Wat doe je als je merkt dat één van je studenten niet door heeft dat je zijn tutor bent? Die vraag kwam wanhopig in mij op toen ik een tijdje geleden kennis maakte met mijn nieuwe onderwijsgroep.
Het is een vroege maandagochtend als het nieuwe blok gestart wordt met een gastcollege. De studenten zoeken druk pratend een plaatsje en ik probeer de groep stil te krijgen. In een paar zinnen zeg ik mijn naam, stel ik mezelf voor als tutor en introduceer ik de gastspreker. Vervolgens neem ik zelf plaats op een stoeltje achter in de onderwijsruimte. Het is vol en de ruimte is klein. Een paar minuten later gaat de deur open en komt er een student binnen geslopen. Terwijl hij zich zachtjes verontschuldigt tegen de gastspreker, schuift hij achter zijn mede-studenten langs. Hij eindigt, bij gebrek aan een stoel, naast mij tegen de muur. Ik bied de jongen mijn stoel aan en hij kijkt me enigszins verbaasd aan. ‘Nee joh, blijf lekker zitten.’ Hij neemt plaats op de grond en tovert een aantekeningenblok tevoorschijn. De gastspreker kan de goede pagina in zijn PowerPointpresentatie niet vinden en klikt fanatiek op de muis. De student naast me kijkt me grijnzend aan. ‘Dat begint lekker.’ Fluistert hij. Hij pakt een pen en begint vol enthousiasme tekeningetjes te maken op zijn aantekeningenpapier. Af en toe draait hij overdreven met zijn ogen als de gastspreker een grapje maakt. Ik begin een naar voorgevoel te krijgen. Deze jongen doet wel érg amicaal tegen zijn tutor...Terwijl ik mij probeer te concentreren op het college, zie ik ineens hoe de student mijn agenda pakt en er schaamteloos in begint te bladeren. ‘Druk hoor’, mompelt hij. Ik glimlach en pak mijn agenda. Geen twijfel mogelijk: deze jongen denkt dat hij zojuist kennis gemaakt heeft met een medestudent. Hoe kan ik hem op subtiele wijze duidelijk maken dat ik zijn tutor ben? Op dat moment dient de ideale situatie zich aan: de gastspreker krijgt opnieuw ruzie met zijn computer en ik besluit me ermee te gaan bemoeien. Dit is mijn kans! Ik sta op, roep een paar technisch-klinkende dingen en wonder boven wonder helpt het. Nu zal de jongen zich toch wel realiseren dat ik misschien iets té fanatiek ben voor een student? Maar helaas, hij kijkt me lachend aan: ‘Toe maar, gemotiveerd.’ Inmiddels hebben twee andere studenten ook in de gaten wat er aan de hand is. Bij alles wat de jongen naast mij zegt, krijgen zij een lachaanval. Ik besluit te doen alsof ik niks door heb, de arme jongen... ‘Saai he?’ Zucht hij een paar minuten later. De twee studenten voor ons schieten weer in de lach en ik geef een politiekcorrect antwoord. Hoewel de jongen er totaal ontspannen uit ziet, ga ik me met de seconde ongemakkelijker voelen. Hij babbelt gezellig door, toont mij ongegeneerd zijn tekeningen en ik stel me op als een stijve, arrogante zeur die nergens om kan lachen. Maar dan komt eindelijk mijn redding: de gastspreker kondigt een korte pauze aan. Ik spring overeind om een zinloze mededeling over het blokboek te doen en te gillen dat iedereen na tien minuten weer terug moet zijn. In mijn ooghoek zie ik hoe de jongen belaagd wordt door de twee medestudenten die de tranen in hun ogen hebben staan van het lachen. Ik vlieg op de gastspreker af om een praatje met hem te maken en vlucht dan de onderwijsruimte uit. Op de gang tref ik ‘de student’ aan met zijn vrienden die twijfelen of ze ergens koffie gaan halen. Verontschuldigend passeer ik het groepje naar een koffieautomaat. Met een zucht van verlichting plaats ik mijn kopje onder het apparaat. Een apparaat met drie geruststellende, alleszeggende, magische woorden: ‘Uitsluitend voor medewerkers.’