Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Brood en spelen

Film: The Hunger Games

Het verhaal: In de totalitaire staat Panem eist de regering elk jaar van twaalf districten dat ze twee jongeren leveren voor hét mediaspektakel van het jaar: de Hunger Games. De door loting geselecteerde adolescenten worden vervolgens als kanonnenvoer gebruikt in een live realityshow waarin ze elkaar dienen uit te moorden totdat er één overlevende overblijft. We volgen de lotgevallen van één van de deelneemsters, Katniss Everdeen uit het mijnwerkersdistrict 12. Eenmaal in de arena wordt Katniss geconfronteerd met een duivels dilemma: hoe kan ze de strijd overleven, maar toch nog haar menselijke waardigheid bewaren?

 

Dit smaakt naar meer, want:

- Het peperdure The Hunger Games is door Hollywood in de markt gezet als de beoogde opvolger van de Harry Potter en de Twilight-series. Een melkkoe dus, die tieners en jonge volwassenen in drommen naar de multiplexen dient te lokken. De melkkoe blijkt echter een orwelliaans prijsbeest van jewelste: een spannende, visueel overdonderende blockbuster die ervoor zal zorgen dat de naam Katniss Everdeen (fantastische rol van Jennifer Lawrence) binnenkort in één adem genoemd wordt met Lisbeth Salander en Bella Swan.

- De wreedheid die achter realityshows schuilgaat, wordt haarfijn geanalyseerd. In de arena – een door hekken met dodelijk voltage omheind bos – worden de deelnemers niet alleen blootgesteld aan de bloeddorstigheid van hun medekandidaten, maar vooral aan de op maximale kijkcijfers gerichte manipulaties vanuit de regiekamer. Als de kijkcijfers een dipje vertonen, laten de TV-producenten genetisch gemanipuleerde wespen of bloeddorstige hellehonden op de deelnemers los. Het medisch centrum van de VU is er niks bij!

 

Je blijft toch op je honger zitten, want:

- De finale is een anticlimax van jewelste.

- Iemand had de makers van de kostuums en decors tot enige zelfbeheersing moeten manen: de combinatie van invloeden uit het Rome à la keizer Nero, achttiende eeuwse pruikenmode à la Marie-Antoinette, dictatoriale architectuur à la Albert Speer en overall smakeloosheid à la John de Mol, is toch echt íets te ver doorgeslagen.

 

Het salomonsoordeel: Wie een écht intelligente film over dit thema wil zien, gaat op zoek naar Punishment Park (1971) of The Truman Show (1998), maar als popcornfilm is The Hunger Games een regelrechte triomf.

 

Mark Vluggen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)