Laatst weer een interessant gesprek afgeluisterd. Ik weet het, het is niet netjes maar de verleiding was ondraaglijk en nood breekt wet. Bovendien, nieuwsgierigheid is de moeder van de porseleinkast, zei mijn oma altijd. Het was in een van de betere restaurants van deze stad, zo’n plek waar eenvoudige schepselen alleen komen als ze door een kapitaalkrachtig familielid worden uitgenodigd of als er iets te vieren valt, maar waar de leiders van onze illustere universiteit zo ongeveer kind aan huis zijn. Een werkdiner, u weet er inmiddels alles van. De term leiders neem ik deze keer maar eens breed, want hier zaten niet de leden van het College van Bestuur maar een drietal decanen. O ja, u wilt natuurlijk weten wat ik als eenvoudig beleidsambtenaar daar deed? Een ambtsjubileum, vele jaren hondstrouwe dienst, dus mag het dan een keertje? Samen met mevrouw B.? Dank u wel.
Ik kan u ook nog zeggen dat mijn positie ideaal was: vrije zichtlijnen op alle drie. Decaan Louis Boon van de FHS had zojuist zijn servet om zijn nek geknoopt, decaan Bernadette Jansma van de psychologen droeg een geraffineerd deux-pièces, decaan Aalt Willem Heringa (‘voor al uw juridische vragen’) bestudeerde de menukaart alsof het een arrest van de Hoge Raad was. Uiteindelijk bestelde hij wat de anderen namen. Waar hadden ze het over? Over de beroerde staat van de landspolitiek. Ja ja, boeiuh, ik hoor u al, maar nee, ze hadden creatieve oplossingen.
Boon: “Hebben jullie dat gehoord? Ons volk heeft geen zin meer in zijn leiders. Stond in de Volkskrant.” Hij werkte een amuse in één vloeiende beweging naar binnen.
Heringa: “Kunnen wij daar nu als excellente universiteit met al dat toptalent niets iets aan doen?”
Boon: “Je bedoelt dat wij nog wel wat mensen hebben die het gat kunnen vullen? Ik heb jou wel door, Haringa, jij wilt Jo natuurlijk lozen om die Bakellende op te volgen. Alleen de partij is dan een probleempje; Bos dan maar.”
Heringa protesteert: “Ik héét geen Haringa, waarom verbaster je toch altijd iedere naam die op je pad komt!” Hij kijkt er gewond bij, Boon grijnst vilein, Jansma strijkt Heringa troostend over de arm: “Als jai daaruber met mai wil praten kan dat altaid hoor.” Heringa doet of hij het niet hoort. Hij vervolgt: “Ten tweede wil ik Jo helemáál niet lozen. Maar op grond van het principe ne bis in idem en dan een variant daarvan lijkt het ons, mede uit het oogpunt van behoorlijk bestuur, het beste als de president zijn derde termijn aan het landsbelang wijdt.”
Jansma: “Maar wie bekomen we dan zurück? Jo haalt de centjes voor ons fantastiesje scan-apparaat binnen, onze Tesla, das kan ja toch niemand anders?”
Heringa: “Als het zo is weet ik nog wel iemand. Gerd Leers, hij heeft al gezegd dat-ie in Maastricht blijft wonen, dan moet hij ook wat te doen hebben. Die heeft toch minstens zo veel contacten als Jo, lijkt me.”
Boon buldert: “Ja, in Bulgarije, maar daar verkopen ze geen scanners, Hoepstra! Maar nu je het zegt, Jo krijgt dan zeker net zo’n volksadieu als meneer Hardleers! Ha! Dat zal hij wel leuk vinden. André Rieu die hem toespreekt nadat hij net geland is op een vliegveld, ‘Zjo, iech stao hier op Charles de Gaulle en iech mos subiet aon diech denke’.” Hikkend van het lachen houdt hij met beide handen zijn buik in bedwang.
Plotseling verzonk het gezelschap in gefluister. Ik boog me onmerkbaar voorover, mevrouw B. stootte me aan, “Albert, wat ben je toch aan het doen?”, maar ik gebaarde haar tot stilte. Jansma lispelde iets in het oor van haar collega’s: “Hebben jullie Der Turm al gelezen? Die mann daar, die toet me aan de Stasi denken.”
Ik schoof mijn stoel naar mevrouw B. en begon haar uitvoerig te zoenen.
Uw roddelkont,