Het Vrijthof is een speelplaats voor verliefde duiven. “Het is vreemd om hier zo met jou te zitten”, fluistert Emma. De zomer hangt in de terrasjes en de zomerse dagjesmensen. Het ijsje in Emma’s hand komt van de Italiaanse ijsjeskraam. Hij trakteerde haar. Hij kreeg er een lachje voor terug. Milan. Lieve, eeuwige Milan. Hem opnieuw aanraken is spannend. Naast elkaar zitten op een bankje zonder vanzelfsprekend in elkaars armen verstrengeld te zijn. Het is alsof ze opnieuw de tieners zijn die elkaar bijna vier jaar geleden leerden kennen. Onwennig nog, maar toch teder. “Einstein had gelijk”, fluistert Emma, “tijd is relatief”. Milan biedt haar een likje van zijn ijsje aan en glimlacht. “Zeker de tijd die wonden heelt…” Het maakt niet uit wie van de twee het zegt, want ze denken het allebei. De afgelopen maanden liggen in de verleden tijd relatief te zijn. De uitzending van Peking Express, de tape van het bedrog, hebben ze samen bekeken. Met woorden. De tv was er niet voor nodig. “We hebben het opgeborgen”, besluit Milan. Hij tuurt over het plein. Emma volgt zijn blik, maar glijdt af naar de klok op de hoek. Er liggen hier zoveel herinneringen tussen de kasseien. Herinneringen van een heel jaar. Ja, sommige dingen heeft ze opgeborgen. Christian bijvoorbeeld. Hij probeerde haar nog vaak te bellen na de uitzending. Het deed Emma niets meer als zijn nummer op haar mobieltje verscheen. Ze drukte doodleuk op het rode telefoontje en wachtte op zijn voicemailbericht. Mettertijd deed ze zelfs geen moeite meer zijn eeuwige vragen te beluisteren. Altijd dat: “Zin om nog eens samen af te spreken?” “Zullen we bijpraten?” “Hoe gaat het met jou?” “Iets te doen vanavond?” Zin om af te spreken, natuurlijk! Maar dan met Milan!
“Zottertje”, fluistert Emma terwijl ze centimeter voor centimeter dichter naar Milan schuift, “sorry…, sorry dat ik niet eerder wist wat ik miste zonder jou”. Er glijdt een druppel aardbeiensorbet langs het hoorntje van haar ijsje. Milan dept het zachtjes op met zijn servet.
Dan turen ze samen over het Maastrichtse Vrijthof. De fonteinen glanzen in de verte, de kerk is eindelijk uit de steigers en hun vingertoppen zoeken zachtjes zomer bij elkaar.
“Hé Emma!” Wouter komt net uit de winkelstraat als hij Emma opmerkt. Aan zijn hand loopt een knappe jongeman met korte geblondeerde lokken. Je kunt zien dat ze allebei een beetje blozen. Wouter lacht breed naar Milan. “Ha, jij moet Milan zijn! Ik ben Wouter en dit is mijn vriend Dominique.” Milan grijnst. “Aha, jij bent het dus die mijn vriendin de hoofdrol in je musical heeft bezorgd? Het resultaat mag er zijn, hoor.” Wouter geeft Emma een schouderklopje. “Nog proficiat meid! Je bent met glans geslaagd voor je eerste jaar!” Emma glimlacht bescheiden. “Ach Wouter, jij verdient die felicitaties meer dan ik. Jij hebt je bachelor psychologie binnen!” Wouter straalt. “Weet je, Nina en haar vriend zijn er ook bij. Ze liepen net nog vlak achter ons. Ah, daar heb je ze al!” De decaan geeft een beleefd knikje als hij Emma ziet. Het blijft vreemd om hem buiten de uni met Nina te zien. Maar Emma weet dat die twee gelukkig zijn. ‘Tweelingaura’s’, zoals Nina het zelf noemt.
“Zeg, is dat Stijn niet?” Ter hoogte van de fonteinen loopt een jongen naast een drietal om hem heen cirkelende meisjes. Hij wuift al van op afstand. “Dat is al lang geleden zeg!” De drie giechelmeisjes volgen hem als opgewonden kippetjes. Naomi zou het gezien moeten hebben. Het voelt weer even als tevoren. Een gezellige bende op het Vrijthof. “Hé”, zegt Wouter opeens, “hebben jullie opeens ook zo’n trek in een traditie met een bruin sausje?” Emma, Nina en Stijn lachen. “Mmmm ja, frietjes met pindasaus!”
Op weg naar de frituur komen ze voorbij een boekenwinkel. In de etalage ligt Mijn Peking Express, Christians hoofd glanst op de voorflap. Ach, leuk voor hem, zucht Emma. Eén passage heeft hij gelukkig nog kunnen schrappen. Naomi heeft net gesms’t dat ze een jongen heeft leren kennen in Luik. Eentje van Nederlands-Duitse afkomst, die erg bekend is, een boek heeft geschreven, vaak op tv komt en nu voor een tijdje in Luik gaat studeren om zijn Frans bij te schaven. Maar goed dat het hele Peking Express verhaal aan Naomi’s blik voorbij is gegaan. “Meisje, fille, mädchen”, sms’t Emma als ze met zijn allen in de frituur zitten, “onthoud dit goed: niets, maar dan ook niets, gaat boven Maastrichtse frietjes met pindasaus!”