Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ga nu mezelf citeren, mag dat?”

“Ik ga nu mezelf citeren, mag dat?”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

MAASTRICHT. “Tjee, je moet hier langer staan dan in de kerk”, verzucht een bezoeker als het cortège van hoogleraren langzaam de zaal binnendruppelt en nog langzamer het gereserveerde vak betreedt. Het is vrijdagmiddag 10 januari, we zijn in het grote auditorium van het Mecc om de verjaardag van de universiteit te vieren. Het Mecc, want het Vrijthoftheater was bezet en de St.Janskerk te klein voor de te verwachten toeloop nu André Postema deze dag officieel afscheid neemt als lid van het college van bestuur.

Die verwachting klopte wel. De zaal is vol. En de zaal wordt geacht zich te verheffen om rechtop de roodzwarte stoet van toga’s, aangevuld met vertegenwoordigers van allerhande studentenorganisaties, in doodse – op wat gemurmel na - stilte te verwelkomen. Een stilte, opnieuw als de hooggeleerden straks als eersten de zaal weer mogen verlaten, die wat ongemakkelijks heeft. Zeker omdat het zo lang duurt. Wordt hier iemand begraven? Nou nee. Wat is er dan tegen een aardig muziekje bij entree en vertrek? Dat hoeft echt niet meteen We are the Champions te zijn. Tegen de traditie? Daar trekken bestuurders bij deze universiteit zich sowieso weinig van aan. Studenten in het hooglerarencortège is óók tegen de traditie, een diesrede uitgesproken door een (vertrekkend) bestuurder in plaats van een professor valt evengoed buiten de academische mores. Dat er wat professoren waren die daarover in Observant hun beklag hadden gedaan was voor collegevoorzitter Martin Paul aanleiding voor een welgemeende sneer toen hij tegen het einde van de bijeenkomst André Postema uitluidde. Postema had zijn rede Maastricht University: a love story genoemd. Nou, zei Paul, “echte liefde gaat vóór regels en rituelen”. Je zag hem denken: “Die kunnen ze in hun zak steken.”

Maar terug naar het begin. Rector magnificus Luc Soete opent met een bij vlagen amusante toespraak (zie de voorpagina) over het huidige wetenschapsbedrijf in relatie tot media en publiek. Daar valt bijna elke week wel een relletje te noteren. Nu weer rond VU-hoogleraar Peter Nijkamp, die in NRC Handelsblad zelfplagiaat is verweten. Soete: “Ik moet voorzichtig zijn, ik ga nu mezelf citeren en ik weet niet of dat nog is toegestaan…” Verder vergelijkt hij de universiteit met een drugsbende – veel onderbetaald voetvolk en enkele puissant rijke coryfeeën; het voetvolk hoopt op een mooie carrière en toekomstige rijkdom maar wordt onderweg regelmatig overhoop geschoten... Het publiek kan de analogie wel waarderen.

Na de rector volgen de rituele elementen: de eredoctoraten, de muzikale intermezzi, en weer een serie prijzen. De muziek verrast. Het universiteitskoor meldt zich breed op het podium voor een aantal Afrikaanse traditionals en kijk, het swingt en vooral: ze zingen zuiver. Jaren geleden stond het koor ook al eens op de planken, en toen weer heel veel jaren niet omdat de toonvastheid bedenkelijk was geweest.

Wat is er deze middag nog meer nieuw? Een proefschriftprijs. Voor het beste proefschrift in 2011/’12. Uitgereikt in 2014, jawel. FHML-vicedecaan Nanne de Vries kwam in een onnavolgbaar betoog uitleggen hoe dat zat. En dan is er de eremedaille natuurlijk, een gloednieuwe trofee voor UM-medewerkers die iets groots hebben verricht. Uitgereikt door Martin Paul aan zijn vertrekkende collega Postema, onder meer omdat hij de Tapijnkazerne –“zonder jou was het niet gelukt”- voor de UM heeft binnengesleept.

En zeker nieuw deze middag is het tussentijdse applaus als rector Soete de reden voorleest waarom student Steve Mélon een prijs voor zijn scriptie heeft verdiend. Mélon onderzocht de maatschappelijke impact van publiek gefinancierd onderzoek in Wallonië. En hij concludeerde dat het onderzoek met de meeste maatschappelijke impact nou net het laagst scoort in de ‘lijstjes’, op basis van de bibliometrische methode.

Daarvoor gaan deze middag de handen op elkaar, zowel in het hooglerarenvak als verderop in de zaal. Een teken dat op zijn minst een deel van de academische gemeenschap het helemaal gehad heeft met de manier waarop wetenschappelijke prestaties worden gemeten en gerubriceerd. Science in Transition weerklinkt dus ook tijdens een diesviering in het Mecc.

Nog meer handen op elkaar klinken tegen het einde van de zitting, als Postema zijn laatste universitaire toespraak heeft gehouden. Over de ontwikkelingen aan de UM tijdens zijn achtjarige bestuursperiode, de “liefde tussen Maastricht en de universiteit”, en hoe de toekomst er wellicht uit gaat zien. Twee nieuwe faculteiten zag Postema aan de einder: eentje voor natuurwetenschappen, en eentje voor onderwijskunde.  

Hij wordt, enigszins aangedaan, uitgewuifd met een warm en langdurig applaus.

 

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)