Sinds drie jaar runt oud-cultuurwetenschapper Anke Verhees in Amsterdam een agentschap voor fotografen en illustratoren. Daarnaast organiseert ze sinds een half jaar “art fairs”, die laagdrempeliger zijn dan een traditionele galerie. “Ik vind het belangrijk dat bezoekers zich op hun gemak voelen.”

“Ik wil daar vooral geen ruchtbaarheid aan geven.” “Mijn hoofd staat er niet naar.” “Te druk.” “Moet ik met naam en toenaam in Observant? Nee, dat wil ik niet.” Niet alle medewerkers die dit jaar hun 25-jarig ambtsjubileum aan de Universiteit Maastricht vieren, hadden zin in een vrolijke terugblik. Joan Muysken, Mieke van Zutphen en Isel van Noppen zagen dat wel zitten. Muysken: “Ik ben apetrots op de mooie faculteit die we hebben neergezet.”

“Kom op dames, niet te veel opkijken tegen die haantjes, laat je ballen zien.”

“Kinderen krijgen, dat komt nooit uit, dus niet aarzelen maar gewoon doen.”

“Ik ga niet met mijn ogen rollen en door mijn haar strijken om iets gedaan te krijgen.”

Uitspraken van Maastrichtse vrouwelijke hoogleraren. Het was niet gemakkelijk om ze op eenzelfde tijdstip om de tafel te krijgen voor een discussie over de vrouwelijke hooglerarenaantallen (12 procent in Maastricht) die onlangs naar buiten kwamen. De dames hebben overvolle agenda’s, doorkruisen stad en land en hebben ook nog een “BV Het Huishouden” die de nodige aandacht vraagt. Op maandagmiddag 16 november schuiven dan toch Marja van Dieijen-Visser, Klasien Horstman, Anita Jansen, Maaike Meijer en Ellen Vos aan. Een gesprek over bluffende mannen, topsport, dikdoenerij, de jonge prinsjes van NWO en Sneeuwwitje in de etalage. “Er is al veel ten goede veranderd, maar we zijn nog niet klaar.”

“Lange tijd was ik de enige afgestudeerde gezondheidswetenschapper die commercieel was gegaan”, zegt Marjolijn Daverveld. In 1999 richtte zij het communicatiebureau Reëlle op dat zich helemaal richt op de zorg.

Het is twintig jaar geleden dat de Antifascistischer Schutzwall viel, maar als het aan decaan Martin Paul en hoogleraar Hildegard Schneider had gelegen, was er geen hereniging geweest. Liever twee staten die op goede voet met elkaar zouden staan. Het heeft echter goed uitgepakt, vinden ze nu. Al circuleren nog steeds grappen en vooroordelen – over klederdracht, het dialect, de betonnen flats en eigennamen als Mandy, Sandy en Cindy, zegt een Duitse UCM-student.

Studentondernemers hebben het er maar druk mee. Met een theaterschooltje, een website met afrokappers, een sportbedrijfje. Zonder passie en doorzettingsvermogen redden ze het niet, maar de minister stimuleert ze.

Hij studeerde af in fiscaal recht, ging daarna als belastingadviseur bij Ernst & Young aan de slag en heeft nu een baan bij ING. Maar zijn hart, daar is Bram Bongers in middels van overtuigd, ligt al een tijd elders. Hij droomde van een eigen zaak en zette daarom in maart van dit jaar – naast zijn gewone baan – het internetbedrijf p-less (www.p-less.nl) op. “Ik wil de Robin Hood van de Nederlandse consument worden.”

Of studenten nu willen of niet: deze week staat de eerste toets van het nieuwe academisch jaar op de agenda. Hoe bereidt een Maastrichtse student zich voor? Nachten eenzaam boven de boeken? Samen zenuwen in de UB? Leven op junkfood? En: wel of geen seks voor de wedstrijd? “Geen. Heeft niets met de toets te maken. Ik heb nu gewoon geen vriendje.”

Hij stond ingeschreven als student rechten, maar in zijn hart was hij eerst en vooral ondernemer. Matthijs Kleinlooh richtte de juridische hulplijn Jurofoon op, zat in de horeca en organiseerde feesten. Op dit moment runt hij – die nooit afstudeerde - een bedrijf dat promotiefilms maakt. Zijn droom: het maken van een speelfilm of documentaire.

Afgelopen maandag ging de DSB Bank van Dirk Scheringa failliet. Hoe kon het zover komen? Is het de schuld van Pieter Lakeman die vorige week DSB-klanten opriep om hun geld van de spaarrekening te halen? Of zijn het toch de veel te dure koopsompolissen en te hoge hypotheken? Had de Autoriteit Financiële Markten zich eerder en vooral harder moeten roeren? En wat was de rol van Nout Wellink van De Nederlandsche Bank? Twee Maastrichtse hoogleraren en twee universitaire hoofddocenten laten hun licht schijnen over de failliete boedel van DSB.

Toen hij tijdens een masterclass bij KPN hoorde: “Je mag wel wat enthousiaster zijn”, wist Guus Goorts, alumnus International Business, het zeker: zijn toekomst lag niet in Nederland, maar in Singapore. Daar had hij twee jaar eerder als uitwisselingsstudent zijn Chinese vriendin – tegenwoordig vrouw – leren kennen. Voor haar ging hij begin 2006 terug naar de Zuidoost-Aziatische stad. Tegenwoordig runnen ze samen een taalreisbureau.

Een schietpartij met dodelijke afloop, jarenlang seksueel misbruik, lijken in de tuin van een pensionhoudster. Het zijn niet de minste zaken die studenten onder ogen krijgen in het project Gerede Twijfel. Zo’n vijf jaar geleden kreeg het onder leiding van rechtspsychologen Peter van Koppen en Han Israëls gestalte. Over de meeste zaken is een boekje gepubliceerd. Onlangs zijn Twee mysterieuze schietpartijen en De Warnsveldse pompmoord verschenen. Tijd om terug te blikken.

Ze werken hard, vinden moeilijke stof een uitdaging en worden tijdens hun studie al gescout voor promotieplekken. De in 2003 opgerichte onderzoeksmasters leveren gewilde alumni af. “Men is heel kien op deze studenten.”

“Het overleg over de campus tussen de Universiteit Maastricht en Servatius liep niet via mij. Ik ben daar altijd buiten gebleven.” Dat zegt ir. Harry Fekkers, adviseur van het college van bestuur van de UM en daarnaast tot vorige week feitelijk voorzitter van de raad van toezicht van woningstichting Servatius. De echte voorzitter is al weer maanden geleden opgestapt. Dat was prof. Tjeu Blommaert, deeltijdhoogleraar bij de faculteit economie en bedrijfskunde en daarnaast ondernemer. Over Fekkers dubbelrol worden hier en daar wat wenkbrauwen opgetrokken, ook door Blommaert.

Het is tegenwoordig “bio bio bio” wat de klok slaat in de psychiatrie, zegt filosoof Jan Verhaegh. Het gaat steeds vaker over chemische stofjes en steeds minder over levensgeschiedenissen. Verhaegh verzorgt er een voordracht over in het Filosofiecafé dat deel uitmaakt van een uitgebreid psychiatrieprogramma van Studium Generale. Net zoals de filmklassieker Repulsion van Roman Polanski en de literaire voorstelling Te gek voor woorden, met onder anderen de schrijfster Kristien Hemmerechts.

De juridische studentenvereniging Ouranos organiseerde in mei een debat over de grenzen van de vrije meningsuiting en de rol van PVV-voorman Geert Wilders daarin. De poster die Ouranos ophing om publiek te trekken schoot een jonge moslimstudente in het verkeerde keelgat. Op die poster was de bekende Deense cartoon te zien van een bebaard moslimhoofd met een tulband die overgaat in een rokende bom. Daaroverheen een koranvers, in het Arabisch. De studente schreef een brief, publiceerde die in Observant en kreeg vervolgens via de website van Geenstijl.nl de halve wereld over zich heen. “Maar ik ben geen extremist.”

Het zijn vooral vrouwen die zich melden bij de universitaire vertrouwenspersoon, en het is vooral ondersteunend personeel. Maar het ongerief onder wetenschappelijk medewerkers stijgt. Leidinggevenden krijgen sowieso de meeste verwijten over ongewenst gedrag.

Zijn alle ongeneeslijke ziekten daadwerkelijk ongeneeslijk? Hoe onwenselijk zijn erfelijke aandoeningen eigenlijk? Wat als twee dwergen – waar gebeurd - per se een dwerg als kind willen? Deze vragen komen aan de orde op het symposium over ongeneeslijke ziekten, georganiseerd door de studenten van de AKO-master.

Vijf UM’ers kregen ieder dezelfde zeven vragen. De een gaat niet weg zonder een voetbal, de ander kan niet zonder telefoon. Maar zo goed als niemand checkt zijn e-mail op vakantie. Wel zien ze op tegen de baan die na de zomer moet worden gezocht, tegen de e-mails, of tegen de berg onkruid in de tuin en op het werk.

Een extra open dag voor zesdeklassers die op het laatste nippertje nog een studiekeuze moeten maken. Vorige week woensdag bezochten 424 aankomende studenten – meer dan eens in het gezelschap van pa of ma - de faculteiten in de binnenstad en Randwijck. “In Maastricht hebben ze meer respect voor de studenten, dat zie je aan alles.”

Nederland gaat in China promovendi rekruteren. Dat moet het promotieonderzoek de impuls geven die het nodig heeft, meent KNAW-president Robbert Dijkgraaf.  Op termijn moet Nederland jaarlijks duizend buitenlandse promovendi extra werven, vindt Robbert Dijkgraaf, president van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen en lid van het Innovatieplatform.

Hij vindt de Universiteit Maastricht “een heel eendrachtige, mooie organisatie, met weinig cynisme onder de medewerkers”, waar hij graag de volgende vier jaar zijn beste krachten aan wil wijden. André Postema, vicevoorzitter van het college van bestuur, begint per oktober aan zijn tweede termijn.

Opleidingen zullen straks makkelijker hun zwakke kanten tonen, verwacht NVAO-voorzitter Karl Dittrich. Want dankzij een nieuwe accreditatiewet maken zij meer kans om zich te revancheren, mochten ze onverhoopt niet door de kwaliteitskeuring komen.