Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

DWDD-literatuur

Stel je schrijft een roman en je grootste wens is – natuurlijk – dat die roman wordt uitgegeven. Dan hoop je dat een uitgever hem zal lezen om vervolgens tot de conclusie te komen: prachtig, een geweldige roman, we geven hem uit. Helaas, dit is slechts de eerste stap. De volgende stap is – steeds vaker is het trouwens de eerste stap – de auteur zelf. Zou je het goed doen in de media? Ben je bereid werkelijk alles te doen om de roman tot een verkoopsucces te maken? En stel je nou eens voor dat je wordt uitgenodigd door De Wereld Draait Door (DWDD), de droomuitnodiging voor elke uitgever. Ben je dan bereid een mediatraining te volgen? Want je wilt toch niet als de Martijn van Dam onder de auteurs eindigen?

Nu is het grote belang van de media voor het ‘in de markt zetten’ van een roman natuurlijk niets nieuws. De tijd waarin alleen recensies en een misschien een enkel kranteninterview het lot van een roman bepaalden, is allang voorbij. Het belang van recensies is misschien voor de auteur nog altijd groot, maar het aantal lezers van die recensies staat in geen verhouding tot het aantal potentiële kopers van een roman. Toch is er een nieuwe trend te signaleren. Ik weet nog niet hoe ik die ga noemen, maar ik hou het voorlopig op de opkomst van de DWDD-literatuur.

Dat auteurs zich tegenwoordig meer dan ooit realiseren dat ze zelf een rol zullen moeten spelen in de verkoop van hun roman, en daarmee ook steeds meer een publieke figuur worden, lijkt niet alleen tot gevolg te hebben dat de dagindeling van de romanschrijver dramatisch verschilt met die van vijftig jaar geleden. Nee, met name de laatste jaren is de roman zelf van karakter veranderd. Er is natuurlijk in onze en de wereldliteratuur altijd al heel wat afgerouwd en gewanhoopt om het verlies van een geliefde. Maar meer dan ooit, zeker in Nederland (maar kijk ook eens naar de laatste twee boeken van Joan Didion), wordt er geen enkele poging meer gedaan te maskeren dat de verteller de auteur zelf is. Integendeel. De auteur als publieke figuur is de hoofdpersoon in zijn eigen romans geworden.

We hebben het over romans die gemaakt lijken voor DWDD, het programma dat voor elk boek een recordverkoop kan betekenen. Dat er van een trend sprake is, werd mij pas echt duidelijk toen Marja Pruis twee weken geleden in De Groene Amsterdammer haar afkeer van de nieuwe roman van Marie Kessels de vrije loop liet, een roman over rouw om de dood van een geliefde. Veel te gekunsteld, zeg maar gewoon te literair, vond Pruis, en daar komt-ie: van een schrijver die zich bovendien nooit laat zien, laat staan interviewen! Het lijkt dus inmiddels onverdraaglijk geworden als we niet precies weten over wie het gaat in een roman, maar ook als we met een auteur te maken hebben die er niet over zou piekeren in te gaan op een uitnodiging van DWDD.

 

 

Jan de Roder

Jan de Roder is docent letteren en kunst

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)