Welke financiële prikkels zou de Universiteit Maastricht kunnen inzetten om verbetering en innovatie van het onderwijs te stimuleren? Dat was de vraag die de rector neerlegde bij een adviescommissie onder leiding van de onderwijskundige prof. Wim Gijselaers, met vertegenwoordigers uit alle faculteiten onder wie de dean van het University College en de adjunct-directeur van het onderwijsinstituut bij de FHML. Deskundigen dus. Des te opvallender is het dat de conclusies voorzichtig maar toch ondubbelzinnig in één richting wijzen: als de UM het onderwijs up to date wil houden en de slogan leading in learning echt inhoud wil geven, zal er waarschijnlijk meer geld bij moeten. Het rapport, dat vorige maand geleden verscheen, vergelijkt de manieren waarop onderzoek en onderwijs in deze instelling worden gestimuleerd en constateert dat daar een groot verschil tussen bestaat. Goed onderzoek wordt beloond met extra fondsen, terwijl er voor onderwijs alleen maar meer geld komt als er meer studenten binnenkomen.
Dat zou anders moeten, vindt de commissie Gijselaers, maar hoe is nog niet helemaal duidelijk. In haar rondgang door de universiteit heeft de commissie vaak gehoord dat eerst maar eens duidelijk moet zijn wat goed onderwijs in de vorm van pgo überhaupt kost. Want het probleemgestuurde onderwijs blijft wel het handelsmerk van de UM, vindt de commissie. De kwaliteit daarvan staat onder druk door allerlei bezuinigingsmaatregelen, van de introductie van grotere onderwijsgroepen tot de vervanging van academische staf door studenten als tutor. In die zin kent het strategisch programma van het college van bestuur tegenstrijdigheden, concluderen Gijselaers en de zijnen: misschien gaan ‘groei’ en ‘topkwaliteit’ niet zo goed samen.
Gijselaers beveelt aan om een nieuwe interfacultaire commissie in het leven te roepen die alle kosten die met goed onderwijs gemoeid zijn, in kaart brengt. Komt daar vervolgens uit dat het op peil houden of weer brengen van het pgo meer geld kost, dan moet dat er komen. Eventueel door dure initiatieven van het college van bestuur zoals het academisch leiderschapsprogramma en het UM-kantoor in India te schrappen, schrijft Gijselaers.