Ik heb er een hekel aan als mensen vervelende klusjes doorschuiven. Het gebeurt wel eens dat je optimistisch aan je werkdag wilt beginnen, maar dan onmiddellijk een briefje op je bureau vindt met de vraag of jij een belangrijke vergadering wil annuleren. Of dat je een mailtje aantreft in je inbox met het verzoek even wat documenten door te nemen, te kopiëren en te versturen. Ik ben niet zo goed in nee zeggen en zodra mensen dat weten, denken ze graag aan mij als er nog taakjes liggen te wachten. Omdat ik weet hoe irritant dat soms is, probeer ik over het algemeen zelf te vermijden klusjes door te schuiven. Echter heel soms zijn er van die dingen die ik écht niet wil doen, omdat ik er stiekem écht niet zo goed in ben. Neem bijvoorbeeld de simpele opdracht om een bloemetje te kopen. Je kunt me naar een willekeurige, prachtige, fantastische bloemist sturen: ik kom altijd met een soort grafboeket thuis. Een tijdje geleden moest er een bloemetje gekocht worden voor een man die een praatje zou verzorgen tijdens een opening. Ik probeerde, tegen mijn principes in, de opdracht door te schuiven naar een collega. Geen tijd. Een andere collega. Niet bereikbaar. Ik belde zelfs een vriendin. Zogenaamd ziek. Niemand wilde of kon de taak van me overnemen. Omdat ik toch ook wilde voorkomen dat de gastspreker daar straks met lege handen zou staan, ging ik met grote tegenzin zelf op weg naar een bloemist. In de winkel aangekomen keek ik rustig rond. Het kon toch eigenlijk niet zo moeilijk zijn? Hoewel ik weet dat het volkomen mis gaat als ik me persoonlijk met het samenstellen van het boeket ga bemoeien, stuit het me tegen de borst om een kant-en-klaar bloemetje te kopen. Veel boeketten zijn zo nep en ik hou absoluut niet van die gekunstelde bloemen: één roos en één lelie op een groot blad of een paar bloemen met een grote bamboestok erin. Probeer dat maar eens gezellig in een vaasje te zetten…Eigenlijk hou ik meer van een bos versgeplukte veldbloemen of van zonnebloemen. Maar de ervaring heeft mij geleerd dat ook een paar zonnebloemen niet geschikt zijn om subtiel te overhandigen als bedankje. Het blijven immers toch een paar onhandelbare lange stokken die je iemand cadeau geeft. Zoals ik al eerder aangaf, heb ik de neiging om met grafboeketjes thuis te komen en om dit te voorkomen, had ik deze keer een duidelijke opdracht geformuleerd voordat ik de winkel instapte. Ik had zelfs overlegd met collega’s en vrienden zodat er niks mis kon gaan. Eigenlijk was het heel simpel: ik wilde een feestelijk boeket voor een man (ik zag de bui al hangen dat ik de man een bos rozen moest overhandigen). Ook het budget dat ik in mijn hoofd had, was volgens de vrienden en collega’s heel reëel en bijna voelde ik bij voorbaat al een euforische trots opkomen. Ik zou daar straks staan met een perfect, handzaam, feestelijk, stoer bloemetje! Vol vertrouwen liep ik naar de balie waar een vrouw bloemen stond te snijden. ‘Goedemorgen, kan ik een boeket laten samenstellen?’ Het antwoord was een zucht en een kleine knik. ‘Ik heb een bloemetje nodig voor een man, dus het moet niet te vrouwelijk zijn, en zeker niet met allemaal roosjes. En bovenal moet het boeket vrolijk en feestelijk zijn!’ De vrouw keek mij somber aan en schudde haar hoofd. De moed zonk me in de schoenen. Ik had deze taak toch echt aan een collega moeten geven. Want het antwoord van de bloemist bleek onverbiddelijk: ‘Een feestelijk en vrolijk bloemetje voor een man? Nee, dan ben je bij het verkeerde adres. Ik lig momenteel in scheiding.’