Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Groenten snijden

Ik loop door de smerige gang langs lijken bedekt met bebloede lakens. In de kamers liggen levende doden aan een infuusje te sterven, hun armen zo dun als mijn vingers, en alle ribben kan ik tellen. Als ik langs de operatiekamer loop gaat de deur open en kijk ik letterlijk bij de patiënt naar binnen. Zusters brengen lunch rond, een bordje rijst met wat bonen. Mensen liggen apathisch op hun bedden, en kijken me aan met trieste ogen waar alle leven uit verdwenen is. Ik zie dingen die ik alleen van SBS6-documentaires ken: kolossale schurftige olifantenvoeten en tumoren op de kin ter grootte van een rugbybal. Dit is even wat anders dan ons MUMC+. This is Africa.

Ik ben in Mozambique om data te verzamelen voor mijn onderzoek, en val van de ene verbazing in de andere. Op een terrasje wacht ik met gemak anderhalf uur op een tosti. Op straat lopen vrouwtjes met vijftig-kilo-wegende emmers garnalen of cashewnoten op hun hoofd, inclusief kind op de rug, maar zonder tas met extra luiers, kleertjes, speentjes, speeltjes, zalfjes en doekjes. Na een week leer ik dat ik de menukaart niet hoef te bekijken, want standaard is er alleen de vis van de dag. Buiten de stad is de weg zo slecht dat iedereen ernaast rijdt en het hele begrip ‘weg’ weg is. Ik bezoek families in de meest armzalige hutjes, waar ze perfect gelukkig lijken te zijn. Kindjes spelen met een coca-cola-blikje alsof het de vetste op-afstand-bestuurbare-raceauto is. Dagelijks neem ik de chapa, hét nationale vervoermiddel: 15-persoons-minibusjes in de stijl ‘een-wonder-dat-het-nog-rijdt’, met gemiddeld dertig inzittenden. En bij de volgende halte passen er dan nog tien bij. In de disco word ik omringd door dansers die So you think you can dance-winnaars amateuristisch doen afsteken.

Weer thuis blijkt ook hier genoeg om me over te verbazen. Dat mijn 1-jarige nichtje geen groenten lust en twintig dozen speelgoed heeft waar ze nooit mee speelt. Dat mijn buren zeuren dat ik wekelijks mijn deel van het trappenhuis moet dweilen terwijl de stofjes op één hand te tellen zijn. Dat er zoveel gezeik is om verhoging van de pensioenleeftijd: wees blij dat je er dan nog bent! De gemiddelde Mozambikaan wordt 41. Na twee weken sta ik mezelf echter alweer te ergeren als de bus drie minuten te laat is, en word ik boos op mijn vriend als hij ons houten tafelblad als snijplank gebruikt. Met het verschil dat ik nu denk: stop Janneke, waar máák je je druk om? We hébben tenminste groenten om te snijden.

 

 

 

 

 

Janneke Frambach

Janneke Frambach ispromovenda Onderwijsontwikkeling en –Onderzoek, FHML

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)