Waarom zijn verjaardagen een hoogtepunt als je jong bent en een dieptepunt als je ouder wordt? Dat vroeg ik me af toen ik afgelopen dinsdag wakker werd gemaakt door een ‘lang zal ze leven’-zingend vriendje. Begrijp me niet verkeerd: ik waardeerde zijn muzikaliteit in de ochtend enorm en was ook oprecht vertederd toen er in de keuken een ontbijtje en een versierde stoel klaarstonden, maar toch voelde ik een knoop in mijn maag. 26 jaar. Wat een vreselijke leeftijd. Het is op geen enkele manier positiever om 26 te zijn dan om een leeftijd van 25 te kunnen noemen. En vanaf nu wordt het ieder jaar alleen nog maar erger. Elk jaar kom ik dichter in de buurt van de dertig en daarna is je leven toch zo goed als over? Vanaf nu zullen mensen automatisch vragen wat voor een werk ik doe in plaats van wat ik studeer. Want als je 26 bent, gaat iedereen er eigenlijk wel vanuit dat je een serieus leven leidt. Maar mijn leven is nog niet volwassen. Ik eet iedere avond met vrienden en op vrijdagavond stap ik regelmatig met een weekendtas in een volle trein om naar mijn vriend te gaan. Ik huur een appartementje, drink ’s avonds wijn met mijn huisgenootje en rij nog steeds rond op mijn studentenfiets. Tijdens mijn vakanties ga ik kamperen en aan het einde van de maand is er zelden genoeg geld over om iets over te boeken naar mijn spaarrekening. Mijn vriend, die inmiddels ook een serieuze baan heeft, woont nog in een studentenhuis. Als ik in het weekend bij hem ben, pas ik me probleemloos aan aan de smerige afwas, de beschimmelde douche en het declareren van wc-rollen op de huishoudlijst. Hoewel ik gelukkig nog veel vrienden heb die een soortgelijk ‘studentig’ leven leiden, worden er in mijn omgeving ook wel erg veel serieuze stappen genomen. Op kerstkaarten verschijnen steeds vaker blije baby’s met kerstmutsen en er worden massaal huizen gekocht en verbouwd. Geen kleine studio’s in de stad, maar echte huizen op het platteland, met tuinen, carports en grasmaaiers. Over een paar maanden ben ik getuige op de bruiloft van een van mijn beste vriendinnen en komend weekend ga ik op kraamvisite bij een andere vriendin. Onbewust gaan telefoongesprekken tegenwoordig regelmatig over harde buiken, nieuwe gordijnen en kinderopvang. Het meest volwassen aspect in mijn leven is momenteel echter een parkeervergunning. En zelfs dat voelt zo onnatuurlijk dat ik steeds verwacht dat ik gewoon een bekeuring krijg als ik de auto ergens parkeer. Iedereen om mij heen wordt volwassen en verstandig, maar ik voel me eigenlijk nog als een student in een 26-jarig lijf. Dit jaar besloot ik mijn verjaardag dan ook niet te vieren, met het gevolg dat ik ’s avonds in bed lag met een gevoel van bevestiging: ik was vandaag oud en saai geworden. Ook realiseerde ik me teleurgesteld dat er een paar goede vrienden niks van zich hadden laten horen. Geen sms’je, geen telefoontje, geen mailtje: helemaal niks. Pas de dag erna ontdekte ik dat deze mensen massaal verjaardagskaarten waren gaan sturen. Per post. Met een postzegel. Tot nu toe kreeg ik alleen verjaardagskaarten van mijn ouders en familieleden die allemaal minstens een generatie ouder zijn. Maar dit jaar niet meer. Als je 26 bent, hoor je blijkbaar tot de doelgroep die verjaardagskaartjes verstuurt en ontvangt tijdens verjaardagen. Misschien moet ik dan als goede voornemen voor het nieuwe jaar allereerst maar eens adressen van vrienden gaan verzamelen.