Na een griepje en een weekend met mijn ouders en vriendje, heb ik een kleine achterstand opgelopen met betrekking tot bloggen. Maar het goede nieuws is, ik leef nog! Het heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat. Mijn conclusie wat betreft deze ervaring is het volgende. Ziek zijn is nog minder aantrekkelijk wanneer je eigen bedje en een mama die voor je kan zorgen, zich aan de andere kant van Europa bevinden. Terwijl je vroeger met thee, soep en keelpastilles op de bank naar Kindernet keek, moest ik het doen met drie Spaanse zenders en een trage internetverbinding. Verveling was dan ook mijn grootste kwaal. Wat is dus een betere manier om mijn beter zijn te vieren dan een Halloween feestje? All dressed-up als duiveltje lijkt niemand mijn bleke gezicht op te merken en kan ik al feestend verbloemen dat ik me enkele dagen eerder hondsberoerd voelde. Een mooi einde van een mooie avond zat er helaas niet in, want na mijn vertrek met een taxi kwam ik (bij mijn voordeur) erachter dat mijn sleutels zich nog in het appartement bevonden. Licht paniekerig wilde ik mijn huisgenoten bellen, maar tot mijn verbazing lag ook mijn telefoon met Spaanse nummers binnen. Hopeloos hield ik nog maar een taxi aan in de hoop de bar terug te kunnen vinden. Na enige moeite en een set sleutels ging ik – in taxi nummer drie – weer op weg naar huis. Maar de goden (dank u Halloween) waren mij alweer niet goed gezind en zo bleken de sleutels waar ik eerst zo blij mee was, de verkeerde te zijn. Terwijl de moed me nog verder in mijn hoog gehakte schoentjes zakte, begaf ik me nogmaals richting de bar. Deze keer verzekerde ik mijn huisgenootje dat het van wereldbelang – en de nachtrust van medebewoners – was dat ik de juiste sleutels mee kreeg. Taxi nummer vijf bracht me vervolgens (voor de derde keer) netjes naar mijn voordeur, die wonder boven wonder open ging met hulp van mijn metalen vijanden. Een gouden tip voor een ieder die zich ooit in het nachtleven wil begeven luidt dan ook als volgt: neem ten alle tijden genoeg cash mee (of vergeet je sleutels niet)!

Reacties

Er zijn nog geen reacties

Reageer

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

Website

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above:

weblogs

weblogs

 

Weblog Image

weblog

BloggerInfo

Pieternel Fleskens

Pieternel Fleskens

Pieternel Fleskens is 26 jaar en sinds augustus 2008 werkzaam voor de Universiteit Maastricht. Zij is junior onderzoeker, geeft onderwijs en werkt voor de Universitaire Beeldende Kunst- en Erfgoedcommissie. Naast medewerker is Pieternel ook alumna. Nadat zij haar bachelor Algemene cultuurwetenschappen behaalde aan de Radboud Universiteit Nijmegen verhuisde ze naar Maastricht om aan onze universiteit de master ‘Cultuurbeleid, behoud- en beheer’ te volgen.

Michelle Spaen

Michelle Spaen

Ik ben Michelle Spaen. Ik ben 21 jaar en begin technisch gezien aan mijn vierde studiejaar op de SBE (international business economics). Met een major in finance en het oog op banking mag ik redelijk ambitieus genoemd worden. Studeren is belangrijk, maar eerst … BARCELONA. Zes maanden in het zonnige zuiden gaan mij hopelijk geluk, vreugde en heel veel lol brengen. Mijn vriendinnen noemen me tuttig en ik zal dan ook hoog gehakt Catalonië bewandelen. In plaats van de slopende weg naar de nodige 26 studiepunten, zal ik jullie vermaken met de zijstraatjes van mijn reis; het gemis van mijn (thuis blijvende) vriendje, mijn gigantische shopverslaving en mijn zwak voor hip ogende nachtclubs. Welkom in Spanje. Mi vida es fiesta!

maarten tilburgs

maarten tilburgs

Maarten Tilburgs is 23 jaar en studeert cultuurwetenschappen in Maastricht. Tijdens zijn 5de semester volgt hij lessen aan de Ajou Universiteit in Suwon, een stad in Zuid-Korea met ruim 1 miljoen inwoners, 20 km ten zuiden van Seoul. Hij woont samen met Koreaanse studenten en andere uitwisselingsstudenten op de campus van de Ajou Universiteit. Hoewel hij zijn vakken moet halen, kiest Maarten voor Zuid-Korea omdat hij graag andere culturen wil leren kennen en benieuwd is naar de raakvlakken met de Nederlandse cultuur.