Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Tot mijn 18e zijn we negen keer verhuisd”

“Tot mijn 18e zijn we negen keer verhuisd”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes Fotografie

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Marielle Heijltjes (1968, Heerlen)

Hoogleraar managerial behaviour, portefeuillehouder strategische ontwikkeling en internationalisering, directeur Postgraduate Education SBE

Woont in Maastricht

Samen met echtgenoot Michiel, en hun twee zonen Floris (13) en Pepijn (11)

Ik ben een goede leider! Wat is een goede leider? Dat ben je al dan niet in de ogen van anderen. Ik vind dat ik het niet slecht doe, mensen voelen zich hier niet gekwetst en vinden dat ze tot hun recht komen. Ook ben ik transparant. Ik sta voor de beslissingen die ik neem en ik doe wat ik zeg. Maar goed, ik doe ook dingen die niet zo handig zijn. Dan ben ik te enthousiast, wil ik te veel, luister te weinig naar anderen. [Ze aarzelt even] Bij alles wat ik over mezelf zeg, denk ik: ‘Zou mijn omgeving dat ook over mij zeggen.’ Ik zou het niet leuk vinden als hun antwoorden uit de pas zouden lopen. Alsof ik dan dus te weinig transparant ben geweest.         Bach of The Velvet Underground? Wat? Die laatste band ken ik niet. Ik kies Bach, al is dat niet mijn favoriete componist. Wat me echt raakt is het tweede en derde pianoconcert van Rachmaninov. Die kunnen me tot tranen toe roeren. Ik ben met klassiek opgevoed. Mijn zus is klassiek pianiste en geeft ook concerten. Op mijn iPod staat van alles, ook Ilse de Lange en Anastasia.     Wat is de moeilijkste periode uit je leven? Die heb ik niet echt, wel moest ik als kind steeds nieuwe vriendjes maken. Mijn vader was militair, we zijn vóór mijn achttiende negen keer verhuisd. Ik wist niet beter, als een vis die niet weet dat-ie in water zwemt. En binnen de kortste keren had ik weer nieuwe vriendjes. Ik heb er het basisvertrouwen aan overgehouden dat ik overal kan aarden. Het is iets in jezelf. Wat niet betekent dat ik geen heimwee ken. Ooit in de VS was ik er fysiek ziek van. Totdat ik naar huis belde en mijn vader zei: ‘Dan kom je toch terug.’ Ik besefte ineens dat dat zo maar kon, en had nergens meer last van.     Met wie heb je nog een appeltje te schillen? Met niemand. Als me iets dwars zit, dan zeg ik dat. Even denken… iemand van de middelbare school… nee, ook niet. Ik ben een blijmoedig persoon.     Hoeveel geld geef je uit aan kleren? Genoeg, laten we het daarbij houden. Ik winkel weinig. Twee à drie keer per jaar doe ik grote inkopen en zoek ik mooie dingen zoals een pak, maar niet noodzakelijkerwijs duur. Ik kom ook weleens in discountwinkels, liefst met merkkleding zoals in de VS. Ik koop veel schoenen. Ik weet niet hoeveel ik er heb, maar ik telde laatst alleen al tien paar zwarte laarzen.     Voor welke types ben je allergisch? Mensen die niet doen wat ze zeggen, die hun afspraken niet nakomen, die oneerlijk zijn, niet te vertrouwen. Ik kom ze gelukkig niet vaak tegen maar als het gebeurt, spreek ik ze erop aan. Ik vind dat niet makkelijk maar ik doe het wel. De angst voor de confrontatie weerhoudt me er niet van. Het ergste wat er kan gebeuren is dat de ander ontploft.     Vind je jezelf moedig? [Stilte] Ik denk lang na omdat moed veel gedaanten heeft. Ik ben geen durfal, zoek geen risico’s op, maar ik ga enge dingen niet uit de weg. Laatst moest ik een sessie met een bedrijf leiden, op een interactieve manier, met zeventig mensen, van hoog tot laag. Mijn eerste reflex: eng, niet doen. Maar wat kan er nou gebeuren, denk ik al snel, en zeg ja. Het ging heel goed. Zelfs een oudere man, die eigenlijk niet goed wist wat-ie met de sessie moest, ging tevreden naar huis.     Vader of moeder? Ik wil geen keuze maken want ik waardeer beiden zeer. Van mijn vader heb ik veel geleerd, resultaatgerichtheid, doorzettingsvermogen, integriteit. Hij was officier bij de luchtmacht. Van mijn moeder weet ik dat zorgzaamheid en inlevingsvermogen net zo belangrijk zijn. Dat klinkt allemaal heel ideaal, ware het niet dat beide erfenissen vaak botsen. Zeker als je het druk hebt. Voordat je het weet zit je weer het hele weekend te werken. En zegt mijn zoon: ‘Ik wil nooit directeur worden want dan moet je veel te hard werken.’      Wie zijn je helden? Die heb ik niet. Saai hè. Iedereen schijnt ze te hebben, het is een vraag die vaak op leiderschapscursussen wordt gesteld. Ik kan wel zeggen Ghandi, moeder Teresa of Martin Luther King en die hebben zich zeker voor grote idealen ingezet, maar het waren ook maar mensen. Biografieën verraden later de minder aangename eigenschappen. Wel kan ik in mijn omgeving mensen aanwijzen die ik bewonder om het een of het ander. Maar dan wordt de lijst met helden wel heel lang.

 

Maurice Timmermans

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)