Al enige jaren geleden maakte ik kennis met kerst-stress, Sinterklaas-stress en verjaardags-stress. Maar sinds dit jaar heb ik er nieuw fenomeen bij: carnavals-stress. Hoewel ik niet ben opgevoed binnen een carnavalstraditie, tot enkele jaren geleden stonden de woorden ‘carnaval vieren’ voor mij gelijk aan ‘dronken worden,’ kan ik niet ontkennen dat het Maastrichtse carnaval mijn hart heeft gestolen. Nu ga ik echt niet beweren dat men in Maastricht drie dagen nuchter blijft, maar er komt hier wel degelijk wat meer bij kijken. Toen ik twee jaar geleden in een geïmproviseerde Amy Winehouse-outfit voor het eerst een dagje carnaval vierde, werd ik positief verrast door de creativiteit en originaliteit waar het feest in Maastricht mee gepaard gaat. Vorig jaar heb ik mij dan ook alle dagen ondergedompeld in het feestgedruis, volledig voorbereid, met een geruite Sultanapop die mij gezelschap hield. Aangezien carnaval valt of staat met een leuk ’pekske,’ was ik dit jaar zeer in mijn nopjes toen ik al weken geleden wakker werd met Het Carnavalsidee van 2010: ik zou Ushi worden. Een ideaal typetje: een zwarte pruik, een bril, een kunstgebitje en Ushi Fleskens kon op stap! Vol leedvermaak keek ik toe hoe vrienden de afgelopen weken onrustig brainstormde over ‘pekskes’. Ik was de ontspannenheid zelve…Tot afgelopen zaterdag. Met lichte tegenzin ging ik de overvolle carnavalswinkels in op zoek naar Ushi-accessoires. De pruik was snel gevonden. Brillen zonder donkere glazen bleken moeilijker, maar in het ergste geval zou ik de gekleurde glazen eruit slopen. Daar was nog wel wat op te vinden. Maar een gebit? Dat bleek onvindbaar. De winkels beperkten zich tot een breed assortiment aan draculatanden en nerdgebitjes. Een simpel kunstgebit was er echter niet. Bij thuiskomst speurde ik hoopvol het internet af, maar na enkele minuten begon ik zenuwachtig te worden. Blijkbaar was Nederland massaal op zoek naar ‘Hollywood-kunstgebitten.’ Iedere online winkel toonde een plaatje van de ideale tanden, maar dit ging gegarandeerd gepaard met één verschrikkelijk woordje: Uitverkocht. Tot diep in de nacht zocht ik het web af om uiteindelijk, het absolute dieptepunt, op Marktplaats te bieden op het gebit. Weliswaar ongebruikt en nieuw in de verpakking, maar het idee dat je onderhandelt over een tweedehands kunstgebit is toch enigszins misselijkmakend. Zelfs op Marktplaats had ik geen succes. De adverteerder was overspoeld met aanvragen en hoewel ik carnaval leuk vind, ga ik geen grof geld uitgeven aan tweedehands tanden.
En nu is het donderdag….over drie nachtjes moet ik in een complete outfit mijn voordeur uitstappen. De paniek is groot: het houdt me van mijn werk, ik word er ’s nachts wakker van en ik kan nergens anders meer aan denken. Hoe moet ik verkleed? Welk typetje past bij mij? En waar haal ik nu nog alle attributen voor het perfecte pekske vandaan? Het enige dat mij nog enigszins geruststelt is dat mijn onderbuurvrouw, een rasechte carnavalsvierder, gisteravond wanhopig met een kam en een schaar haar nieuwe pruik te lijf ging omdat deze er buiten de verpakking toch nét iets minder leuk uitzag dan dat het plaatje deed vermoeden. De wanhoop was ook in haar ogen te lezen. ‘Een pekske moet je voelen, maar ik voel het nog niet!’ Opnieuw zat ik gisteren tot diep in de nacht achter mijn computer. Dit keer op zoek naar creativiteit, originaliteit en inspiratie. Maar blijkbaar is dat nog moeilijker te vinden dan een tweedehands Ushi-gebit.