Het eerste dat opvalt wanneer je de keuken van het wooncomplex binnenkomt, is het aantal rijstkokers. Voor ik naar Zuid-Korea kwam, wist ik niet van het bestaan van zulke keukenmachines. Nu ken ik ze in alle soorten en maten.

De rijstkokers zien eruit als frietpannen. Een handvat maakt het mogelijk de rijstkoker, wanneer de rijst klaar is, te verplaatsen naar de eetbestemming. Elke avond zie je Chinezen gewapend met hun toverdoos richting de keuken lopen. Hier wordt het apparaat aangesloten waarna de ‘magic happens’. Tijdens het koken van de rijst zijn de Chinezen druk in de weer met het bereiden van, naar het ruikt, geweldige gerechten. Jonge gasten van ik schat zo’n 20 jaar staan te kokkerellen alsof ze al jaren een vijf sterren restaurant runnen. Het verschil zal zijn dat de keuken slechts twee pitten en een magnetron bevat en dat de Chinese topchefs af en toe gehinderd worden door Europeanen die hun instant-noedels ‘bereiden’ in de magnetron.

De Europeanen koken nooit. En ik, Nederlander, ben hier ook schuldig aan. Thuis kook ik regelmatig voor mezelf en mijn 8 huisgenoten. Hier blijft het bij magnetron-noedels en eten in de stad. Waarom wij kopen en zij koken? Waarschijnlijk omdat in de supermarkten niks te krijgen is wat in Europa op elke hoek te halen valt. Aardappels daar doen ze niet aan. Sperziebonen kennen ze niet. Een heerlijk gefileerd biefstukje? No way. Het wordt ons Europeanen niet makkelijk gemaakt en als je vervolgens voor minder dan 10 euro een geweldige maaltijd en een halve liter bier in de stad kan krijgen, is de keuze snel gemaakt.

Als ik van te voren geweten had dat de Chinezen met hun rijstkokers naar Korea kwamen, had ik me beter voorbereid. Ik had wat kleren thuis gelaten en een frietpan meegenomen. Niemand zou het verschil merken tussen mijn frietpan en de rijstkokers, totdat de gang gevuld wordt met de heerlijke geur van Nederlandse bitterballen.

Reacties

Er zijn nog geen reacties

Reageer

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

Website

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above:

weblogs

weblogs

 

Weblog Image

weblog

BloggerInfo

Pieternel Fleskens

Pieternel Fleskens

Pieternel Fleskens is 26 jaar en sinds augustus 2008 werkzaam voor de Universiteit Maastricht. Zij is junior onderzoeker, geeft onderwijs en werkt voor de Universitaire Beeldende Kunst- en Erfgoedcommissie. Naast medewerker is Pieternel ook alumna. Nadat zij haar bachelor Algemene cultuurwetenschappen behaalde aan de Radboud Universiteit Nijmegen verhuisde ze naar Maastricht om aan onze universiteit de master ‘Cultuurbeleid, behoud- en beheer’ te volgen.

Michelle Spaen

Michelle Spaen

Ik ben Michelle Spaen. Ik ben 21 jaar en begin technisch gezien aan mijn vierde studiejaar op de SBE (international business economics). Met een major in finance en het oog op banking mag ik redelijk ambitieus genoemd worden. Studeren is belangrijk, maar eerst … BARCELONA. Zes maanden in het zonnige zuiden gaan mij hopelijk geluk, vreugde en heel veel lol brengen. Mijn vriendinnen noemen me tuttig en ik zal dan ook hoog gehakt Catalonië bewandelen. In plaats van de slopende weg naar de nodige 26 studiepunten, zal ik jullie vermaken met de zijstraatjes van mijn reis; het gemis van mijn (thuis blijvende) vriendje, mijn gigantische shopverslaving en mijn zwak voor hip ogende nachtclubs. Welkom in Spanje. Mi vida es fiesta!

maarten tilburgs

maarten tilburgs

Maarten Tilburgs is 23 jaar en studeert cultuurwetenschappen in Maastricht. Tijdens zijn 5de semester volgt hij lessen aan de Ajou Universiteit in Suwon, een stad in Zuid-Korea met ruim 1 miljoen inwoners, 20 km ten zuiden van Seoul. Hij woont samen met Koreaanse studenten en andere uitwisselingsstudenten op de campus van de Ajou Universiteit. Hoewel hij zijn vakken moet halen, kiest Maarten voor Zuid-Korea omdat hij graag andere culturen wil leren kennen en benieuwd is naar de raakvlakken met de Nederlandse cultuur.