Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Fietsen als een koffiemolen

Mijn man moet meer gaan bewegen van de dokter, vanwege zijn hart. In 2013 koopt hij een elektrische fiets (e-bike). Braaf gaat hij elke dag fietsen. Als ik ’s avonds van mijn werk thuiskom vertelt hij in geuren en kleuren waar hij allemaal is geweest. Natuurlijk ben ik jaloers en ga het liefst met hem mee. Dat wordt de zondag. ’s Morgens vroeg vertrekken we. Hij met zijn e-bike en ik met mijn gewone fiets.

Voor mij is het toch wel lastig om grote afstanden te fietsen. Niet omdat ik moet trappen, maar mijn blaas is altijd door het dolle heen als ik ergens heen ga en niet weet wanneer we het eerste toilet tegenkomen. Dus zoekt mijn man altijd een route uit waar we zeker in de buurt van een toilet komen. Zo, voor mijn blaas is gezorgd.

We wonen in het heuvelland, Zuid-Limburg. Het is er prachtig om te wonen en doorheen te rijden met een brommer of een auto. Met een gewone fiets kan het natuurlijk ook. Geen enkel probleem. Maar fiets maar eens met iemand mee die een e-bike heeft. Mijn man heeft daar een truc voor. Hij zal me wel eens even helpen bij het ‘beklimmen’ van de zoveelste steile weg. Ik moet dan de versnelling heel licht zetten, zodat mijn beentjes niet al te zwaar hoeven te trappen. Nou, mijn benen hebben er duidelijk geen zin in. Mijn benen draaien als een koffiemolen en ik word zowat van mijn fiets geduwd door de sterke arm van mijn man. Menigmaal verzucht ik dan ook: “Poeh, laat me maar even bijkomen. Mijn benen willen niet meer en je doet me pijn in mijn rug.”

Bij de volgende helling moet ik zijn arm vasthouden, zodat mijn rug gespaard blijft. Ha, dat is een goed idee. Niet dus. Ik hang zowat over het stuur om hem bij te houden, want ik moet toch blijven meetrappen. En getrokken worden is toch nét even iets anders dan geduwd worden. Op het laatst kies ik ervoor om gewoon af te stappen en tot het hoogste punt van de weg te lopen. Hij staat dan daar op me te wachten met een brede grijns op zijn gezicht.

Nu heb ik ook een e-bike. Ik kan blijven fietsen en hoef niet meer af te stappen. Maar ook elektrische fietsen kunnen opgevoerd worden… En wég is hij.

Marlies Haenen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)