Zittend op mijn bank staar ik naar het oerlelijke schilderij aan de muur. Jarenlang heeft het als een opgerold stuk papier onder mijn bed gelegen, maar nu heb ik besloten het minimaal een maand de kans te geven aan mijn muur. Ik word er een beetje somber van. Het vel papier is zo goed als leeg, op een bruine, grijze en een zwarte veeg na. Met een beetje fantasie kun je er een hond op wielen in zien, maar ook dát stemt mij niet echt vrolijk. De verf is met zulke dikke klodders op het papier aangebracht dat het begint te schimmelen. Waarom dat schilderij dan toch aan mijn muur hangt? Het is een beschamende reden, maar het is een echte Anton Heyboer. En een Heyboer laat je toch niet opgerold onder je bed liggen? Bovendien is het verhaal achter het schilderij een stuk mooier dan het kunstwerk zelf.
Een vriendin van mij werkte jaren geleden voor een universiteitsblaadje en ontwikkelde het briljante idee om Anton Heyboer te interviewen. Via via achterhaalde ze zijn telefoonnummer en hoewel Antons reactie niet onmiddellijk enthousiast was, wist mijn vriendin hem er van te overtuigen dat haar bezoekje de moeite waard was. Heyboer gaf toe. Niet omdat hij zo graag een artikel in het Groningse studentenblad wilde, maar omdat hij de stem van de ‘journaliste’ zo aantrekkelijk vond. Het bezoek aan Heyboer volgde snel en zowel de kunstenaar als zijn vijf vrouwen waren binnen de kortste keren wég van mijn vriendin. Ze was mooi, interessant, intelligent en grappig. Ze was Antons nieuwe muze! Om dat idee kracht bij te zetten, maakte de karakteristieke kunstenaar in een paar minuten tijd een vijftal schilderijen voor zijn muze. Aan het einde van de dag volgde er een moeilijk afscheid. Anton belde een taxi om mijn vriendin naar het station te brengen en gaf haar zoveel contant geld mee voor deze rit dat ze waarschijnlijk van Amsterdam tot Groningen in de taxi had kunnen blijven zitten. Met een onderdanig gebaar overhandigde hij haar vervolgens de persoonlijke schilderijen en deed daarbij zijn ‘aanzoek:’ wilde zij, als zijn nieuwe muze, de zesde vrouw in huis worden? Mijn vriendin glimlachte dankbaar, schudde haar hoofd, sloot het portier van de auto en werd dramatisch weggereden in de taxi. Het is een prachtig verhaal. Iedere keer als ik het iemand vertel, raak ik er opnieuw van overtuigd dat de Heyboer, die zij mij vervolgens voor mijn verjaardag geschonken heeft, een plekje aan de muur verdient. En als ik maar lang genoeg naar het werk kijk, ontdek ik er wellicht zelfs een diepere boodschap in. Want misschien staat de geabstraheerde hond wel voor de trouwheid die mijn vriendin aan Heyboer had moeten beloven. En verwijzen de wielen waar het hondje op lijkt te staan naar de taxi waarin Antons muze definitief zijn leven uit reed.