Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Verkiezingsspelletje

Vorige week bracht de post mij een stembiljet. Uit jeugdig enthousiasme ben ik in 1958 lid geworden van de Partij van de Arbeid. Ik ben nog steeds lid, maar met een bezwaard gemoed. Zoals de Gereformeerde Bonders nooit de Hervormde Kerk hebben verlaten omdat zij het bij het rechte eind hadden en al die slappe protestanten niet, zo neem ik veel van wat de sociaal- democraten allemaal hebben uitgericht sinds de jaren tachtig voor kennisgeving aan. Van de partij moest ik binnen een week vijf kandidaten, tevens Kamerleden, rangordenen op hun geschiktheid om althans voorlopig, vooralsnog en wie weet voor hoe lang politiek leider annex voorzitter van de Tweede Kamerfractie van de partij te worden. De gewoonte om elk denkbaar onderwerp aan een verkiezing te onderwerpen is een ernstige afwijking op het gebied van de geestelijke volksgezondheid. Een van de nare gevolgen is dat de lijder denkt dat door het voortdurende stemmen op Jan en Alleman de democratie eindelijk is losgebarsten. Dat het volk het eindelijk voor het zeggen heeft. Helaas, of beter gelukkig, is dat niet het geval. Verkiezingen en stemminkjes van deze soort zijn bij uitstek geregisseerd.

Nu terzake. Heb ik toch maar gestemd om – zoals dat heet - mijn stem niet verloren te laten gaan? Nee, als Sociaal Democratische Bonder heb ik mij van deze verzoeking verre gehouden. Om te beginnen is deze verkiezing tegen de afgesproken staatsinrichting. In een representatieve democratie dienen de gekozen vertegenwoordigers hun werk zonder last en ruggespraak te doen. De partij kan van alles roepen, maar de leden van de fractie kiezen de voorzitter. Het gaat te ver dat een partij een tussentijds verkiezingscircusje organiseert dat de vrije vertegenwoordiging ondermijnt. Het gevolg van al deze reuring is vooral dat de media een smakelijk hapje krijgen toegediend. Toen het hapje naar meer smaakte, begon het grote herkauwen. Peilmeester Maurice de Hond had voor weken werk. Jeroen Pauw en Paul Witteman, langzamerhand de Tedje van Es en F. Jacobse van de Nederlandse televisie, konden met het affakkelen van de kandidaten beginnen. Kandidaten, die typetjes werden: de jonge hond, de nette dame, de zonderling uit de provincie, de oudere intellectueel. Het einddoel werd gehaald: de partij steeg in de peilingen.

Dan heb ik het nog niet eens gehad over het onoordeelkundige gebruik van rangordes bij kiezen en besluiten. Daar heb ik wel verstand van.

 

Hans Philipsen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)