Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Geluk om 16:00

Bent u ook middelenafhankelijk? Gisteren leerde ik de betekenis van dit woord kennen tijdens een interview met een wetenschapper. In gewone mensentaal betekent het verslaafd zijn. En ja, ik geef het grif toe, ik ben verslaafd. Aan chocola om precies te zijn. Elke dag om 16.00 uur gaat er een soort interne wekker af die laat weten dat het chocomoment is aangebroken. Om teveel verleiding te weerstaan liggen de chocolaatjes bovenop een hoge kast: ik kan er net bij als ik op mijn tenen ga staan. De momenten van het doosje openen, het chocolaatje pakken, het papiertje eraf halen, het in mijn mond steken, zijn hoogtepunten in mijn dagelijkse kantoorleven.

De chocoverslaving is ontstaan in Berlijn, waar ik mijn favoriete winkel ontdekte, het Rausch Schokoladenhaus, vlakbij de beroemde Gendarmenmarkt. De geur die uit de winkel kwam was zo aantrekkelijk dat binnengaan de enige optie was. De toonbank was indrukwekkend, zestien meter chocola is een fascinerend gezicht. Er stond een chocoladefontein van zeker een halve meter hoog, een kopie van de Brandenburger Tor uitgevoerd in melkchocolade, de Reichstag was van puur. Zou de geschiedenis een ander verloop hebben gehad als Marinus van der Lubbe indertijd had geweten hoe lekker de Reichstag kan smaken?

Als je er eenmaal op gaat letten zie je overal chocolade: zelfs bij de slager om de hoek kun je een reep scoren. Als chocofreak trek ik daar mijn neus voor op: chocolade koop je bij een chocolatier, bij het Maastrichtse Friandises of – nog liever – bij Rausch. Chocolade moet met liefde zijn gemaakt, de passie moet je proeven als het eerste stukje smelt op je tong.

Zelfbeheersing is het grote probleem. Rausch maakt mij hebzuchtig, ik wil graaien als ik al dat lekkers zie staan. De eigenaar heeft ruime winkelmandjes bij de ingang klaar gezet, een paar reepjes op de bodem zien er zo verloren uit. En huppakee, een paar repen erbij, een doos, ja, nu heb ik de smaak te pakken. Ik pak nog wat schatkistjes, overweeg een donkerbruine teddybeer. Ze verkopen zelfs chocolade schoenen.

De afmetingen van het Ryanairkoffertje bepalen het moment van afrekenen. Op weg naar het hotel, bij het op-het-laatste-nippertje instappen van de Berlijnse metro slaat het noodlot toe. De deuren gaan dicht terwijl mijn hand met twee zakken nog buiten is. De enige optie is de buit met pijn in hand en hart prijs geven.

Joke Bierhoff

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)