Wij kopen, de Chinezen koken

Het eerste dat opvalt wanneer je de keuken van het wooncomplex binnenkomt, is het aantal rijstkokers. Voor ik naar Zuid-Korea kwam, wist ik niet van het bestaan van zulke keukenmachines. Nu ken ik ze in alle soorten en maten.

De rijstkokers zien eruit als frietpannen. Een handvat maakt het mogelijk de rijstkoker, wanneer de rijst klaar is, te verplaatsen naar de eetbestemming. Elke avond zie je Chinezen gewapend met hun toverdoos richting de keuken lopen. Hier wordt het apparaat aangesloten waarna de ‘magic happens’. Tijdens het koken van de rijst zijn de Chinezen druk in de weer met het bereiden van, naar het ruikt, geweldige gerechten. Jonge gasten van ik schat zo’n 20 jaar staan te kokkerellen alsof ze al jaren een vijf sterren restaurant runnen. Het verschil zal zijn dat de keuken slechts twee pitten en een magnetron bevat en dat de Chinese topchefs af en toe gehinderd worden door Europeanen die hun instant-noedels ‘bereiden’ in de magnetron.

De Europeanen koken nooit. En ik, Nederlander, ben hier ook schuldig aan. Thuis kook ik regelmatig voor mezelf en mijn 8 huisgenoten. Hier blijft het bij magnetron-noedels en eten in de stad. Waarom wij kopen en zij koken? Waarschijnlijk omdat in de supermarkten niks te krijgen is wat in Europa op elke hoek te halen valt. Aardappels daar doen ze niet aan. Sperziebonen kennen ze niet. Een heerlijk gefileerd biefstukje? No way. Het wordt ons Europeanen niet makkelijk gemaakt en als je vervolgens voor minder dan 10 euro een geweldige maaltijd en een halve liter bier in de stad kan krijgen, is de keuze snel gemaakt.

Als ik van te voren geweten had dat de Chinezen met hun rijstkokers naar Korea kwamen, had ik me beter voorbereid. Ik had wat kleren thuis gelaten en een frietpan meegenomen. Niemand zou het verschil merken tussen mijn frietpan en de rijstkokers, totdat de gang gevuld wordt met de heerlijke geur van Nederlandse bitterballen.