De naam komt me bekend voor, maar ik kan hem niet meteen plaatsen. Nieuwsgierig klik ik op de foto van een jongen die mij een Facebook-vriendenuitnodiging stuurde. Nog voordat ik op zijn profiel aangekomen ben, weet ik weer wie hij is. Een student. Alweer één. Sinds enkele weken heb ik een Facebook-pagina aangemaakt en enkele dagen geleden ontving ik mijn eerste vriendschapsuitnodiging van een student. Sindsdien weten studenten mij steeds vaker te vinden. Consequent negeer ik de vriendschapsverzoeken, maar ik voel me verschrikkelijk onvriendelijk. Het zijn allemaal aardige, leuke mensen en sommige studenten kom ik regelmatig tegen op openingen, feestjes en verjaardagen. In principe zouden het ‘gewone vrienden’ van me kunnen zijn. We zijn even oud, we hebben gemeenschappelijke vrienden, we hebben dezelfde interesses...maar ik moet wél hun essays beoordelen. Dus waar leg je de grens? Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks te verbergen voor mijn studenten, maar op zich vind ik het niet noodzakelijk dat studenten op mijn Facebookpagina foto’s kunnen zien van een ontzettend gezellige avond waarbij ik met een vriendin een (al zeg ik het zelf) treffende performance van De Kleine Zeemeermin geef. Want het bepaalt tóch je beeld. Net zo goed als dat mijn ideeën over de studenten veranderen als ik hun foto’s zie. De meeste hebben vrij neutrale foto’s, maar soms zitten er interessante exemplaren tussen. Zo zag ik dat een studente met een klein kindje op schoot zat. Het kan een neefje of nichtje zijn, maar toch sluit ik de mogelijkheid niet uit dat ze een jonge moeder is. Ook was er een foto van een student op een hele kleine Shetlandpony, een studente op een motor, twee studenten samen die blijkbaar een stelletje vormen en enkele amateuristische modellenfoto’s. Hoewel ik mijn profiel op slot heb gezet en niemand mijn berichten of algemene foto’s kan zien, is mijn profielfoto wel altijd voor iedereen zichtbaar. Zodra de eerste student mij uitnodigt, bekijk ik mijn profielfoto nog eens kritisch. Misschien moet ik die foto waarop ik een pollepel vasthoud als een ukelele (met het onderschrift ‘Ukelelepel’) toch maar vervangen door een professionelere foto. Of moet ik zelfs een anoniem profiel maken zodat ik niet meer te vinden ben? Sommige collega’s zijn het niet met me eens. Zij vinden het juist goed om je menselijke kant te tonen aan de studenten en hebben er totaal geen problemen mee om vriendschappen aan te gaan op Facebook en drankjes met studenten te drinken in de kroeg. Wellicht werkt dat wel. Misschien zorgt dat er voor dat de studenten je zo aardig vinden dat ze zich altijd goed voorbereiden op de onderwijsgroepen. Als dat zo is, bereik ik nu het tegendeel. Door de vriendschapsverzoeken te negeren, maak ik mezelf onpopulair en arrogant en wie weet gaan de studenten als wraak de onderwijsgroepen verzieken. Laat ik deze blog dan ook gebruiken om verantwoording af te leggen aan de studenten die dit lezen. Want de boodschap is eigenlijk heel simpel: het is niet persoonlijk. Ik vind jullie allemaal reuze aardig, leuk, lief en interessant en als ik jullie tutor niet was geweest, had ik dolgraag jullie vriendschapsverzoeken geaccepteerd. Ik snap dat jullie benieuwd zijn naar mijn Facebookpagina, ik ben ook nieuwsgierig naar jullie leven. Ik begrijp ook dat het voor jullie geen big deal is en dat jullie gewoon argeloos het vriendschapsverzoek hebben verstuurd. Ik had het ook gedachteloos geaccepteerd als jullie mijn studenten niet waren geweest. De enige reden dat ik geen vrienden met jullie wil worden op Facebook, is omdat ik eraan twijfel of ik nog wel serieus genomen word als tutor als jullie foto’s of filmpjes zien van mij op een stepje, of in een innige omhelzing met een standbeeld, of als zwemmende Ariël, of terwijl ik Edelweiss (The Sound of Music-uitvoering) ten gehore breng. Beste studenten, het ligt dus niet aan jullie, het ligt helemaal aan mij.

Reacties

Er zijn nog geen reacties

Reageer

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

Website

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above:

weblogs

weblogs

 

Weblog Image

weblog

BloggerInfo

Pieternel Fleskens

Pieternel Fleskens

Pieternel Fleskens is 26 jaar en sinds augustus 2008 werkzaam voor de Universiteit Maastricht. Zij is junior onderzoeker, geeft onderwijs en werkt voor de Universitaire Beeldende Kunst- en Erfgoedcommissie. Naast medewerker is Pieternel ook alumna. Nadat zij haar bachelor Algemene cultuurwetenschappen behaalde aan de Radboud Universiteit Nijmegen verhuisde ze naar Maastricht om aan onze universiteit de master ‘Cultuurbeleid, behoud- en beheer’ te volgen.

Michelle Spaen

Michelle Spaen

Ik ben Michelle Spaen. Ik ben 21 jaar en begin technisch gezien aan mijn vierde studiejaar op de SBE (international business economics). Met een major in finance en het oog op banking mag ik redelijk ambitieus genoemd worden. Studeren is belangrijk, maar eerst … BARCELONA. Zes maanden in het zonnige zuiden gaan mij hopelijk geluk, vreugde en heel veel lol brengen. Mijn vriendinnen noemen me tuttig en ik zal dan ook hoog gehakt Catalonië bewandelen. In plaats van de slopende weg naar de nodige 26 studiepunten, zal ik jullie vermaken met de zijstraatjes van mijn reis; het gemis van mijn (thuis blijvende) vriendje, mijn gigantische shopverslaving en mijn zwak voor hip ogende nachtclubs. Welkom in Spanje. Mi vida es fiesta!

maarten tilburgs

maarten tilburgs

Maarten Tilburgs is 23 jaar en studeert cultuurwetenschappen in Maastricht. Tijdens zijn 5de semester volgt hij lessen aan de Ajou Universiteit in Suwon, een stad in Zuid-Korea met ruim 1 miljoen inwoners, 20 km ten zuiden van Seoul. Hij woont samen met Koreaanse studenten en andere uitwisselingsstudenten op de campus van de Ajou Universiteit. Hoewel hij zijn vakken moet halen, kiest Maarten voor Zuid-Korea omdat hij graag andere culturen wil leren kennen en benieuwd is naar de raakvlakken met de Nederlandse cultuur.