Mooi weekend, dat kon ik wel gebruiken na een verkiezingsuitslag waarin Limburgers, waarvan waarschijnlijk de meerderheid nog nooit een allochtoon van dichtbij heeft gezien, in groten getale het vakje xenofoob-rechts rood hebben gekleurd. Na een prachtig oud-besturendiner (het eten was waardeloos, gelukkig was de wijn afgekocht) en de afstudeerborrel van een oud roeimaatje heb ik er weer een beetje vertrouwen in dat het met ons wel goed zal komen. Heerlijk om in zulk gezelschap te zijn. Sterke jongvolwassenen, mensen die zichzelf en de wereld enigszins door hebben, die niet meer zo aan het zoeken zijn.
Fijne borrel ook. De kroeg staat vol met vrienden die mooie verhalen over hem weten te vertellen. Zo hoop ik dat mijn borrel ook wordt. Ik heb het die avond met mensen over ambitie, drive, de wil om verder te reiken. De zondagskinderen waarbij alles in goud lijkt te veranderen, en de werkpaarden die voor elke ‘ja’ in de regel tien keer ‘nee’ hebben gehoord. Kennedy en Nixon als klassieke voorbeelden. Wim is er ook. Hij is een Kennedy, en ik misgun hem dat soms een beetje. Hij zal altijd glimlachend vergeven worden, wat hij ook uithaalt of nalaat. Ik vind hem een prima vent, maar enig gevoel voor zelfreflectie weet hij goed voor me verborgen te houden.
Later op de avond complimenteer ik hem met het meisje dat hij binnen lijkt te hebben, ik ken haar een beetje en ben wel van haar gecharmeerd, goed hoofd en een leuk verhaal. Hij reduceert haar aldus: “Ach joh, als ze maar lekker is.” Normaal zou ik met mijn ogen rollen en er het mijne van denken, maar nu, zelfs door een waas van drank en vermoeidheid heen, schiet het me in het verkeerde keelgat. “Hoe is dat nou? Als alles lukt maar niets raakt?” bijt ik hem toe. Ik geloof dat het wel aankomt, hij ziet er zowaar een beetje aangedaan uit.
“Postma…”
Niet veel later is hij verdwenen. Zij trouwens ook, dus ik ging er vanuit dat het wederom voor hem gunstig was afgelopen. De volgende ochtend (nu ja, begin van de middag) voel ik me hier een beetje lullig over, hij is niet de enige die zich weleens bedient van reductio ad lekker. Gelukkig wordt mijn excuus aldus beantwoord: “Was mooi. Bakken halen en vrouwen versieren, het leven is gewoon oppervlakkig en geil.”
Cognitieve dissonantie weggedacht, wereldbeeld hersteld, niks geleerd. Volgende keer beter.