Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Zo’n student moet je koesteren

Zo’n student moet je koesteren

Photographer:Fotograaf:

Simone Golob

Het is 2021, Nederland is eindelijk ook begonnen met vaccineren, een opsteker, in Amerika is het Capitool bestormd, een dieptepunt, er vielen doden, nog een dieptepunt, maar over dertien dagen wordt de nieuwe president geïnaugureerd, een opsteker. Of de oude daarbij aanwezig zal zijn, is zeer de vraag. Misschien beter van niet, de man is zo’n aanfluiting van het presidentschap geworden dat hij niet meer thuishoort in een ordentelijke ceremonie. Maar ja, daar ga ik niet over.  

Mijn eerste werkweek in 2021 was absoluut geen dieptepunt, al was de vroege wekker wel wennen. Ik interviewde deze week een aantal bijzondere vrouwen. Over totaal verschillende onderwerpen. Een van hen is Anja Ronken, een van de twee winnaars van de medewerkersprijs 2020. Een spraakwaterval die vol enthousiasme vertelt over haar werk als centrale toetscoördinator, én over de collega’s met wie ze samenwerkt.  Iemand met “improvisatietalent”, aldus het juryrapport, die tijdens corona de moed erin hield. En dat was nodig, want alles moest anders in het Mecc om de toetsen voor studenten en medewerkers zo veilig mogelijk te laten verlopen. Een opsteker.

Een andere bijzondere vrouw is Hadeel Khawatmy (spreek uit als Adele op zijn Engels), een eerstejaars student gezondheidswetenschappen die dit jaar door Observant wordt gevolgd. Volgende week is haar verhaal op deze site te lezen. Zij is een Syrische vluchteling uit Aleppo die in 2017 in het kader van gezinshereniging naar Nederland kwam. Ze is nu begin twintig, leerde in acht maanden Nederlands en haalde in één jaar alle certificaten voor vwo 4, 5 en 6. Haar Syrische middelbareschooldiploma gaf namelijk geen toegang tot een Nederlandse universiteit. Preciezer: tot de Nederlandse geneeskundeopleiding. En daar wil ze terechtkomen, linksom of rechtsom. Ze heeft er alles voor over. Hadeel studeert zeven dagen per week, óók ’s avonds, óók in het weekend. Ze had het plan om na het bachelor-diploma GW door te stoten naar de opleiding tot Arts-Klinisch onderzoeker (AKO) in Maastricht. Maar het duurt haar allemaal te lang, GW valt bovendien een beetje tegen, dus ze probeert het nu in Utrecht. Binnenkort doet ze toelatingsexamen voor de faculteit geneeskunde aldaar. “Haal ik een negen, dan ben ik zeker van een plaats.” Bij geneeskunde in Maastricht maakt ze minder kans, vreest ze.

Ik hoop dat ze op 20 februari, de dag van haar examen, kan laten zien wat ze waard is. En dat is heel wat. En ik hoop van harte dat ze zich in september 2021 student geneeskunde kan noemen. In Utrecht, maar nog liever in Maastricht wat mij betreft, want zo’n student moet je koesteren. Wat een opsteker.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)