De zomer is voorbij. Terwijl mijn drie kantoorgenootjes en ik een poging doen om ons werk af te ronden, kijken we depressief uit het raam. Het regent, het waait, het is koud en als we ’s morgens aankomen in ons kantoor, begint een vochtige schimmellucht zich langzaam kenbaar te maken. Er wordt vandaag veel gezucht op kantoor. We hebben het allemaal nét iets zwaarder dan normaal. Beginnende griepjes, niet terugbellende vriendjes, bergen werk die maar niet opschieten, vervelende mailtjes, vriendinnen die overal een probleem van maken: ons kantoor heeft zijn dag niet. Af en toe doet één van mijn collega’s een mededeling waaruit blijkt dat ook zij wel eens harder gewerkt heeft. Zo schijnt er een beeldschoon appartementje te koop te staan en is de nieuwe wintercollectie van een of ander onbekend kledingmerk binnen. Bij iedere mogelijke afleiding, springen we allemaal dankbaar op. De plantjes moeten water, we hebben zin in thee, ons beruchte tekenbord schreeuwt om een nieuw tekeningetje; elke vorm van afleiding is welkom. Maar er moet helaas veel te veel gebeuren vandaag…Dus bij iedere minuut die we spenderen aan onzin, weten we dat dat automatisch betekent dat we weer iets later naar huis mogen. ‘Wil jij baby’s?’ Vraagt een collega ineens. Er ontstaat acuut een levendig gesprek over de voor-en nadelen van kinderen. Een conversatie die al snel uitloopt in een goed gesprek over jeugdtrauma’s, scheidingen en hormonen. Een telefoontje brengt ons echter terug naar het dagelijks werkende leven en gedurende een paar minuten is alleen het monotone geluid van toetsenborden te horen, afgewisseld met het voortdurende gezucht van één van de kamergenoten. Dan doet een andere collega een opmerkelijke ontdekking. ‘Nu weet ik waar J.K. Rowling de namen voor haar Harry Potter-boeken vandaan haalt. Vol enthousiasme scrollt mijn collega door een data-bestand heen waaruit ze, in mijn ogen, nogal veelvoorkomende namen als Harry en Ron opleest. Maar mijn collega is in een euforische stemming, ze heeft dé inspiratiebron van Joanne gevonden! Mijn andere collega hangt in gedachten verzonken over haar toetsenbord heen. ‘Weet je wat ik me afvraag.’ Mompelt ze. ‘Zou Professor Dumbledore ook een inauguratie hebben gehad?’ Er ontstaat een ‘academische’ discussie over bijzonder hoogleraren en promotieplekken op Hogwarts, School of Witchcraft en met moeite buigen we ons een tijdje later weer over ons werk. Na een paar minuten slaakt één van de kamergenoten een verschrikt gilletje. ‘Ik dacht dat daar een hond lag!’ Roept ze lachend uit, wijzend naar de sjaal van een andere collega die inderdaad op een hond-waardige manier op de grond is gevallen. Onmiddellijk komt de creativiteit boven en worden er twee rondjes uit een oud velletje aantekeningen geknipt die we op de sjaal leggen. Nu de ‘twee oogjes’ zijn geboren en we de sjaal nog iets hondiger hebben gedrapeerd, hebben we werkelijk het gevoel dat er een Office-huisdier aanwezig is. Met een officieel gebaar en veel gevoel voor dramatiek dopen we hem tot Officio (met ‘the office’ als inspiratiebron.) De stemming op kantoor is voor het eerst vandaag optimaal: iedereen die binnen komt moet Officio verplicht een aaitje geven en wij brainstormen over het aanschaffen van een office-kat of een goudvis. Even lijken wij het herfstachtige leven van buiten te vergeten en met een huiselijk gevoel gaan we weer aan het werk. Tot het moment dat één van de kamergenoten besluit naar huis te gaan en de kou en regen moet trotseren. Ze pakt haar jas en we volgen haar blik naar haar sjaal…Officio! Het hoogtepunt van onze dag, ons eigen hondje, wordt met een bruut gebaar ontdaan van zijn oogjes en vorm. We kunnen het niet meer ontkennen: de zomer is echt voorbij.