Daar heb je weer zo'n toerist

Mensen blijven me fascineren in deze stad. Een tripje met de metro is al voldoende om “totally flabbergasted” te raken, zoals mijn Amerikaanse huisgenootje het noemt. Spaansen hebben piercings op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat ze gepierced konden worden. Tattoos kunnen niet groot en opvallend genoeg zijn en nadat men een godsvermogen aan deze versieringen heeft uitgegeven moet dit gezien worden. Dit resulteert in (te) korte rokjes en bovenstukjes, het liefst met hoge sleehakken eronder en een raar kapsel waar vaak ergens een deel is weg geschoren. Implantaten kunnen bewonderd worden op het strand waar topless zonnen eerder regel dan uitzondering is. Hoewel ik onopvallend mijn omgeving observeer, doet mijn omgeving het tegenovergestelde bij mij. Ik kan hun blikken lezen; daar heb je weer zo’n toerist. Ik heb een aardig kleurtje gekregen en met mijn bruine lokken zou ik dus eigenlijk in de menigte op moeten gaan. Misschien is het mijn gebrek aan lichamelijke versieringen of het feit dat ik zo nu en dan moet spieken op de metromap, wat mijn buitenlandse nationaliteit verraad.  Het zal nog even duren voordat ik de Spaanse cultuur volledig begrijp, maar het zal nog langer duren voordat zij mij begrijpen. Gelukkig delen meer internationale studenten mijn lot en ben ik niet de enige die zich afvraagt; Will I ever fit in?