Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Lockdown, zoontje van zestien maanden en zwanger: “Ik accepteer dat ik nu minder kan publiceren”

Lockdown, zoontje van zestien maanden en zwanger: “Ik accepteer dat ik nu minder kan publiceren” Lockdown, zoontje van zestien maanden en zwanger: “Ik accepteer dat ik nu minder kan publiceren”

Photographer:Fotograaf:

Illustratie Simone Golob/ eigen foto AS

De tweede golf: Aline Sierp

Ze is sinds de eerste lockdown in maart slechts een paar keer op de faculteit geweest, om te printen, iets op te halen en één keer voor een vergadering. Dat was niet haar bedoeling. Aline Sierp, universitair docent European Studies, had per september 2020 wekelijks naar de campus willen komen, vanaf het moment dat ze een half jaar - een tijdelijke vervanging van een collega - directeur van de master Arts and Heritage zou zijn.

Maar toen bleek ze zwanger en viel ze opeens in de risicogroep. “Mijn vroedvrouw raadde me aan om thuis te blijven. Ik volg de coronaregels en draag al sinds de zomer een mondkapje. Dat is een kwestie van solidariteit. Ik wil niemand besmetten, mocht ik het virus hebben.”

Het gesprekje op de gang

Ze mist het informele contact met collega’s, vertelt ze via Zoom. “Je realiseert je nu pas dat het gesprekje op de gang een belangrijk onderdeel van het werk is.” En ook het contact met studenten is anders. “Meer op een afstand. Normaal praat je na de onderwijsgroep nog even informeel met elkaar.  Of kloppen studenten aan je deur als ze met iets zitten. Sinds maart moet dat allemaal via zoom of de mail en dat verhoogt de drempel.” Verder is het moeilijk om via het scherm te beoordelen hoe het met een student gaat, zegt Sierp. “Op de campus is dat veel makkelijker. Als ik nu denk dat er iets scheelt, stuur ik een e-mail; niet om te controleren, we hebben te maken met volwassen mensen, maar wel om te vragen of we iets voor ze kunnen betekenen. Soms stuur ik ze door naar de studentenpsycholoog of de studieadviseur. Eén keer heb ik iemand doorverwezen naar een ziektekostenverzekeraar. Dat was een Amerikaanse student die niet verzekerd was en vreesde dat hij bankroet zou raken als hij corona zou krijgen.”

Optimist

“Ik ben optimistisch ingesteld”, vertelt ze vanuit haar woonkamer in Maastricht. Ze zit niet op haar werkkamer want die grenst aan de slaapkamer van haar zestien maanden oude zoontje. Hij slaapt, en dat mag nog even zo blijven, lacht ze. Los van alle moeilijkheden, koestert ze de extra tijd die ze nu met hem doorbrengt. “Dat helpt om de moeilijke zaken makkelijker aan te kunnen. Ik heb sowieso mijn mindset aangepast sinds zijn geboorte. Ik kan nu niet zo productief zijn als voorheen, maar kreeg er iets moois voor terug. Ik accepteer dat ik, ook door corona, minder kan publiceren, maar ben wel bezorgd hoe men over een paar jaar naar het gat op mijn cv kijkt. Zullen ze meetellen dat ik twee kinderen heb gekregen en daardoor minder tijd voor onderzoek had? En zullen ze meewegen dat corona daar nog een flinke schep bovenop doet?”

Kinderopvang

Het onderwijs gaat ‘gewoon’ door, zegt Sierp, aan onderzoek komt ze eigenlijk niet toe. “De werkdruk is enorm, zeker nu de kinderopvang weer is gesloten. Daardoor heb ik minder tijd voor mijn werk, en als mijn man voor hem zorgt is mijn concentratie toch minder.” Daar komt nog bij dat hun zoon, als de opvang wel open is, er slechts twee dagen naar toe kan. “We krijgen geen vergoeding meer van de overheid omdat mijn man, half Frans, half Argentijn, tijdens de eerste golf zijn baan verloor. Hij is biochemicus en werkte bij een kleine start-up. Na drie maanden stopte zijn uitkering omdat hij per jaar dat hij in Nederland heeft gewerkt - dat zijn er drie - recht heeft op één maand uitkering. Hij moet voor de rest aankloppen bij de Franse overheid, zo schrijft de EU voor, maar tot op heden hebben we niets van de Fransen gehoord.” Tot overmaat van ramp krijgen ze, omdat ze leven van één salaris, geen toeslag voor de kinderopvang meer. “De Nederlandse overheid gaat ervan uit dat de een werkt en de ander voor het kind zorgt. Maar mijn man heeft het druk met solliciteren, dat kost tijd. Onze zoon zit nu twee dagen op de opvang, hij heeft het daar fijn, meer kunnen we niet betalen. We hadden meer van de Nederlandse overheid verwacht.” Het wordt pas echt vervelend als haar man weer een baan heeft, legt ze uit. “We krijgen die andere dagen niet zomaar terug, we staan op de wachtlijst en die is lang.”

Bloemetje

De steun vanuit de faculteit waardeert Sierp. “Kleine gebaren, zoals een bosje bloemen van het bestuur, die zijn heel leuk. En ook de solidariteit onder collega’s is groot, zeker tijdens de eerste golf, nu is die wat minder.” Waaraan merkt ze dat? “Er wordt wat minder hulp aangeboden, de toon van e-mails is veranderd. Het lijkt alsof er minder begrip is voor de moeilijkheden die vooral ouders tegenkomen. Het is allemaal ‘normaler’ geworden, ik denk omdat we gewend raken aan de situatie.”

Hoe kan de UM helpen?

Hoe kan de UM haar helpen? “Door een minder grote focus op het aantal publicaties zodat ik geen slechte beoordeling krijg als over twee jaar blijkt dat ik minder heb gepresteerd op onderzoeksgebied, door het ouderschap én door corona.” Een wens die naadloos aansluit op het landelijke plan Erkennen en Waarderen waarvan rector Rianne Letschert een van de kartrekkers is. Ook zou een compensatie in uren mooi zijn. “Het onderwijs kost nu veel meer tijd dan er formeel voor staat. Compenseer ons, zorg ervoor dat we volgend jaar minder onderwijs hoeven te geven en weer (meer) tijd krijgen voor onderzoek.”

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)