Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Jongens, jullie schijnen de hele buurt te terroriseren"

“Jongens, jullie schijnen de hele buurt te terroriseren"

Photographer:Fotograaf: Pepijn van den Broeke

Studentenbeleid van de stad Groningen: een voorbeeld voor Maastricht?

Twee studentenagenten, een huisvestingsplan speciaal voor jongeren, kroegen met vrije openingstijden, ansichtkaarten voor de buurtbewoners en een student in de gemeenteraad. Groningen maakt werk van de integratie tussen student en stad. Dat vindt ook de Maastrichtse burgemeester Hoes die Groningen als een voorbeeld ziet. Observant ging een kijkje nemen.

Donderdagmiddag, 15.00 uur. Een student in pyjamabroek doet open. “Hé, ken ik jullie niet ergens van?”, grinnikt tandheelkundestudent Bart de Jong als hij Matthijs Beukema (33) en Nico Huismans (41), de twee Groningse studentencontactfunctionarissen, in uniform voor zijn neus ziet staan. Twee jaar geleden stonden de studentenagenten ook al een keer op de stoep van dit studentenhuis aan de Koeriersterweg. De buurt klaagde over geluidsoverlast. De heren studenten kregen een waarschuwing waarna het een hele tijd rustig bleef. Maar de afgelopen weken zijn er weer klachten over gestamp op de trap, bierflesjes die in kratten worden gegooid en dreunende bassen. “Jongens, jullie schijnen de hele buurt te terroriseren. Jullie drijven de buren tot wanhoop”, vertellen de agenten, terwijl De Jong en zijn huisgenoten Tjerron Boxem (21, derdejaars technologische planologie) en Nolle Hooghiemstra (23, derdejaars tandheelkunde) een kopje perzikthee inschenken temidden van een vloer vol lege bierflesjes, aangebroken chipszakken en de resten van wat ooit lasagne was. “Niet schrikken”, stelt Beukema de studenten gerust, “we willen gewoon even met jullie praten.”

Sinds enkele jaren spenderen Beukema en Huismans 80 procent van hun tijd aan het verbeteren van de relatie tussen student en burger, maar ook die tussen student, verenigingen, hogeschool, universiteit enerzijds en woningbouwcorporaties en gemeente anderzijds. Concreet gaat het om overlast vermijden, de veiligheid in de stad vergroten en het gesprek tussen alle partijen stimuleren. Aldus figureren de agenten in informatiefilmpjes tijdens de Groningse Inkom, dartelen ze zingend en dansend door de universiteitsbibliotheek in een lipdub en laten ze hun gezicht zien tijdens grote studentenfeesten. Of, zoals vandaag, in huizen waar studenten niet in glazen muiltjes door het leven schrijden.

Te duur

Hun werk is onderdeel van het gemeentelijke beleid om studenten en niet-studenten - Stadjers in de volksmond - beter te laten samenleven. Het omvangrijke huisvestingsproject BOUWJONG!, maakt er net als de gemeentelijke campagne Leven in de Stad ook deel van uit. Studentenhuisvesting, beter gezegd jongerenhuisvesting (het gaat om mbo-, hbo en wo-studenten uit binnen- en buitenland, alsook starters op de arbeidsmarkt), is een nijpend probleem: de woningen en kamers voor deze groep – op dit moment wonen er alleen al zo’n 30 duizend studenten in de stad, bijna een zesde van de hele bevolking - zijn verhoudingsgewijs duur en slecht onderhouden. “Jongeren betalen te veel voor te weinig”, constateert de Groningse wethouder Frank de Vries, die ruimtelijke ordening, volkshuisvesting en wijkvernieuwing in zijn portefeuille heeft. Een woonwensenonderzoek uit 2011 wijst uit dat rond 40 procent van de thuis- en uitwonende studenten aan de Hanzehogeschool en de Rijksuniversiteit Groningen in meer of mindere mate actief op zoek is naar een nieuwe woning, met een voorkeur voor zelfstandige woonruimte. Gemiddeld willen zij maximaal €372 per maand aan huur betalen. Om in deze groeiende behoefte te voorzien, is de gemeente afgelopen jaar gestart met BOUWJONG!. Het streven: ongeveer 4500 extra wooneenheden vóór 2015 in vier stadszones. Eind 2012 moeten grofweg de eerste duizend er staan. “We willen het grootschalig aanpakken. Massa creëren”, zegt De Vries. “Denk aan een mix van nieuwbouw, verbouw, vast, tijdelijk, huur en koop.” Via inspraakavonden, debatten en workshops werden én worden ambtenaren, ontwikkelaars, architecten, buurtbewoners en studenten betrokken bij de ontwerpfase. Het leverde tot nu toe voor meer dan twintig locaties ideeën op. Aangepaste regelgeving op de bestaande particuliere kamerverhuurmarkt moet daarnaast voor een balans zorgen tussen studenten en Stadjers in wijken waar geen nieuw- of verbouw op de agenda staat. Voor woningen met vier of meer kamers, die worden verhuurd aan drie of meer personen, is sinds september 2009 een kamerverhuurvergunning verplicht. Bovendien mag een straat slechts voor 15 procent uit studentenhuizen bestaan, de binnenstad uitgezonderd. “Ons beleid draait om drie uitgangspunten: meer bouwen, beter vergunnen en strenger handhaven en controleren op illegale kamerverhuur”, zegt de wethouder.

Studentenpartij

Mooie gedachten, vindt Rebecca Krüders (28), lijsttrekker van de lokale politieke partij Student en Stad die met één zetel vertegenwoordigd is in de 39 zetels tellende Groningse gemeenteraad. Maar de uitvoering verdient wat haar betreft meer aandacht. “We zijn als partij al twintig jaar over de huisvestingsproblematiek bezig, ik ben blij dat er nu eindelijk gebouwd gaat worden. Maar het tempo mag wel iets omhoog, want zodra we gaan uitvoeren, kunnen bewoners bezwaarschriften indienen. Het is goed dat je mensen mee laat denken in het voortraject, maar het hoeft ze er niet van te weerhouden om straks toch bezwaar te maken. Dan ben je zo weer jaren verder.”

Krüders twijfelt aan het effect van regels als de 15 procentnorm. Weliswaar bevordert dit een betere spreiding van studenten over de stad, maar een gevolg is dat nu al meer dan tweehonderd straten 'op slot' zitten. Zij hamert op het grote belang van communicatie tussen de partijen en betreurt het mede om deze reden dat Groningen geen speciale wethouder studentenzaken kent. “Het zou goed zijn om met zo'n wethouder eens in de zo veel tijd te praten over wat er anders kan en hoe je dat moet aanpakken. Gelukkig hebben we nu een erg jonge raad, dat verandert de toon van discussies. Maar de conclusie is nog vaak dezelfde: er wordt gauw met een vingertje naar studenten gewezen.” Investeren in een betere verstandhouding kan wonderen doen, beamen de twee studentenagenten. “Je moet vertrouwen wekken. Of het geklaag nou reëel is of niet.”

Ter bevordering van het wederzijdse begrip tussen studenten en hun buren, lanceerde de gemeente de campagne Leven in de Stad. ‘Maak kennis met elkaar’ luidt de boodschap op de bijbehorende website en op posters die in de bushokjes verschenen. Nodig je buurvrouw uit voor een kop koffie met een van de vier speciaal hiervoor ontworpen ansichtkaarten. En wil de student een barbecue, kindermiddag of wat anders organiseren in zijn buurt, dan trekt de gemeente Groningen de beurs.

Slechte isolatie

Of een kaartje aan de buren soelaas biedt voor de situatie aan de Koeriersterweg, is de vraag. Huismans stelt voor dat de jongens nog eens met de buren gaan praten. De drie studenten vinden alle klachten tamelijk overdreven, al realiseren ze zich wel dat de onderburen niet dol op ze zijn. Soms wordt er driftig met een bezemsteel tegen het plafond geramd. “Ze zijn er echt ongelukkig van”, weet student De Jong, die al maatregelen trof om de hinder te beperken. Maar het grootste probleem blijkt ‘m te zitten in iets waar de studenten weinig aan kunnen doen: slechte isolatie in huis. “Als de onderburen in hun slaapkamer zijn, kunnen ze ons letterlijk verstaan”, verzucht Hooghiemstra . “Hun kleinkinderen vertelden laatst dat ze ons zelfs horen plassen.” Agent Huismans belooft contact op te nemen met de gemeente om te kijken of de huiseigenaar kan worden aangesproken op de slechte isolatie. Om vervolgens lachend de Koeriersterweg-bewoners een nieuwe, zogenaamde ‘afspraak op locatie’ te overhandigen: een waarschuwing in de vorm van een keurig geplastificeerd a4-tje met daarop tips om de overlast te beperken, plus de mededeling dat bij eventuele aanhoudende klachten en daarop door de politie ter plaatse geconstateerde overlast een boete van €120 wacht. Mocht zelfs de bekeuring uiteindelijk niet het gewenste effect hebben, dan wordt bij een volgende 'heterdaad' de geluidsapparatuur in beslag genomen. In het uiterste geval kunnen de politiemannen overgaan tot het inschakelen van gemeentelijke kamerverhuurinspecteurs, die na controle desgewenst de kamerverhuurvergunning van een pand mogen intrekken.

Hoewel het effect van hun werk moeilijk meetbaar is, hebben Beukema en Huismans wel degelijk het gevoel verschil te maken. Niet voor niets riepen de gezamenlijke Groninger studentenverenigingen hen uit tot favoriete Stadjers van 2010. Beukema: “We steken zo veel tijd en energie in inbraak- en overlastpreventie, dat ik me niet kan voorstellen dat het geen effect heeft. Wat het in ieder geval oplevert, is een hele goede band met alle studentenverenigingen.”

 

Lieke van den Krommenacker

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)