Een kinderarts van het MUMC+, onderzoeker bij Caphri, nam vorig jaar november deel aan een evangelisatiereis naar Birma waarbij sprake was van een wonderbaarlijke genezing van blinde kinderen. Dat een Maastrichtse arts/hoogleraar daarbij aanwezig was werd met trots vermeld op de website van de betrokken zendingsorganisatie, TRIN. De reputatie daarvan in protestants-christelijke kring is dubieus, en de kinderen bleken bij nader inzien niet genezen.

“Onthutsend”, noemt prof. Onno van Schayck het “irrationele” antirookbeleid van minister Schippers. “Als je minister van Volksgezondheid bent, dan doe je zoiets niet.” Dat beweert de hoogleraar preventieve geneeskunde komende vrijdag in de Zembla-uitzending Minister van Tabak.

De beoogd rector Luc Soete heeft er een, maar ook psycholoog Harald Merckelbach, filosoof Maarten Doorman en neurowetenschapper Rainer Goebel, om maar een paar UM’ers te noemen. Hoort een eigen website meer en meer bij het metier van onderzoeker? Een gesprek met drie wetenschappers over de grens tussen privé en publiek, reacties van bezoekers en een openbare agenda. “Studenten kunnen precies zien wanneer ik er wel en niet ben.”

De Vlaamse econoom Luc Soete (61) wordt de nieuwe rector magnificus van deze universiteit. Dat maakt de samenstelling van het UM-college van bestuur zo internationaal als die maar zijn kan: de twee andere leden zijn Duitser en Nederlander. Soete: “Ik ben wel de meest geïntegreerde buitenlander van de hele universiteit.”

Stekkerdoos op stekkerdoos, een aangekoekte oven, televisies op standby, een asbak met smeulende sigaretten die vervolgens in de afvalzak belanden. Zo wil het wel met het brandgevaar in menig studentenhuis. De Brandweer Zuid-Limburg rukte maandagavond uit voor een brand in de Grote Looierstraat 19. Voor een oefening welteverstaan.

Limburgers praten langzaam, zangerig. En dan die zachte g… Nee, de meest zuidelijke bevolking van Nederland wordt niet altijd serieus genomen. Maar merkt de Limburgse staf aan deze universiteit daar iets van? Wekelijks commentaar van Hollandse collega’s? Of kan het dialect ook worden ingezet als geheim wapen?

Wie de weg vanuit het centrum naar Smeermaas volgt tot net buiten de bebouwde kom kan het vanaf de brug bij de sluis al zien liggen; de nieuwe sociëteit van studentenroeivereniging Saurus. Kroeg en botenhuis in één gebouw; een wens die leeft sinds de oprichting in 1983. Nu – 28 jaar later – is het dan zover. Zaterdag 24 september is de officiële opening.

Alzheimer en een waardig levenseinde. Zo luidt de titel van het symposium dat volgende week woensdag – Wereld Alzheimer Dag – wordt gehouden in het Limburgse Provinciehuis. Een beladen onderwerp, zeker gezien het verloop van de ziekte. Tegelijkertijd ook actueel. Artsenfederatie KNMG heeft haar standpunt ten aanzien van euthanasie onlangs verbreed.

Vertel in één minuut waar je onderzoek of je project over gaat. Gebruik geen vakjargon, maar gewone mensentaal. Een makkie? Het blijkt veel moeilijker dan gedacht, ontdekken deelnemers aan de mediatraining van de Universiteit Maastricht keer op keer. De te leren les: zorg dat je weet wat je wilt zeggen als een journalist op de stoep staat.

De Inkom: vier dagen feesten, sporten, cultuur, nieuwe ontmoetingen, weinig slaap en menig biertje. Zes studenten kijken terug op de Inkom 2010. Wat waren hun hoogte- en dieptepunten?

Onder de maat, luidde onlangs het oordeel over vier opleidingen van de Hogeschool Inholland. Is zoiets ook mogelijk bij de universiteiten, dat opleidingen hun academische status niet waard zijn? Want ook daar leveren diploma’s geld op. “Zeg maar hoeveel punten je nodig hebt voor een zes.”

Wie tijdens het wachten voor het rode licht op het kruispunt van de Stationsstraat en de Wilhelminasingel omhoog kijkt, ziet het wapen al aan het balkon hangen. Blauw, met een rode dwarse streep, een ster en een baret. Hier zetelt Onafhankelijk Maastrichts Studenten Genootschap Plutarchus.

Twitter, iPhone apps, live e-lectures, iPad: het blijft vooralsnog bij experimenten, van intensief gebruik is nauwelijks sprake. Universiteiten hebben diep in de buidel getast voor traditionele leeromgevingen als Blackboard. “Daar stappen ze niet zomaar van af.”

Erik Chömpff vertrekt even voor tienen naar zijn zolderkamer om te studeren (“morgen toets”), maar nog geen minuut later staat de huisjongste alweer in de gezamenlijke huiskamer. “Het lekt”, zegt hij tegen zijn vijf kameraden van het Maestrichts heerendispuut Pisimopsantee. De regen klettert op het keukendak. “Pak een emmer en laat het water via een touwtje naar beneden druppelen. En staat je kamerdeur nog op het balkon?”

Lisa Dupuy, student aan het University College in Maastricht, leefde vier dagen zonder mobiel, mail en internet. Een dagboek in tweets. “Ik heb een heel diepe gedachte die ik jammer genoeg niet met de rest van de wereld kan delen.”

Vera Verzijl, vorig jaar afgestudeerd aan de opleiding journalistiek van de Hogeschool Windesheim en nu werkzaam als freelance journalist in Groningen, leefde vier dagen zonder mobiel, mail en internet. Een dagboek in tweets. “Ik betrap mezelf erop dat ik overal ‘vind ik leuk’ doorheen roep.”

’s Ochtends lees je in bed op je iPad het laatste nieuws. Op de wc check je de tweets van je vrienden en tijdens het ontbijt post je foto’s op Facebook. Je kunt niet meer zonder apps. De truc is alleen om tussen de duizenden iFart’s en iTinkle’s de echte juweeltjes te vinden. Hieronder vijftien must-haves.

Het is genoeg geweest. Kees Schröer (62) vertrekt. Een sociaal bewogen man, altijd actief geweest in allerlei functies zowel binnen als buiten de UM, iemand die wars is van het bedrijfsmatige denken dat de universiteiten in zijn greep heeft, iemand die graag ook de minder fortuinlijke medemens bij het maatschappelijk leven betrekt. Kortom, een man die hopeloos uit de mode is. En dat dus absoluut niet erg vindt.

Een eengezinswoning, ingeklemd tussen twee bedrijven, en aan de overkant een woonwagenkamp. Sinds twee maanden zijn vier heren van Koko’s dispuut Festglede de trotse bewoners. Over een naam wordt nagedacht. “Het Pauperpaleisje?”

Ze zal altijd de alma mater van de alumni blijven, ook als ze deze maand voorgoed afscheid neemt. Ine Kuppen, 66 jaar, zet een punt achter haar loopbaan. In januari 1974 schoof ze aan bij de commissie die de basis legde voor een medische faculteit in Maastricht. De laatste tien jaren nam ze de alumni onder haar hoede. “Ik vind dat oud-studenten altijd het gevoel moeten hebben dat ze welkom zijn.”

“Bloem, de bel, opendoen”, klinkt het uit het raam van Tragos-huis ‘De Missie na het Paradijs boven de Missie’ (kort: De Missie) van herendispuut Nondejuke aan de Breulingerstraat 23a. Huisjongste en geneeskundestudent Martijn Bloem drukt op de zoemer en loopt de trap af.

Aan welke docent denk je nog weleens terug? Welke UM-plek staat in je geheugen gegrift? Zaterdag komen er meer dan duizend afgestudeerden naar Maastricht, de Universiteit Maastricht viert dan haar grote alumnidag. Observant ging met zes oud-studenten terug in de tijd.

“Wanneer ben je een echte man? Als je iedere dag traint en een six pack kweekt, of als je een 8,3 gemiddeld voor je toetsen haalt?” Tycho van de Meent, eerstejaars International Business en lid van roeivereniging Saurus, kijkt met een brede grijns de tafel op het dakterrasje van de Turennestraat 35b rond. Het blijft een fractie van een seconde stil en dat is bijzonder in dit ADHD-gezelschap.

“Wat antwoordt een student als een staflid vraagt hoe het met hem gaat?”, vraagt de Amerikaanse specialist in academic advising, Charlie Nutt.

“Goed”, klinkt het in de kleine zaal aan de Zwingelput.

“Wat zegt dat?”

“Niets.” Inderdaad, beaamt Nutt die afgelopen donderdag een workshop gaf aan stafleden van

onder andere de opleiding kennistechnologie.

Respectievelijk 40 en 35 jaar bestaan studentenverenigingen Circumflex en Koko deze maand. Wat is er in die tijd veranderd? Hoe heeft de vereniging zich ontwikkeld, wat is er terecht gekomen van de dromen van de oprichters en wie zijn de leden van toen en nu? Observant sprak met de eerste en de huidige voorzitter van beide verenigingen.