Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“De uitgang...? Of lopen we rondjes?”

“De uitgang...? Of lopen we rondjes?”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes Fotografie

25ste Tefaf

Je bent een automerk, je bent sponsor en dan mag je natuurlijk een van je dikste bolides bij de hoofdingang van het Mecc posteren. Binnen, wel te verstaan. En dus komen de bezoekers van de vijfentwintigste Tefaf weer, net als elk jaar, langs een blinkende BMW, deze keer van de 6-serie. Maar daar komt de bezoeker helemaal niet voor, op The European Fine Art Fair, want laten we wel wezen, is zo’n BMW kunst?

Snel verder, langs de garderobes en naar de ingang, waar het publiek 55 euro moet neertellen voor een entreekaartje. Daarmee is al een forse schifting bewerkstelligd, te oordelen naar de gemiddelde outfit van de gemiddelde gast. Daar moesten we op deze plaats maar weer eens over klagen, want neem nu de universiteit, met 15.000 studenten die niet allemaal over uitpuilende binnenzakken beschikken en voor wie het een buitenkans zou zijn om kennis te maken met het beste van het beste van de wereld op kunst- en antiekgebied. Dat vindt de Maastrichtse burgemeester Onno Hoes ook, reden waarom hij afgelopen zondag, op de bank bij Eva Jinek, pleitte voor een studententarief van vijf euro op de laatste twee beursdagen, “want dan is de handel toch al achter de rug en hebben de standhouders tijd om toelichting bij het gebodene te geven”. Een educatieve taak voor de Tefaf, maar ja, daar willen ze niet aan, klinkt het bij telefonische navraag. Vorig jaar lieten de perswoordvoerders ook al weten dat geen haar op hun hoofd dacht aan een studententarief. “Voor Pinkpop betalen ze makkelijk meer”, en bovendien, een beurs is een beurs en daar moet verkocht worden.

Financieel ongemak

Maar wacht eens, had de Universiteit Maastricht niet wat speciale arrangementen in de aanbieding? Ha, dass war einmal, en vorig jaar voor het laatst. Wegens vacaturestop en ander financieel ongemak is de deelname van de UM aan een stand van lifestyleblad Chapeau, waar ook lokale en provinciale overheden present zijn, beëindigd. Geen pakketten met gereduceerde kaartjes meer waarmee faculteiten relaties konden fêteren, en ook geen lezingen van UM-docenten in de marge van de beurs. Eigen initiatief is er uiteraard wel. Aan de vooravond van de Tefaf was er een UM-conferentie over ethische en wettelijke aspecten van de internationale kunsthandel. En iemand als historicus Joop de Jong van de Arts & Heritage opleiding bij cultuur- en maatschappijwetenschappen en jarenlang vast geprogrammeerd met een lezing, is inventief genoeg om de bressen in het fort te vinden. Voor zijn masterstudenten en voor leden van de kunstcommissie van faculteitsvereniging Orakel “heb ik kaartjes van 25 en 35 euro kunnen regelen, ik zeg niet hoe maar een oud-studente is zéér behulpzaam geweest. En de faculteit draagt bij, uiteindelijk betalen de studenten maar een tientje.”

De Jong heeft alle begrip voor de overwegingen van het college van bestuur om uit de Tefaf te stappen “maar een band tussen Tefaf en universiteit is wel belangrijk, zeker in het licht van de pogingen om Europese cultuurhoofdstad 2018 te worden en de rol van de UM daarbij. We kunnen er eigenlijk niet wegblijven, vind ik.”

Do not touch 

Maar als je dan eenmaal binnen bent vouwt de beurs zich als een zachte deken om je heen. Nooit ziet het Mecc er zo mooi en zo niet-als-een-tentoonstellingshal uit als tijdens deze tien dagen in maart. En zelfs met je ogen dicht loop je nog tegen beroemdheden op als Picasso en Mesdag, Henry Moore en Raoul Dufy, Andy Warhol, Botero en Fernand Léger. Dat met die ogen dicht dient in één geval letterlijk genomen te worden, want gesignaleerd op deze beurs: een ontroerend paar waarbij de oudere echtgenoot zijn linkerhand op de schouder van zijn eega heeft gelegd, in zijn rechterhand een blindenstok. Zou de man dan op zijn minst wel aan de alom aanwezige beelden mogen voelen? Vast niet. Bij galerie French & Company uit New York staat een enorme bronzen vrouwentorso van Aristide Maillol (1861-1944), met een stel pronte billen waarvan het moeilijk afblijven is. Maar Do not touch, gillen drie bordjes luid. Die staan niet bij dat dat andere kingsize vrouwenbeeld op deze Tefaf-editie, een liggend zwartmarmeren naakt van Henry Moore bij galerie Landau. Die nodigt waarschijnlijk iets minder uit tot strelen. De Moore staat volop in de publiciteit en dat komt mede door de prijs: 35 miljoen dollar, het duurste stuk van de beurs.

“Wij vinden dat onze Maillol wel wat meer aandacht mag krijgen”, glimlacht de Nederlandse standhoudster bij French. De prijs is ook een stuk schappelijker, “maar zes miljoen dollar”, klinkt het bescheiden.

Wie denkt dat de Tefaf alleen draait om oude kunst, opgegraven antiquiteiten uit Egypte, Griekenland en China, zestiende-eeuwse klokken of prachtig bewerkte Franse secretaires, vergist zich. Het is er allemaal maar er is veel meer. Een drietal beroemde vrouwenfotografen bijvoorbeeld, Richard Avedon, Helmut Newton en Irving Penn op de Tefaf paper afdeling. Het kwetsbare portret van Marilyn Monroe (Avedon) prijkt op de voorpagina van deze Observant, binnen in de stand van Hamiltons Gallery vallen de naakte en bovenal ongenaakbare powervrouwen van Helmut Newton op.

En er is meer fotowerk, uit de negentiende eeuw, een prachtportret van Charles Darwin uit 1868, twee identieke foto’s van een boerenhuis in het Engelse Surrey uit 1853 bij Hans P. Kraus, Fine Photographs, afgedrukt met twee verschillende technieken en daardoor compleet anders van sfeer.

Voor de gymnasiasten die zich uit hun Tacitus nog de vrouw van keizer Augustus kunnen herinneren: een marmeren kop van Livia, zijn vrouw, staat bij Kunsthandel Mieke Zilverberg. Nagenoeg onbeschadigd, zo’n tweeduizend jaar oud, “enmaar twee miljoen euro”, zegt Zilverberg. “Ja, ik denk dat ik het wel ga verkopen, er is veel belangstelling.”

Naaldhakken 

De Tefaf, dat is dwalen en verdwalen. Een paar middelbare vrouwen op een van de vele kruispunten: “Kwamen we daar nu binnen daarstraks? Ik heb géén idee!” Een paar minuten later komen ze met hoge snelheid en in lichte paniek weer de bocht om: “We lopen nu gewoon een blokje, ik weet het zeker!” En weg zijn ze.

Bij de uitgang duwt een keurige bezoekster op indrukwekkende naaldhakken de grote glazen deur open en vertrekt. Buiten staan grote auto’s, nog grotere taxi’s en even verderop een broeierige kale man met een vervaarlijke herdershond. We lopen  er langs, naar de fietsenstalling en concluderen daar tevreden “dat dit toch net even sjieker is, zo met de fiets”.

 

 

Wammes Bos

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)