De kerstdagen worden over het algemeen geassocieerd met verplichtingen, familieproblemen en onderliggende spanningen. Stiekem heb ik niet zo veel problemen met kerst. Een ouderwetse kerstdag met eindeloos veel lekker eten, sfeervolle kerstversieringen en gezelligheid breng ik zonder moeite door. Daarentegen heb ik wél een lichte afkeer tegen een andere decemberverplichting: Oud en Nieuw. Jarenlang hield ik mijn steeds sterker wordende mening over Oud en Nieuw voor me en ging ik mee in het enthousiasme van anderen. Maar in 2010 durf ik er openlijk voor uit te komen: ik vind Oud en Nieuw vervelend. Terwijl ík in september nog bezig ben met After Sun, wordt er op andere plekken in dit land blijkbaar al gebrainstormd over de laatste dag van het jaar. ‘Lieve vrienden. Het is misschien een beetje vroeg, maar voor je het weet is het weer zover…’ En vanaf dat moment wordt men onrustig. Want hoewel iedereen best weet dat er nog meer dan genoeg tijd is, begint Nederland massaal te organiseren. Het gevolg is dat je eind december een tiental uitnodigingen in je mailbox hebt van mensen die allemaal beloven het meest spetterende feest ooit te geven. Ik, alias eeuwige twijfelaar, raak op dat moment altijd in paniek. Waar ga ik heen? Wie heeft er voor welk feestje gekozen? Wat is het meest spetterende feest onder de spetterende feesten? En dan is het zover: 31 december. Een dag vol vuurwerk en verwachtingen. Ieder jaar weer de kleine hoop dat het dit jaar dan toch eindelijk écht een onvergetelijk feest gaat worden. Maar al 26 jaar eindigt deze hoop bij mij in een realiteitsschok: Oud en Nieuw is een desillusie. Een avond waarop het onmogelijk is om samen te zijn met alle mensen die je het liefst om je heen hebt, want niemand kiest voor hetzelfde ‘spetterendste’ feest. Een avond die over het algemeen neerkomt op heel veel drank, vette oliebollen, de oudejaarsconference (om de avond tot een dieptepunt te brengen) en een berg mensen die je nog nooit gezien hebt maar die je uit de grond van je hart een gelukkig nieuwjaar moet wensen. En als klap op de vuurpijl ontstaat er tijdens Oud en Nieuw traditiegetrouw een relationele crisis. Het kan natuurlijk aan mijn vriendenkring liggen, maar al jarenlang gaat er minimaal één vriendin huilend en teleurgesteld het nieuwe jaar in. De te hoge verwachtingen, de dunne galaoutfits waarin je om 12 uur ’s nachts buiten staat, de ongezonde hoeveelheid drank, de niet-lekker zittende hakken, de verplichting om tot 7 uur ’s morgens door te gaan en al die goede voornemens waar je helemaal geen zin in hebt: het vormen allemaal basisingrediënten voor frustratie, jaloezie en ruzie. En dan blijkt het zelfs onmogelijk om je hart te luchten bij die ene goede vriendin die voor het andere spetterende feest heeft gekozen. Want voor dat feest heb je geen entreekaartjes, en bellen is natuurlijk uitgesloten...
Toch had ik dit jaar weinig te klagen over mijn Oud en Nieuw-feest. De oudejaarsconference werd niet aangezet, naast oliebollen waren er vele andere lekkernijen, op het feestje zelf vonden geen zichtbare relationele crisissen plaats en om 12 uur ’s nachts bleek ‘de organisatie’ zelfs een verrassing te hebben. Om het nieuwe jaar in te luiden stelden zij voor een illegale ‘gelukslampion’ de lucht in te sturen. Volgens een eeuwenoude Thaise traditie kun je, door je wens op de lampion te schrijven, iemand geluk wensen. Een mooi idee. De lampion kwam tevoorschijn en ik probeerde te bedenken welke wens ik prioriteit zou geven. Vervolgens werd het vuur in de lampion aangestoken en lieten we de lampion met een groots gebaar los. Verwachtingsvol volgden we de lampion…één meter, twee meter…en een rare duik. Het vuur doofde en de lampion stortte neer in een berg gesmolten sneeuw op het dakterras. Maar ach, misschien is dat ook wel de beste manier om het nieuwe jaar in te gaan: zonder wensen, zonder verwachtingen en zonder goede voornemens. Gelukkig Nieuwjaar!