Een van de meest bizarre verhalen in de literatuurgeschiedenis is dat van de schrijver John Kennedy Toole (1937-1969). Tijdens zijn leven heeft de Amerikaan nooit iets gepubliceerd. Tien jaar lang benaderde hij verschillenden uitgeverijen met het manuscript van Een samenzwering van idioten maar het boek – inmiddels cult - werd steeds afgewezen. Uitgevers herkenden zijn talent maar zagen niets in zijn roman, omdat deze nergens over zou gaan.
Toole was ervan overtuigd dat hij een meesterwerk had geschreven maar raakte door alle afwijzingen in een hevige depressie. Hij stopte met werken, trok in bij zijn narcistische moeder en raakte aan de drank. Na een uit de hand gelopen ruzie met ma verdween hij en pleegde een paar maanden later zelfmoord door zich te vergassen in zijn auto.
Zijn moeder vond het verstofte manuscript en zeulde daarmee wederom een jaartje of tien langs allerlei uitgeverijen. In 1980 lukte het, met hulp van de auteur Walker Percy, om het werk van haar zoon gepubliceerd te krijgen.
Een samenzwering van idioten draait om het personage Ignatius J. Reilly. Ignatius is 31 jaar, heeft een universitaire studie afgerond maar woont bij zijn moeder en is werkloos. Ambities om deze situatie te veranderen heeft Ignatius niet. Hij voelt zich een miskende intellectueel wiens tijd nog zal komen. In de tussentijd slijt hij zijn dagen met in bad liggen, veel eten en kafferen op zijn moeder. Die alles doet wat hij haar vraagt. Alles verandert drastisch als moeder ineens vindt dat Ignatius een baan moet gaan zoeken.
Een verwend, lomp, aristocratisch en wereldvreemd individu wordt losgelaten op de maatschappij. Hij ontmoet allerlei soorten mensen, krijgt baantjes als administratief medewerker en hotdog-verkoper, maar slaagt er niet in om die baantjes te behouden. Zelfkritisch is Ignatius geen moment. Iedereen is tegen hem en nergens in deze maatschappij is ruimte voor een levend kunstwerk als hijzelf.
De enige roman van John Kennedy Toole is weergaloos geschreven. De lijn tussen humor en bittere ernst is flinterdun en de gelijkenis tussen Ignatius en de auteur valt niet te ontkennen. Het is een tragische en ontroerende geschiedenis die niet vergeten mag worden.