Toen ik op de middelbare school zat, schreef ik ooit een column voor De Gelderlander over docenten. De strekking van het verhaal was dat ik docenten vreemde wezens vond die zich niet in ‘het wild’ mochten vertonen. Docenten hoorden in het schoolgebouw en hun privéleven zou zich daar afspelen. Het moment dat ik een leraar tegenkwam tijdens mijn vakantie, en mijn ouders hem ook nog uitnodigden voor een etentje (!), was dan ook een traumatische ervaring.
Het is een vreemde gewaarwording dat ik nu zelf een van die wezens ben. En dat ik bij mijn studenten soms eenzelfde ongemakkelijkheid voel. Zo zag ik laatst twee studenten een coffeeshop binnenglippen terwijl ik op een terrasje zat. Toen ze hun ‘inkopen gedaan hadden’ en weer naar buiten wilden, zagen ze mij zitten. De arme jongens hebben zeker tien minuten om het hoekje van de coffeeshop staan wachten zodat ik hen niet zou zien. Ik moest hun essays immers nog beoordelen…
Maar pas sinds ik aan de andere kant van de tafel zit, realiseer ik mij dat het voor docenten ook erg pijnlijk kan zijn om studenten tegen te komen in het wild. Voor docenten is het nóg belangrijker om een goede indruk achter te laten en studenten zijn echt overal…. Toen ik laatst bij de kapper zat (charmant met mijn haar in een lullig staartje bovenop mijn hoofd gebonden en een bleekmakend wit capeje om) klonk er ineens een ‘dag mevrouw Fleskens’ uit de stoel naast me. Ondertussen hebben vriendinnen oogcontact met mijn studenten in de kroeg en er is zelfs een voormalige ‘mede-acteur’ uit mijn toneelcursus die nu bij mij in de onderwijsgroep zit.
Natuurlijk kan dit ook hele genante situaties opleveren. Zo stond ik vorige week in een pashokje luidkeels verslag te doen van mijn verkleedpartij aan een vriendin die in een pashokje naast me zat. ‘Die broek is te groot, daar pas je bij als je wilt. Schattig rokje als je van Model Lampenkap houdt. O wat een vreselijk jurkje, ik lijk sprekend op Tante Sidonia!’ Toen ik een paar minuten later rood aangelopen en enigszins verwilderd de paskamer verliet, trof ik in de rij een breed grijnzende student aan. Ai. En het hoogtepunt, of misschien is dieptepunt een beter woord, was tijdens carnaval toen ik er veel te laat achter kwam dat er een student in de kroeg werkte waar ik net vol enthousiasme met een pop een dansje had gemaakt op de bar. Lang leven de carnavalskostuums en pruiken!
Tja, soms is het moeilijk om de juiste houding aan te nemen. Een aantal studenten is even oud of zelfs ouder dan dat ik ben. Moet ik me tegen hen ineens volwassen gaan gedragen? Mag ik nooit meer te hard praten, te veel drinken of idioot dansen? Moet ik nu ineens transformeren in een stille muis? Het zal wellicht een kwestie van gewenning zijn, of gewoon van volwassen worden. In ieder geval hoop ik niet dat een student zijn of haar tentje deze vakantie naast die van mij parkeert en me uitnodigt voor een etentje. En anders moet ik voor de zekerheid toch maar een carnavalskostuumpje meenemen om me te vermommen.