Onhandig

Ik ben vrij onhandig. Vallen, stoten, struikelen en botsen zijn werkwoorden die bijna dagelijks tot mijn vocabulaire behoren. Daarnaast knoei ik ook vaak, stoot ik regelmatig dingen om en laat ik zeer frequent iets uit mijn handen vallen. Na 26 jaar heb ik er mee leren leven en moet ik altijd rekening houden met een mogelijke genante actie. Vorige week was er weer zo’n onhandige dag. In de ochtend struikelde ik voor de hoofdingang van Hof van Tilly, waardoor ik languit op het binnenpleintje lag tussen vele studenten en collega’s in. Goedemorgen. In de middag had ik een onderwijsgroep. Ik heb de neiging (of de afwijking) om met veel handgebaren te praten, zeker als ik voor de groep iets uit sta te leggen. Dit was ook het geval op die bewuste dag en in mijn enthousiasme gooide ik mijn pen zeker vier maal als een majorettestokje door de ruimte heen. Tijdens de pauze probeerde ik wat te ontspannen. Ik vulde mijn flesje water bij en kleurde als bezigheidstherapie met een Whiteboard-stift de dop van het flesje zwart. Ondertussen bereidde ik me in stilte voor op de tweede helft van de onderwijsgroep. Omdat ik voelde dat ik een onhandige dag had en nog meer ‘genantheid’ wilde voorkomen, bleef ik de rest van de onderwijsgroep veilig op mijn stoel zitten. Ik luisterde naar de discussierende studenten, probeerde hier en daar richting te geven aan het gesprek, maar hield me zoveel mogelijk op de achtergrond. De schade leek inderdaad mee te vallen: hoewel ik het niet kon laten om alles wat voor me lag kapot te maken, viel mijn pen nog maar twee keer op de grond. Niet slecht. Ik sloot de onderwijsbijeenkomst af en liep opgelucht terug naar mijn kantoor. Op het moment dat ik binnenkwam, trok mijn kamergenootje haar wenkbrauw enkele centimeters op. ‘Pieternel, wat heb je daar?’ Ik keek haar vragend aan. ‘Op je kin en je wang. Wat zit daar?’ Ik had geen idee. Met een naar voorgevoel snelde ik richting toiletten om in de spiegel te kijken. Zwart. En niet zo’n beetje ook. Mijn kin en wang waren zwart. Wat was dat? Inkt? Had mijn pen gelekt? Maar toen ik beter keek, zag ik zelfs een patroontje. En letters…Na goed bestuderen kon ik drie letters onderscheiden. S-P-A. Spa…Dan was het wel bijzonder toevallig dat mijn waterflesje hetzelfde merk had gehad. De feiten drongen langzaam maar zeker tot me door. Nadat ik de dop van mijn waterflesje met zwarte stift had beklad, was ik natuurlijk zenuwachtig met dat flesje gaan spelen. Het gevolg was dat ik die dop als een soort stempel tegen mijn gezicht had gedrukt. Wat ben ik toch een doos. Wat zullen die studenten stiekem gelachen hebben. Dat hadden ze me ook wel even mogen zeggen…De eerstvolgende keer dat ik de studenten weer voor me heb zitten, ga ik ze er toch eens mee confronteren. Dan speur ik de verschillende gezichten af in de hoop iets te vinden om ze terug te pakken. Uitgelopen make-up, tandpastavlekken of een verdwaald hagelslagje…maar hoogstwaarschijnlijk vind ik helemaal niks. Want voor dit soort onhandigheid moet je waarschijnlijk weer Pieternel heten.