Soms kom je in een situatie terecht waar je je niet echt op je gemak voelt. Dat gevoel overviel mij afgelopen donderdag. Een vriendin vroeg of ik zin had om mee te gaan naar de Tefaf-afterparty in het Bonnefantenmuseum. Daar had ik reuze veel zin in en bovendien leek het mij een goede ‘netwerkgelegenheid.’ De dresscode van de avond was tenue de ville. Met een beetje fantasie kun je daar natuurlijk wel een invulling voor bedenken, maar voor de zekerheid besloot ik internet te raadplegen. Wikipedia gaf de volgende definitie:
“Tenue de ville betekent letterlijk stadskleding." (goh) "Dat wil zeggen nette kleding voor overdag (geen avondkleding). Voor dames: een mantelpakje of een geklede jurk, met panty of kousen (geen blote benen; rok of jurk dient tot over de knieën gedragen te worden) en eventueel een hoed.”
Aangezien er, in tegenstelling tot mantelpakjes, een overschot aan jurkjes in mijn kast hangt, besloot ik een ‘gekleed’ exemplaar uit te zoeken dat mijn bovenbenen keurig zou bedekken. Het eerste probleem was opgelost. Maar al snel kwam het volgende vraagstuk boven. Want hoe moest ik van mijn huis naar het Bonnefantenmuseum komen? Mijn pumps zitten zo verschrikkelijk dat het woord ‘zitschoen’ nog te veel eer is, dus lopen was geen optie. Natuurlijk kon ik een taxi nemen, maar dat was decadent en voelde als geldverspilling. Zou ik dan toch maar gewoon de fiets pakken? Goed, het vroor, maar drie warme wollen vestjes onder mijn nette jasje zouden uitkomst bieden. Ik knoopte een plastic zak om het kapotte zadel en klikte twee losse fietslampjes op mijn oude studentenfiets. Ideaal. Een kwartiertje later zette ik mijn verroeste fiets in het opvallend lege fietsenrek bij het Bonnefantenmuseum en deed verwoede pogingen om de fietslichtjes in mijn piepkleine enveloptasje te proppen. Fietslampjes zijn immers gewilde objecten om te stelen...Terwijl ik op mijn plastic pumps naar de deur strompelde, werden er recht voor de ingang twee taxibusjes geparkeerd. De autodeuren gingen open en twintig Paris Hiltons kropen naar buiten. Bij de garderobe gaven de meisjes met een charmante glimlach hun bontjasjes af terwijl ik mij ontdeed van alle vestjes, wanten en sjaals. De dames, die afkomstig bleken te zijn uit Londen, hadden kosten noch moeite gespaard om de show te stelen. Twintig paar peperdure schoenen, Gucci-tasjes, Versace jurkjes, professionele kapsels en make-up…ai, wat een verschil. Ik voelde me ter plekke veranderen in een oer-Hollands, eenvoudig, degelijk meisje. De Paris Hiltons stortten zich op de dansvloer om indrukwekkende danspasjes op de torenhoge hakken uit te voeren. Ik durfde nauwelijks meer te bewegen. Met ingehouden adem hield ik de minirokjes, piepkleine broekjes (!) en diep uitgesneden truitjes in de gaten om te kijken of alles wel op zijn plaats zou blijven. Alle ogen waren op de Paris Hiltons gericht en al snel ging het gerucht dat de groep afkomstig was van Sotheby’s London. Ook dat nog. Alle moed die je nodig hebt om te netwerken, zonk me binnen no-time in mijn goedkope schoenen. Toen er ook nog iemand een vol glas rode wijn over mijn geklede jurk gooide, was het feest helemaal compleet. Ik rook naar een wijnvat en gaf alle netwerkkansen op. Ik vulde de rest van de avond dus maar met gezellige babbeltjes met vrienden en vage kennissen. Op de dansvloer werd inmiddels veelvuldig door de Sotheby´s meisjes 'gekird' terwijl ze zich schaterend om willekeurige nekken drapeerden. Ik begon me aan hun aanwezigheid te ergeren. Mijn jurkje, toch één van de duurste exemplaren uit mijn kast, was ter plekke gezakt tot niveau Wibra en bovendien voelde ik me een grijze muis naast hun exotische outfits. Irritant. Na een paar uur vertrok ik schuchter richting garderode om naar huis te gaan. Vestjes aan, sjaal om, handschoenen aan…Op dat moment beende een Paris Hilton in een sexy topje en een legging naar de toiletten. Was ze haar rokje vergeten? Ze werd vergezeld door een collega in een lapje stof. Haar decolleté was zo diep dat je de neiging kreeg om de jurk omhoog te trekken, ware het niet dat het jurkje zo kort was dat ze dan onmiddellijk in haar slipje op de dansvloer zou staan. Ik knoopte mijn jas dicht en haalde de fietslichtjes weer tevoorschijn. Terwijl ik naar huis fietste, dacht ik aan de dresscode. Met mijn geklede jurk en zelfs met mijn wanten en muts kwam ik aardig in de buurt van de Maastrichtse stadskledij. Maar blijkbaar hebben ze in Londen een andere interpretatie van de begrippen gekleed, tot de knie en tenue de ville. En dat maakt mij dan weer bijzonder nieuwsgierig naar het Londense straatbeeld…