Een paar dagen geleden had ik een afspraak op het University College Maastricht (UCM). Ik vind het UCM altijd magisch, het heeft iets Harry Potter-achtigs. De manier waarop het prachtige gebouw daar onopvallend ligt en het idee dat de mensen die studeren aan het UCM een totaal eigen wereldje creëren binnen die oude muren geeft het geheel iets mysterieus. Studenten stellen hun eigen studieprogramma samen, komen uit allemaal exotische landen, hebben inside jokes en moeten door een selectieprocedure heen voordat ze überhaupt in dat gebouw colleges mogen volgen. Het is een leven waar wij ons als buitenstaander weinig bij voor kunnen stellen. Zolang je echter op de stoep vóór het gebouw staat, is er nog maar weinig van die bijzondere, bovenmenselijke sfeer te ontdekken. Sterker nog, er is daar op die stoep iets zeer ontnuchterends aan de hand: er liggen altijd hondendrollen. Aangezien ik het al tweemaal gepresteerd heb om er vol in te trappen, leveren de toiletten van het UCM bij mij associaties op met wc-papiertjes en zeeppompjes. Toen ik een paar dagen geleden naar het UCM moest, was ik een paar minuten te vroeg (wellicht omdat ik onbewust een schoenpoetsactiviteit had ingecalculeerd) en ook nu lag er weer hondenpoep op de stoep. Mijn interesse was gewekt: want hoe is het mogelijk dat daar elke dag weer een verse drol ligt? Een logische verklaring lijkt mij dat het UCM-gebouw vlakbij het park ligt en dat er dus een grote kans bestaat dat die hond daar naartoe onderweg is. Misschien vertrekt zijn baasje altijd nét te laat van huis waardoor het arme beest het niet meer volhoudt tot het park. Of de baas is zo’n gezellige keuvelaar die altijd wel een bekende tegenkomt voor de deur van het UCM, en daar moet dat hondje dan maar weer trouw op wachten. Ik zie het arme beest voor me terwijl hij zijn achterpoten tegen elkaar aan probeert te duwen om zijn behoefte niet recht voor die deur te lozen, maar dat baasje praat maar en praat maar en dan gaat het mis. Want ik geloof niet dat die hond het fijn vindt om midden op een stoep te poepen. Dat beestje heeft ook veel liever een beschut bosje, boompje of zacht stukje gras. Maar met de hondenpoep die een paar dagen geleden voor het UCM lag, was wel iets extra bijzonders aan de hand. Er lag een heel spoor aan stukjes hondenpoep, én…in iedere keutel was een vlaggetje gestoken! Een heel klein rood-wit-blauw vlaggetje. Zo’n vlaggetje dat je normaal in cakejes, taartjes of toefjes slagroom steekt en waarvan je automatisch het stokje aflikt als je het ergens uittrekt…Maar waarom steekt iemand die vlaggetjes nou in de hondenpoep? Is het een waarschuwing van een héél sociaal persoon die zelf eerst met zijn schoen de drol geplet heeft en de rest van de samenleving nu wil waarschuwen? Wil de hond op deze manier de drollen markeren en daarmee de ogen van zijn baasje openen? Of is dit een alternatief voor het hondenpoepzakje dat de baas eigenlijk zou moeten gebruiken? Dit laatste lijkt me hoogst onwaarschijnlijk gezien het feit dat het baasje in kwestie dag na dag weigert rekening te houden met het ‘uitlaat-ritme’ van zijn huisdier…die persoon kan toch niet ineens zo sociaal geworden zijn dat hij de keutels volgt als de broodkruimels van kleinduimpje om vervolgens overal een klein waarschuwingstekentje in te steken? Of gaat het hier wellicht om de hond van een student die niet toegelaten is tot het UCM?
Nee, ik kan nog geen logische verklaring bedenken. Misschien zijn hier toch ook de hogere krachten uit het UCM-gebouw aan het werk geweest.