Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Je wilt niet bekend staan als het dispuut dat een corona-brandhaard in Maastricht veroorzaakte”

“Je wilt niet bekend staan als het dispuut dat een corona-brandhaard in Maastricht veroorzaakte”

Photographer:Fotograaf:

Observant

Maastrichtse studenten en de coronaregels: houden ze zich eraan?

MAASTRICHT. Het aantal coronabesmettingen stijgt met rasse schreden en steeds opnieuw wordt er gewezen naar de studenten. Die zouden inmiddels de grootste bron van besmetting zijn en het niet altijd even nauw nemen met de regels. Hoe zit het in Maastricht? 'We letten echt wel op', klinkt het meer dan eens, 'zeker in de week vóór we naar onze ouders gaan'. Maar niet iedere student blijkt overtuigd van de besmettelijkheid van het virus.

Observant vroeg deze week 22 willekeurige UM-studenten - op het terras, in het park, de UB, op de loopbrug in Randwijck en via telefoon en mail - of zij zich aan de regels houden. Anoniem, in ruil voor eerlijke antwoorden.

Busje handhavers

Op een terras in de buurt van het studentenservicecentrum zitten drie mannelijke dispuutsleden aan hetzelfde terrastafeltje. De 1,5 meter afstand wordt bij lange niet gehaald. “Als ze hier grotere tafels zouden hebben, konden we wel afstand houden. En blijkbaar mag dit, want zojuist reed hier een busje met handhavers langs, en ze stopten niet.”

Denk niet dat de heren de coronaregels aan hun laars lappen. Ze hebben ouders van boven de zestig en zijn als de dood dat ze hen zouden besmetten. “Ik ben na de Inkom twee weken niet naar huis geweest.” Die introductie was wat hun dispuut betreft corona-proof: “We zijn met rond de twintig man en hebben in vier huizen de intro gedaan, overal met een beperkt aantal mensen.”

1,5 meter

In hun studentenhuizen is de 1,5 meter vaak lastig, klinkt het. Wel is er eind maart, toen duidelijk werd dat het echt menens was met het virus, afgesproken dat iemand met verschijnselen – verkouden, hoesten – op zijn kamer blijft en zich snel laat testen. De rest houdt afstand. Maar ja, “je staat toch onder dezelfde douche”. Tot nu werkt het, het aantal besmettingen staat op nul.

Ook elders in de stad zijn strenge afspraken gemaakt over snotneuzen, kuchen en andere coronaklachten, vertelt een student aan de telefoon. “Dan kom je niet naar dispuutsbijeenkomsten. We werken bijna allemaal in de Maastrichtse horeca en je wil niet, zonder dat je het weet, corona meenemen naar je werk. Dan moeten er straks misschien zes kroegen dicht.”

Brandhaard

En hoe zit het met de 1,5 meter afstand in zijn studentenhuis?  “Niet te doen.” En daarbuiten? Ook bij vrienden gaat het snel mis. Studentenkamers zijn net als de meeste gemeenschappelijke ruimtes klein. “Ik kan nu wel doen alsof iedereen zich keurig aan de regels houdt, ook achter gesloten deuren, maar dat is gewoon niet zo.” Maar huisfeestjes organiseert zijn dispuut niet. “Je wilt niet bekend komen te staan als het dispuut dat een brandhaard in Maastricht heeft veroorzaakt.”  Er zijn er sowieso niet veel. “Tijdens de lockdown waren het er een stuk meer. Ik denk trouwens wel dat als de horeca eerder dicht moet, je er weer meer krijgt.”

Coronafeest

En nee, ook andere ondervraagden houden geen stiekeme coronafeesten, maar weten dat ze er zijn. “Hoe vaak hoor je niet feestmuziek uit een zolderraam als je ’s avonds door de stad loopt. Het gaat om een redelijk kleine groep die de regels aan de laars lapt, maar ze hebben een grote impact.” Wie even op Instagram grasduint, ontdekt inderdaad zeer recente foto’s van feestende Maastrichtse studenten, vaak gepost door disputen die blijkbaar zijn vergeten dat hun kiekjes ook voor anderen zichtbaar zijn. Maar ze gaan niemand aangeven, benadrukken de drie terrasbezoekers, “we gaan geen politieagentje spelen”.

Stadspark

In het stadspark zit een tweedejaars biomedische wetenschappen met twee vriendinnen op een deken. Ook hier geen 1,5 meter. “Met vrienden en familie hoeft dat ook niet, dat geldt alleen voor vreemden en mensen in de Albert Heijn. Bovendien logeren ze bij mij”, wijzend op de twee studenten uit Duitsland. “Mijn kamer is tussen de 22 en 25 vierkante meter, 1,5 meter afstand is dan geen optie.” Maar ook deze drie houden zich naar eigen zeggen aan de regels: handen wassen (een van hen tovert een flesje desinfecterende handgel uit haar tas), in de rij bij de supermarkt 1,5 meter afstand, en bij symptomen thuis blijven.

Scriptie

Een student uit Finland heeft geen enkele moeite met de regels. “Ik ben bezig met mijn scriptie, zit vooral veel op mijn stoel en kom weinig mensen tegen. Als ik vrienden zie, is dat in het park of op het terras.” Een derdejaars European Studies, die net de UB in Randwijck (“ik woon hier in de buurt”) verlaat, heeft eenzelfde verhaal. Te druk met de studie om veel anderen tegen te komen. Al heeft het online onderwijs niet zijn voorkeur. “Het is misschien efficiënter, maar ik mis het contact, op de campus is toch veel plezieriger.”

Een derdejaars student econometrie herkent dat laatste: “Als je niet ziek wordt van corona, word je wel ziek van eenzaamheid.” Op de vraag welke maatregelen we momenteel moeten naleven in Nederland, antwoordt hij grappend: “Geen plezier meer hebben.”

De twee derdejaars die op een van de bankjes voor de hoofdingang van de School of Business and Economics zitten te overleggen, op gepaste afstand, laptop op hun schoot, zijn voorzichtig. Ze mijden feestjes, maar spreken wel af in het park of op de Pietersberg. “Niet altijd op anderhalve meter afstand. In de buitenlucht is één meter ook oké.”

Ander geluid

Bij de poort van de UB in de binnenstad, waar een drietal tweedejaars International Business staat te kletsen, klinkt voor het eerst tijdens deze rondgang een heel ander geluid. De drie houden zich “zeker niet” aan de regels. Een knuffel of een hand geven doen ze niet meer, maar “wij komen bijna elke avond met een vaste groep van twaalf vrienden bij elkaar om wat te eten of een biertje te drinken.” Onverstandig, beseffen ze, maar in Maastricht hebben ze geen contact met ouderen en de groepsdruk is te hoog. Ze willen niets missen. Daarnaast twijfelen ze aan de besmettelijkheid van het virus. “Een tijdje terug hadden we een feestje op maandagavond en op donderdagavond kregen we het nieuws dat een van ons positief was. Iedereen heeft zich laten testen – in Duitsland, want in Nederland mocht dat niet zonder symptomen – en niemand was besmet, terwijl we de hele avond in dezelfde ruimte zijn geweest.”
Lak aan de regels of niet, twijfels aan de besmettelijkheid of niet; in de week vóór een bezoek aan hun ouders zetten ze voor de zekerheid toch hun vriendenavonden stop. En: in de supermarkt dragen ze mondkapjes. “Heel vreemd dat dat in Nederland niet verplicht is zoals in Duitsland. Die mondkapjes hebben ook een psychologisch effect. Je bent erdoor meer met het virus bezig. Het voelt alsof het hier veel minder streng is.”

Cleo Freriks, Riki Janssen, Yuri Meesen, Lieve Smeets

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

2020-10-06: M de Boer
Goedenacht, goed geschreven artikel.
Jammer genoeg zien wij hier in de binnenstad de studenten in groepen van 10 tot 40 personen en meer lallend en schreeuwend over straat lopen s nachts. Knuffelen, zoenen en arm in arm. Corona hebben ze dus schijnbaar echt de schijt aan. Als je dan als hardwerkende medemens s morgens vroeg op moet, dan geef ik het u te doen.
Momenteel lig ik dus weer wakker.
Misschien kunt u eens een artikel schrijven over overlast op straat.... dank u.
Met vriendelijke groet, M. de Boer

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)