Bijna niets is zo pijnlijk als een domme fout in een getypte tekst. Of het nu gaat om een e-mail, een blog of een sollicitatiebrief, het is altijd angstaanjagend definitief. Ik voel dan ook meteen weer een krampje in mijn maag als ik terugdenk aan een vreselijke d/t-fout die ik ooit maakte in een belangrijke e-mail. Een mailtje dat nog wekenlang op de meest vreemdsoortige momenten opdook en dat naar veel te veel interessante mensen doorgestuurd werd. Laatst bevond ik mij opnieuw in een soortgelijke situatie. Ik was ’s avonds mijn werk e-mail aan het verwerken terwijl ik ook enkele privémailtjes beantwoordde. Uit automatisme sloot ik een mailtje naar mijn baas vervolgens af met een gezellige ‘x Pieternel.’ Maar het kan natuurlijk nog véél gênanter. Zo ontving ik enkele maanden geleden een e-mail van een vrouw die mij wilde vertellen dat een bepaald boek 179 pagina’s bevatte. Helaas had ze bij het woordje ‘pagina’s’ per ongeluk een v getypt in plaats van een p…Hilarisch voor mij, waarschijnlijk wat minder grappig voor haar.
Maar het absolute topverhaal hoorde ik afgelopen week. Een studente wilde dolgraag stage lopen bij een Afrikaans instituut voor dove en blinde kinderen. De studente schreef vol enthousiasme een Engelse sollicitatiebrief en probeerde het institute for deaf and blind children te overtuigen van haar kwaliteiten. Nog diezelfde dag gaf ze de brief af bij het postkantoor en was het grote wachten op een reactie uit Afrika begonnen. Een weekje later kwam de moeder van de studente op bezoek. Zij voelde haar moedertrots opborrelen toen haar dochter over de stageplannen vertelde en vroeg haar dochter verheugd naar de sollicitatiebrief. Maar bij het lezen van de eerste zin verdween de glimlach van mama al. En aan het einde van de brief was er zelfs een zorgelijk rimpeltje verschenen op het voorhoofd van mama. Ze informeerde voorzichtig of de brief echt al verstuurd was. Haar dochter bleek namelijk een bijzonder pijnlijke fout te hebben gemaakt. In de hele brief had zij consequent gesproken over een institute for death and blind children. Tja, en probeer een instituut er maar eens van te overtuigen dat je je op alle mogelijke manieren in wilt zetten om blinde en dode kindertjes in Afrika te helpen…Hoewel dit soort anekdotes het vast en zeker goed doen op Feesten en Partijen, hoop ik toch dat ik nooit zoiets gênants mee hoef te maken. Dus laat ik het zekere voor het onzekere nemen en deze blog toch nog maar even voorleggen aan een kritische lezer voordat er weer een pijnlijke fout op het internet vereeuwigd wordt…