Kamerjacht!

Mijn reis kan beginnen. Na meerdere traantjes en twee uur vliegen, arriveer ik met drie koffers in Barcelona. Mijn tijdelijke appartement ligt vijftig meter voorbij een van de duurste winkelstraten van Spanje. De entourage in dit deel van de stad is geweldig. Ik neem dan ook meteen mijn eerste besluit; hier moet ik een kamer vinden. Mijn eerste bezichtiging is een paar straten verder. Prima kamer, maar wanneer ik de zestig jarige huisbaas vraag met wie ik de ruimte deel antwoord hij – alsof het de normaalste zaak van de wereld is – “with me”. Hij wacht op mijn reactie “wat dacht u van nee” gaat door mijn hoofd, terwijl ik “I’ll let you know” mompel en alle hogere machten dank dat ik deze meneer niet mijn telefoonnummer heb gegeven. De tweede kamer waar ik binnenkom, neem ik direct. Leuke huisgenoten en een goede buurt. Een zorg minder. De rest van mijn dagen tot aan de start van het Spaanse studiejaar benut ik met het verkennen van de stad. Romantiek in de kabelbaan, clubbing aan de zee en tapas eten rond middernacht. Het mediterrane leven bevalt me wel, als toerist tenminste. Het nemen van de metro is wel even wennen, wanneer je de Maastrichtse Veolia-bussen gewend bent. Mijn twee meter lange vriend vergeet even te bukken (in een metrostation gebouwd voor kleine Spanjaarden) en wordt door het gleufje tussen twee ijzeren platen boven de roltrap beroofd van een enorme pluk haar. Zeer binnenkort vliegt hij terug naar Nederland en zal ik met niets anders achterblijven dan dit plukje – en een paar foto’s – van hem. Een beetje zenuwachtig zie ik hier tegen op. Alleen in the city, zucht, dat gaat nog wat worden!