Afgelopen week kreeg ik onverwachts bezoek van een vriendin uit Amsterdam. Toen we elkaar vijftien jaar geleden ontmoetten op een camping in Zuid-Frankrijk besloot ze aan mij te vragen of ik haar vakantievriendinnetje wilde zijn. Ze verzamelde al haar moed en stapte op mij af terwijl ik, volgens haar gedetailleerde herinnering, speelde met mijn rode horlogebandje. Ze vroeg hoe ik heette, maar toen ik haar vraag beantwoordde met ‘Pieternel’ schrok ze zo erg van mijn naam dat ze prompt vergat te vragen of ik haar vriendinnetje wilde zijn. Uiteindelijk ontstond er die vakantie toch een o zo spontane vriendschap en sindsdien zijn we, zolang onze ouders meewerkten, iedere zomer onafscheidelijk. Vanaf het moment dat we alleen op vakantie mochten, trokken we er samen op uit. Door de jaren heen hebben we onze eigen vakantietradities ontwikkeld, zijn onze backpacks bevriend geraakt en hebben we ieder een eigen helft in het koepeltentje veroverd. Maar dit jaar was alles anders. Onze vakanties waren niet te combineren. Bovendien wilde ik heel graag met mijn vriend weg en heeft ‘Vriendin’ inmiddels ook een relatie waarmee ze graag eens een reisje wilde maken. En zo geschiedde het dat Vriendin en ik elkaar voor het eerst sinds vijftien jaar niet zagen. Ik voelde me bijna schuldig toen ik met mijn vriend in de tent kroop en mijn backpack heeft de hele vakantie geen woord tegen de zijne gezegd. (Kinderachtig).
Tijdens het onverwachte bezoekje van Vriendin afgelopen week, wisselden we onze vakantie-ervaringen uit. Want ondanks het feit dat we beiden echt een geweldige vakantie met onze vriendjes hebben gehad, zijn Vriendin en ik elkaars mooie eigenschappen deze zomer ook wel éxtra gaan waarderen. Haar mooiste goede eigenschap? Een onverbiddelijk optimisme. Zij is zo iemand die álles bijzonder vindt. Een zakje vieze olijven en goedkope wijn kunnen haar in een euforische stemming brengen, iedere camping heeft zijn charme en als we al uren in the middle of nowhere op een lift zaten te wachten, kneep zij met gelukstranen in haar ogen in mijn arm. Mijn vriend is iéts nuchterder en vond het helemaal niet idyllisch als de trein 3,5 uur te laat kwam of er een mierennest in de tent zat. En als er tijdens het koken op het campinggasstelletje een berg zand in ons eten terecht kwam, sprak hij niet samenzweerderig over ‘hmmm, campingkruiden’ maar gewoon over ‘bah, zand.’ En dat geeft toch een beetje hetzelfde effect als dat je met je kleine nichtje naar de Efteling gaan. Het is gewoon anders als je rondloopt met iemand die overal kabouters denkt te zien dan met iemand die ontnuchterend opmerkt dat de verf van de rode schoentjes begint af te bladderen. En dat maakt de Efteling (of vakantie) niet minder fijn, maar wel anders, objectiever en meer volwassen. Ook Vriendin bleek bepaalde eigenschappen van mij extra te zijn gaan waarderen. “Weet je Pie” zei ze dromerig. “Tijdens onze vakanties, op de momenten dat het eigenlijk echt niet zo heel leuk was (bijvoorbeeld toen we om 1 uur ’s nachts nog steeds geen camping hadden en in een enge achterbuurt van de verkeerde stad in de regen stonden) dan was jij daar met een sarcastische grap vol zelfspot, en dat werkt zo relativerend.” Haar vriend had geen cynische humor als ze een camping aan de snelweg bleken te hebben, hij werd dan gewoon chagrijnig. Bij het uitwisselen van deze vakantieverhalen keken Vriendin en ik elkaar melancholisch aan, ontkurkten een nieuwe fles goedkope huiswijn en proostten op een soort vakantieavondje. ‘En weet je Pie’ zei ze zachtjes. ‘de meest romantische momenten op een vakantie, die beleef ik toch alleen met jou.’