De kans is groot dat je ermee te maken krijgt tijdens je studententijd: je vriend of vriendin besluit enkele maanden in het buitenland te gaan studeren. Een semester buitenlandstudie is tegenwoordig immers eerder regel dan uitzondering. Op de een of andere manier is het mij altijd bespaard gebleven. Hoewel het bij (ex)vriendjes regelmatig ter sprake kwam, ging het meestal uit voordat het plan überhaupt ten uitvoer gebracht was of werden alle buitenlandplannen om rationele dan wel emotionele redenen geannuleerd. Aangezien ik niet zo goed ben in afscheid nemen, een weekendje weg kan bij mij al de nodige tranen oproepen, vond ik het nooit zo erg als er uiteindelijk besloten werd toch in Nederland te blijven. Maar mijn huidige vriendje heeft altijd een soort onrust in zich als het over het buitenland gaat. Hij was tijdens zijn studententijd dolgraag met een Erasmusprogramma naar een zonnig oord vertrokken, maar kon dat om praktische redenen niet regelen. Tot zijn grote frustratie, en mijn stilgehouden vreugde, bleef hij al die jaren veilig bij mij. Uiteraard gun ik het hem uit de grond van mijn hart...maar stiekem vond ik het wel prettig dat hij zijn avonden doorbracht met oude bekenden in plaats van omringd te worden door losbandige feestende internationals en exotische meisjes. Een jaartje geleden zag ik dan ook opgelucht hoe mijn vriend zijn studententijd eindelijk inwisselde voor het werkende bestaan. Het Erasmusgevaar was geweken. Tot enkele dagen geleden. Mijn vriend had een functioneringsgesprek op zijn werk en kreeg daar van zijn baas te horen dat het "zijn onderzoek ten goede zou komen als hij enkele maanden zou werken in het buitenland." Enkele maanden is natuurlijk een variabel begrip, maar het zal hoe dan ook niet uitmonden in een weekendje. Mijn vriend, die zich plotsklaps ontpopte in een zeer gehoorzaam persoon, luisterde onmiddellijk naar het advies van zijn baas en zoekt nu al dagen driftig naar de meest geschikte landen, plaatsen en maanden. Alle opties staan open, al gaat de voorkeur uit naar een Engelstalig land omdat hij zijn onderzoek uiteindelijk in deze taal moet publiceren. Het kan Engeland worden, maar ook het Vrijheidsbeeld heeft een sterke aantrekkingskracht op mijn vriend. Gezellig. Ik probeer hem ‘objectief ’ te adviseren: als hij naar Engeland gaat, kan ik hem makkelijker opzoeken en ik vind het idee van exotische meisjes in poncho’s en regenpakken ook geruststellend. Maar toen kwam mijn vriend met een ander voorstel. “Kun je niet gewoon met me mee gaan?” En sinds dat moment draait mijn fantasie overuren. Drie maanden weg is voor mij geen optie, maar als ik mijn vakantiedagen opspaar en het goed plan, is een maandje misschien wel mogelijk. Een maand weg! Hoe groter de stapels werk op mijn bureau worden, hoe meer het idee mij aanspreekt. En spontaan vind ik Amerika ook niet meer zo vervelend. Wat ik daar ga doen? Geen idee. Een intensieve talencursus lijkt me verstandig, ik kan een gedeelte van mijn werk vanuit daar doen en desnoods ga ik eindelijk eens een poging doen om een boek te schrijven. Inmiddels zie ik het ideale plaatje helemaal voor me: Mijn vriend vertrekt, na een dramatisch afscheid, voor drie maanden naar een spannende stad. Hij krijgt daar een maandje de tijd om alle praktische dingen te regelen en te zorgen voor een gezellig woonplekje. In die tijd rond ik mijn werk af, zet ik ’s nachts de wekker voor Skype-meetingen (tenzij hij in Engeland zit, dan lijkt me dat overdreven) en denk ik na over de perfecte outfit voor de ‘hereniging.’ Na vier weken ga ik met een enorme koffer en klamme handjes naar Schiphol, doe ik een dramatisch verslag voor Hello Goodbye en stap ik in een eindeloze -of minder eindeloze- vlucht. Daar aangekomen volgt er een hilarisch All you need is love moment waarna ik zoveel inspiratie krijg voor een boek dat ik in een maand tijd een Engelse bestseller schrijf. Een bestseller die zó goed verkoopt dat mijn vriend en ik spontaan onze baan opzeggen en deadlines, zeurende mensen, essays, onderwijsgroepen, publicaties en 60-urige werkweken inwisselen voor een lang en gelukkig leven samen op alle plekken die de wereld ons te bieden heeft. Daar kan een Erasmusprogramma toch niet tegenop...Ik ben er al helemaal klaar voor: Amerika, Engeland: Here we come!