren. Implantaten kunnen bewonderd worden op het strand waar topless zonnen eerder regel dan uitzondering is. Hoewel ik onopvallend mijn omgeving observeer, doet mijn omgeving het tegenovergestelde bij mij. Ik kan hun blikken lezen; daar heb je weer zo’n toerist. Ik heb een aardig kleurtje gekregen en met mijn bruine lokken zou ik dus eigenlijk in de menigte op moeten gaan. Misschien is het mijn gebrek aan lichamelijke versieringen of het feit dat ik zo nu en dan moet spieken op de metromap, wat mijn buitenlandse nationaliteit verraad. Het zal nog even duren voordat ik de Spaanse cultuur volledig begrijp, maar het zal nog langer duren voordat zij mij begrijpen. Gelukkig delen meer internationale studenten mijn lot en ben ik niet de enige die zich afvraagt; Will I ever fit in?

Studeren als een Koreaan

maarten tilburgs — Wed, 15 Sep 2010 04:54:00 GMT

Koreaanse studenten studeren van ’s ochtends vroeg tot diep in de nacht. Overdag zijn ze moe en voordat de les begint liggen er altijd een paar met hun hoofd op tafel. Soms ook tijdens de les.

Een van mijn vakken is ‘filmcomposition', waar ik wat aanrommel met een ingewikkeld computerprogramma. De reden dat ik het vak niet laat vallen is dat ik de enige Europeaan ben. Alles is in het Engels maar de studenten proberen altijd in het Koreaans hun vragen te stellen, waarop ze “English please” terugkrijgen. Soms heeft de professor er ook genoeg van en laat ze het Engels varen. Ik tuur dan hulpeloos naar het beeldscherm van mijn buurman in de hoop dat ik bij hem kan zien wat de bedoeling is. Meestal werkt dit niet.

Afgelopen maandag kwam ik tien minuten te vroeg het lokaal binnen. Er lagen al wat jongens te slapen. Zo zacht mogelijk pakte ik mijn spullen en nam plaats achter mijn computer. Ik drukte op de aanknop en een jolig Windows melodietje verstoorde abrupt hun slaap. Ze glimlachten maar het leek niet echt oprecht.

De les begon. De jongen links van mij klikte in vijf minuten de opdracht in elkaar en legde zijn hoofd weer naar achter. Hij had vast wat slaap in te halen. Bij mij en mijn rechterbuur ging het minder voorspoedig en na een half uur was ik compleet de draad kwijt. Ik kon het aan de student links van me vragen maar het leek me geen goed idee hem weer te wekken. Ik besloot de laatste twintig minuten uit te zitten.

Na de les vroeg de professor of ik het bij kon houden. “Sure no problem.” Ik loog. Ik vrees dat ik vanaf nu tot laat met mijn neus in de boeken moet en overdag met mijn hoofd naast de andere hoofden lig. Een schrale troost; zo ervaar ik wel the-Korean-way-of-studentlife.