Tijdens een dagje winkelen in Den Bosch schiet er iets onder mijn lens. Een wimper, een stukje mascara, een zandkorrel: ik heb geen idee, maar het voelt alsof een complete bromvlieg zich in mijn oog genesteld heeft. Terwijl ik met tranende ogen de toiletruimte van de Hema in ren, knipper ik de lens per ongeluk al uit mijn oog. Hij valt op de grond. Zuchtend kniel op de tegelvloer neer en probeer scherp te stellen met mijn rechteroog om het piepkleine lensje te vinden. Geen resultaat. Vervolgens veeg ik met mijn vlakke hand over de grond in de hoop dat ik het objectje voel. Helaas voel ik heel veel ondefinieerbare vieze dingetjes op de schijnbaar schone vloer, maar de lens is onvindbaar. Inmiddels zijn drie andere toiletbezoekers bij mij op de grond geknield om te helpen. Wat een Brabantse vriendelijkheid. Ook de toiletjuffrouw is zich met het voorval gaan bemoeien. Zij heeft wat zachte schoonmaakattributen verzameld om daarmee voorzichtig over de vloer te vegen, maar de lens is niet te vinden. Na een paar minuten geef ik, chagrijnig en misselijk van de wc-lucht, de zoektocht op en schrijf voor de vorm mijn mobiele telefoonnummer op voor de toiletjuffrouw. Balend omdat ik weer 120 euro armer ben en ik waarschijnlijk opnieuw een week moet wachten tot een nieuwe lens besteld is, besluit ik de trein terug naar huis te nemen. Als de trein het eindstation nadert, gaat mijn telefoon. ‘Ja hooooi, je spreekt met Wilma, van de toiletten, van de Hema. Ik heb zojuist een lens gevonden, maar ik weer niet zeker of het de jouwe is.’ Aangezien het lastig wordt een signalement van mijn lens door te geven, besluit ik zo snel mogelijk terug te gaan naar Den Bosch. Ik kijk op de stationsklok: als ik onmiddellijk in de trein stap, kan het nog nét lukken. Ik zeg tegen Wilma dat ik zo snel mogelijk kom, maar dat ik niet zeker weet of ik er voor sluitingstijd ben. ‘Morgen en overmorgen werkt mijn moeder, ik zal aan haar doorgeven dat er een lens in het kastje ligt en dat ze het kastje dus goed op slot doet.’ Ik vertel de toiletjuffrouw dat dat me gerust stelt voor het geval iemand vannacht inbreekt bij de Hema en probeert mijn lens te jatten. Wilma is het met me eens. Ze belooft de lens met haar leven te bewaken en daar twijfel ik geen moment aan. Ik reis terug naar Den Bosch en sprint van het station naar de Hema. Bij de toiletten aangekomen is Wilma echter nergens meer te bekennen. Ze zal toch niet, met de sleutel van de kast in haar zak, naar huis zijn? Bij de klantenservice wordt Wilma voor mij omgeroepen. ‘Wil Wilma van de toiletten naar de klantenservice komen?’ Wilma komt aangesneld en is zichtbaar verheugd mij te zien. Ze neemt me mee naar de toiletten en opent een gammele witte kast met zoveel zorg dat ik bijna verwacht dat er een Damian Hirst in staat. De kast is echter gevuld met wc-papier en zeepvullingen én een glaasje water met mijn lens erin. Ze houdt het glaasje met beide handen vast en kijkt me verwachtingsvol aan: ‘En? Is dit de jouwe?’ Voor de vorm kijk ik kritisch naar de lens en knik dan. ‘O’ kirt Wilma. ‘Wat zal mijn moeder jaloers zijn dat ík dit meegemaakt heb. Nou heb ik wat te vertellen vanavond!’ Ik ben vertederend. Wilma overhandigt mij ‘De Schat’ die plotseling inderdaad goud waard lijkt te zijn. ‘Doe je hem meteen in? De spiegel is net schoongemaakt.’ Hoewel ik de neiging krijg om ‘Wilma, van de toiletten, van de Hema’ die haar werk met zóveel overgave en vriendelijkheid doet even te omhelzen, besluit ik mijn lens de komende dagen toch nog niet in te doen…die wil ik eigenlijk eerst zelf nog even heel goed schoonmaken en een nachtje laten weken in een antibacterieel wondermiddeltje.