Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Een vorkje prikken

Beste Truusje,

Nog altijd niet beter? Bij mij thuis is het ook al een slagveld, kan ik je melden. Vrouw Bergbroeder is niet meer in staat het gezin te voeden maar dat maakt niet veel uit want de kinders Bergbroeder gooien alles eruit wat erin gaat en dus gaat er niks meer in want dat is zonde. Ik red me wel, manmoedig als ik ben, je kent me nu een beetje hè. En mocht ik een keertje wat later van de Berg af komen dan is daar altijd nog de onvolprezen magnetron. Want naar een restaurant in m’n eentje, dat vertik ik. Je ziet ze wel eens, van die oudere mannen die dan een krant of een boek gaan zitten lezen tijdens het wachten, en die verweesd rondstaren als ze hun bestelling naar binnen werken want eten met één hand, dat doen nette mannen niet. Ze zijn net gescheiden, of weduwnaar, of gewoon een weekje alleen omdat de vrouw zo nodig carrière moest maken en nu belangrijk doet op een congres, of een weekje alleen omdat de vrouw gedurende het huwelijk haar spirituele kant heeft ontdekt en nu ergens samen met gelijkgestemden driftig aan het herbronnen is; alles kan maar het eindresultaat is steevast van een afgrondelijke treurigheid.

En ik ga dus ook niet in op verdachte dineruitnodigingen. Niet meer. Hoe kom ik daarop? Vanwege dat declaratierelletje bij de TU Delft. Of zeg maar rel. Een decaan die het er breed van nam, leden van het College van Bestuur die van wanten wisten, daar zijn wij in Maastricht heilig bij, dacht ik. Tot voor kort. Toen begon er ineens iets rond te zoemen. En toen herinnerde me ik ook weer wat mijzelf overkwam, een tijdje geleden, toen sommige decanen nog dachten dat ik als strategisch beleidsambtenaar belangrijk genoeg was om te fêteren. Toen ze nog dachten dat ze via mij tot het hart van de macht konden geraken. Ik werd dus benaderd, meermalen zelfs, met de vraag of we niet een keertje “samen een vorkje zouden gaan prikken”. Nou Truusje, als je dit leest weet je al dat het niet mevrouw Jansma van psychologie is en ook niet meneer Paul, toen nog van de FHML. Die prikken geen vorkjes, dat kwam in hun crash course Nederlands niet voor. Want het is corpsballentaal. Uitsluitend gebezigd door ex-corpsballen of lui die bij wijze van grap net doen alsof. Wie o wie dus? Niet de heren De Wilde en Lemmink, die maken dat soort grapjes niet. De eerste mijdt elke associatie met een corpsbal als de pest, de tweede heeft een ander idee van humor. Dan blijven er nog maar twee over, meneer Heringa van rechten (het viel in de pre-Schneider periode) en meneer Hospers van de FHS. Nou goed, ik zal het verklappen, het was de laatste, want die was nieuw en meende daarom alles uit de kast te moeten trekken om zichzelf op de bestuurlijke kaart te zetten. Mij naar dure restaurants slepen, op kosten van de zaak, hoorde daar ook bij. Ik was verrast over de uitnodiging, had ook wel lichte bedenkingen maar wanneer zie ik nu een duur restaurant van binnen? Precies, dus ik zette me er overheen en genoot van de zwezerik en wat dies meer zij. En van het verrassende gezelschap van de kersverse decaan. Wat hebben we gelachen! Ik heb hem de hebbelijkheden en onhebbelijkheden uitgelegd van al zijn collega’s en de hoge heren in het bijzonder, hem de juiste aanpak getoond om het een voor elkaar te krijgen en het ander te blokkeren, en hem op het hart gedrukt zijn bestuurlijke bestaan ruimhartig en ontspannen tegemoet te treden. En altijd, maar dan ook altijd open te staan voor kritiek. Niet krampachtig bestrijden, niet in de verdediging gaan, vooral niet omstandig uitleggen waarom ze het totaal bij het verkeerde eind hebben. Wat dan wel? Met een begripvolle gelaatsuitdrukking eerst alles geduldig aanhoren en dan je bereidheid tonen om hier en daar iets aan te passen. Zo pak je zowel je studenten als je medezeggenschappers in, met boter en suiker! Hij knikte dankbaar, en vol vertrouwen heb ik hem even later uitgezwaaid. Toffe peer hoor.

Nou Truusje, gauw beter worden, kun je volgende keer weer eens meedoen op deze pagina! Het beste maar weer,

 

Albert Bergbroeder

 

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)