Studeren als een Koreaan

Koreaanse studenten studeren van ’s ochtends vroeg tot diep in de nacht. Overdag zijn ze moe en voordat de les begint liggen er altijd een paar met hun hoofd op tafel. Soms ook tijdens de les.

Een van mijn vakken is ‘filmcomposition', waar ik wat aanrommel met een ingewikkeld computerprogramma. De reden dat ik het vak niet laat vallen is dat ik de enige Europeaan ben. Alles is in het Engels maar de studenten proberen altijd in het Koreaans hun vragen te stellen, waarop ze “English please” terugkrijgen. Soms heeft de professor er ook genoeg van en laat ze het Engels varen. Ik tuur dan hulpeloos naar het beeldscherm van mijn buurman in de hoop dat ik bij hem kan zien wat de bedoeling is. Meestal werkt dit niet.

Afgelopen maandag kwam ik tien minuten te vroeg het lokaal binnen. Er lagen al wat jongens te slapen. Zo zacht mogelijk pakte ik mijn spullen en nam plaats achter mijn computer. Ik drukte op de aanknop en een jolig Windows melodietje verstoorde abrupt hun slaap. Ze glimlachten maar het leek niet echt oprecht.

De les begon. De jongen links van mij klikte in vijf minuten de opdracht in elkaar en legde zijn hoofd weer naar achter. Hij had vast wat slaap in te halen. Bij mij en mijn rechterbuur ging het minder voorspoedig en na een half uur was ik compleet de draad kwijt. Ik kon het aan de student links van me vragen maar het leek me geen goed idee hem weer te wekken. Ik besloot de laatste twintig minuten uit te zitten.

Na de les vroeg de professor of ik het bij kon houden. “Sure no problem.” Ik loog. Ik vrees dat ik vanaf nu tot laat met mijn neus in de boeken moet en overdag met mijn hoofd naast de andere hoofden lig. Een schrale troost; zo ervaar ik wel the-Korean-way-of-studentlife.