Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben gevoeliger geworden”

“Ik ben gevoeliger geworden”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes Fotografie

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Gido Boere (50, Heerlen)

Locatiemanager facilitaire dienst, sinds 2004

Woont in Maastricht

Getrouwd met Ingrid, en vader van dochter Janou (18)

Gado gado of putanesca? Het laatste. Ik hou van pasta. Ik ben nota bene als kok bij de universiteit binnengekomen, in 1986. Ik had de slagersvakschool in Hasselt gedaan en kon daarna bij een traiteur in Tongeren beginnen, een eenmanszaak. Dat was zo hard werken, inclusief catering voor bruiloften en partijen, dat mijn vriendin wegliep en ik geen vrienden meer overhield. Ik dacht: ‘Er moet meer in het leven zitten.’ En toen werd ik aangenomen als hulpkok bij de mensa. We hebben het assortiment destijds een flinke zwaai gegeven en zijn begonnen met catering. Van het een kwam het ander. Ik heb nog een paar jaar leiding gegeven, je had toen drie mensa’s, maar ik was toen nog te onervaren.     Ik geloof in… Moeilijke vraag. Ik werd als kind geacht om naar de kerk te gaan maar daar is weinig van overgebleven. Ik ben er toevallig de afgelopen weken weer een paar keer geweest vanwege begrafenissen van twee ooms. En dan nu Martin Geurts hè [hoofd vastgoed UM, onlangs op 59-jarige leeftijd overleden]. Dan sta je ineens weer met beide benen op de grond. Ik ben vrij nuchter maar naarmate ik ouder word, sta ik meer stil bij deze dingen, ook bij de consequenties voor de nabestaanden. Ik vind het ook minder moeilijk om mensen een hart onder de riem te steken. Ik ben gevoeliger geworden. En dat heb ik mede te danken aan mijn wederhelft, die me in emotionele zin wakker heeft gemaakt. Ik zat vorige week naar ‘Voice Kids’ te kijken, en ik schoot bijna vol, al die kleine mensen die zo hun best doen.     Welke auto rij je? Ik heb recent afscheid genomen van mijn Saab, een behoorlijke turbo en dus duur in het verbruik. Dat terwijl ik op twee minuten van mijn werk woon, in het Jekerdal. Ik hou van klassieke modellen. Eerder had ik een Fiat Spider uit 1972. Ik ben best handig maar heb weinig verstand van autotechniek. En aan die Fiat moest veel gebeuren. Na een jaar heb ik ‘m weggedaan. Nu rij ik een Fiat Barchetta voor de lol en een Lancia Ypsilon voor dagelijks gebruik.    Grootste angst? Het verlies van mijn dierbaren, mijn vrouw en dochter. We proberen samen zoveel mogelijk te genieten van het leven.     Mooiste col die je bedwongen hebt? Ik doe geen cols. Ik ben geen wielrenner, maar een mountainbiker. Ik ga het bos in en hou van het geploeter in de modder, het zand. Liefst als het net geregend heeft, en dan zo smerig mogelijk thuis komen. Ik ga altijd op zondagochtend met vrienden. Heerlijk hoor, midden in de natuur, de dieren die je ziet, de mist die optrekt. Het heeft iets mystieks.          Mooiste liedje van Ramses? ‘Laat me.’ Dat is wat me nu te binnen schiet. Ik ken zijn repertoire niet goed. Ik hou meer van funky jazz, van bijvoorbeeld Maceo Parker, de saxofonist van James Brown. Weet je dat we vroeger, een jaar of vijftien geleden, concerten organiseerden in de mensa? Parker heeft hier een keer opgetreden, tweeëneenhalf uur, met Candy Dulfer. Parker vond het geweldig, hij hield van kleine zalen. Het was tijdens de dies, in het hele gebouw waren optredens. Het leek wel North Sea Jazz.      Wat is de belangrijkste les van je vader? Dat je zuinig moet zijn op je spullen en ze moet waarderen. Als kind wilde ik vaak iets hebben en als ik het dan had, keek ik er niet meer naar om. Mijn vader zei dan: ‘Bezit van de zaak is het einde van het vermaak.’ Het is zo’n uitspraak waar ik nog regelmatig aan moet denken, als een rode draad in mijn leven. Misschien wat zwaar uitgedrukt, maar toch.     Hoe ziet de woonkamer eruit? Modern maar niet heel strak. Met een stoel van Eames, ik weet niet of je die kent, en een loungebank van vier meter lang. De eettafel en stoelen heb ik zelf gemaakt, gekopieerd van Piet Hein Eek. Ik ben nu gevraagd een voorstel te doen voor de nieuwe inrichting van het Kruithuis, oude boel is dat. Mag wel wat moderner en lichter. Als kind wilde ik al architect worden. Ik heb dat van mijn moeder. Ze was huisvrouw en hield van sfeervolle, mooie spullen, geen eikenhout. Ze is nu 85 maar nog steeds bezig met ‘het schemerlampje hier, tapijtje daar’.     Er gaat niets boven Groningen. Superstad. Ik heb er de hbo-opleiding facility management gedaan. In deeltijd, twee dagen in twee weken, ik werkte toen al aan de UM. Het is 4,5 uur met de trein, een crime op vrijdagavond, maar toch goed te doen. Het was geen cultuurschok. Integendeel, ik vond Groningen veel op Maastricht lijken vanwege de bourgondische sfeer.     Verslaafd aan… Heb ik een verslaving? Goh. Ik zit graag met vrienden om de tafel, samen eten, kletsen. Die zondagochtend met mijn fietsvrienden is echt belangrijk voor me, mensen van verschillend pluimage die toch goed met elkaar kunnen opschieten.     Waar heb je een hekel aan? Ja zeggen en nee doen. Mensen die van alles beloven en het vervolgens op de lange baan schuiven. Ik ben van het ‘aanpakken, geen geouwehoer!’

 

Maurice Timmermans

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)