In mijn vorige column had ik het al even kort toegelicht: iets te lichtzinnig gedacht over het behalen van mijn bromfiets certificaat. Ik heb in de vier jaar dat ik in Maastricht studeer, nooit de mogelijkheid gebruikt om mijn rijbewijs te halen. Dan weer geen tijd, dan geen geld en op het einde alsnog niet begonnen.
Maar nu moest ik toch binnen rap tempo eens mijn bromfiets halen. Dat zou namelijk toch wel erg makkelijk zijn gedurende de INKOM. Dus via internet een plaats geboekt bij het CBR en om 9 uur ’s ochtends melden bij stadion de Geusselt, liefst een half uur voor tijd aanwezig zijn, want dan zie je ook nog de zenuwachtige gezichten even van alle andere deelnemers.
Niet lullig bedoeld maar van de veertig deelnemers, waren er 25 met papa of mama (ik dacht dat 80% van de bevolking nog gewoon werkzaam was op maandagochtend), 20 met tatoeages en 20 met piercing. Daar zit ik dan als academisch geschoolde student, met mijn 22 jaren oud ver boven de gemiddelde leeftijd van 16,4, schat ik zo. Dus dat moest appeltje eitje zijn om dat even binnen te tikken.
Maar hoogmoed komt voor de val, van de maximaal 6 toegestane fouten wist ik dat met de helft te overtreffen. Balen dacht ik, kan gebeuren. Maar de blije gezichten van de 16-jarige links en rechts van mij, zorgde ervoor dat ik me maar snel uit de voeten maakte om deze schandelijke situatie niet langer onder ogen te hoeven zien.
En als het daar bij bleef zou het niet zo erg zijn geweest maar mijn 6 jaar jongere neefje werd op de familiedag even hard uitgelachen omdat hij was gezakt voor zijn bromfiets certificaat. Heel de familie lachen, en ik hield maar wijselijk mijn mond.